در ستایشِ مشعل‌دارانِ جان و حاملانِ امانتِ معرفت

به گزارش بولتن نیوز به نقل از فارس، - دکتر محمدباقر تورنگ: در شامگاهِ هر دوران، در بیابانِ «تشنه‌ی جان»، «رهنمونانی» می‌بایست که نه «راهِ ظواهر»، که « طریقِ حقایق» را بنمایانند. آنانی که «نقابِ جهل» از چهره‌ی «جان» برگیرند و «سقفِ وهم» را تا «اوجِ شهود» بگشایند. در این مقامِ «وصل»، «#مُعلّم» نه «رساننده‌ی علم»، که «مُترجمِ خاموشِ لایَتَکَلّم» است؛ «مُظهِرِ تجلیّاتِ نامتناهی»، «واسطه‌ی فیض»، میانِ «ذرّه‌ی ناچیز» و «بحرِ بیکرانِ الست».
در «سیرِ سلوک»، «دستانِ هدایت» همواره بر «طریقِ ادراک» گشوده است. از «مرشدانِ نور»، چون آیت‌الله حسن‌زاده آملی، آن «فقیهِ عارف» و «فیلسوفِ واصل»، که «کیمیاگریِ فهم» را در «معدنِ دین» آموخت و «افق‌هایِ لا یُدرَک» را بر «دیدگانِ جان» گشود؛ و آیت‌الله سیدیوسف ابراهیمیان، که «چراغِ حکمت» را در «اندرونِ قلوب» برافروخت و «معرفت» را نه در «تکثّر»، که در «وحدتِ معنا» جست. و آن «مُفسّرِ ژرف‌اندیش»، دکتر منصوری لاریجانی، که «رازِ پیوندِ انسان با مبدأ» را در «آیینه‌ی لَیتَنی» بازگفت. هر یک، «قطره‌ای از دریایِ بی‌پایانِ معرفت»، در «شکل‌گیریِ گوهریِ وجود»ِ ما، «نقشی از نورِ ازل» ایفا نمودند.
و در «حلقه‌یِ اولیاء»، «صدرنشینِ اقرار»، یاد می‌کنیم از «والدینِ جان»، جانبازِ آسمانی، حاج علی‌محمد تورنگ؛ آن «تجسمِ «اِنَّ اللهَ یُحِبُّ التَّوّابینَ و یُحِبُّ المُتَطَهِّرین»»، «آیینه‌ی «اَشدّاءُ عَلَی الکُفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم»»، «عهدمندِ «یُؤثِرونَ عَلی اَنفُسِهِم»». و از «سایرِ اولیاءِ نور» که در «سایه‌سارِ «و ما تَشاوُرُهُم»»، «مسیرِ «اِهدِنَا الصِّراطَ المُستَقیم»» پیمودیم. آنان که «حضورشان»، «مفهومِ «لَقَد جآءَکُم مِنَ اللهِ نورٌ و کِتابٌ مُبین»» را در «تکوّنِ هستی»ِ
ما «متجلّی» ساخت.
در «بصیرتِ ربّانی»، «فهم»، نه «صیدِ عقل»، که «اِشراقِ نور» از «مَعدِنِ حق» است. «مُعلّم»، چون «آینه‌ی «یَعرِفونَ نِعمَتَ اللهِ ثُمَّ یُکرِرونَها»» است که «انوارِ «اَلا بِذِکرِ اللهِ تَطمَئِنُّ القُلوب»» را بر «صَدَفِ جان» می‌تاباند. او نه «عِلم» می‌آموزد، که «مُدرِک» می‌سازد؛ «عِلم» را «مُقدّس» می‌سازد. تمایزِ «تعلیم» از «تربیت»، همچون «تفاوتِ «اَوَّلُ ما خَلَقَ اللهُ النّور»» با «تکرارِ نامِ نور» است.
«کاشفانِ مَعدِنِ نور»، در «خلوتِ «اُذکُرونی اَذکُرکُم»» و «سادگیِ «لا یُکَلِّفُ اللهُ نَفساً اِلّا وُسعَها»، کاری می‌کنند که «اندیشه‌ی ناب»، «جوهره‌ی وجود» گردد. از «تساؤل»، «اِثبات» می‌سازند؛ از «حیرت»، «وصال». آنان می‌آموزند که «جهان» نه «مَظهَر»، که «ظَهرِ حق» است؛ و «حقیقت» نه «حِفظ»، که «مکاشفه‌ی «اِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَومٍ یَتَفَکَّرون»» است.
«#روز_مُعلّم»، روزِ «خضوعِ «اَدخِلنی فی رَحمَتِک»» در برابر این «نورافشانان» است؛ کسانی که ما را از «مَرتَبَه‌ی «لَستُم بِشَیءٍ»» به «مقامِ «اِنَّ اللهَ اشتَری مِنَ المُؤمِنینَ اَنفُسَهُم»» رهنمونند، و یادمان می‌آورند که «علم»، اگر «مُزَیَّن به «اِنَّما اَبعَثُ لِاُتَمِّمَ مَکارِمَ الاخلاق»» نباشد، «چراغی در تاریکیِ «ظَلَماتٌ بَعضُها فَوقَ بَعض»» است. آنان که «نورِ «اَللهُ نورُ السَّمواتِ وَ الارض»» در «سینه» دارند، نه در «غوغا»، که در «سکوتِ «اَلا بِذِکرِ اللهِ تَطمَئِنُّ القُلوب»»، «تعلیم» می‌دهند. و تا «دایره‌ی «کُلُّ شَیءٍ هالِکٌ اِلّا وَجهَه»» باقی است، نامِ ایشان بر «لوحِ «تَبارَکَ الَّذی نَزَّلَ الفُرقانَ عَلی عَبدِهِ»» نقش خواهد بست.
#معلم
#روز_معلم