کد خبر: ۸۸۴۱۵۹
تاریخ انتشار:
‍‍‍ پ پ ‍‍‍

کاسه‌ی زهر یا جام توافق؟!

توافقی که از پس این همه خون‌ریزی عرضه می‌شود، دیگر نام آن توافق نیست؛ آتش‌بسی‌ست تحمیلی، مُهر پایانی بر موفقیت یک «حمله تمام عیار نظامی.» این توافق، همچون جامی‌ست زهرآگین که به نام شفا به قربانی تعارف می‌شود؛ توافقی که معنایش، تسلیم است، نه تساوی.
کاسه‌ی زهر یا جام توافق؟!

گروه سیاسی،سجادی پناه در یادداشتی نوشت،«شربت تسلیم»، جام زرینی است که با طعم خون شهدای ایران زمین، توسط استکبار و در راس آن ترامپ، در قالب توافق ۱۵ بندی تعارف شده است.

به گزارش بولتن نیوز، مسلماً ایران، به عنوان کشوری خردمند، از حضوری در چنین مجلسی که آهنگش از نغمه‌ی آوار جنگ برمی‌خیزد، امتناع خواهد کرد.

 

آنانی که با تیغِ «ایران نباید فدای شود» به نقد می‌نشینند، شاید درکی از عمق ماجرا ندارند؛ چرا که این کاسه توافق، نه از شربتی شیرین، که از خونِ گرمِ حقیقت پر شده است. و چنین شربتی، نه برای صلح جهانی، بلکه معجونی است برای تطهیر چهره‌ی قدرت از لکه‌های جنگ و خونریزی.

 

هر نشستی برای توافق آن پانزده بند معروف، تاج‌گذاری قدرتی است که بر خاکسترِ مدرسه میناب و امثال آن بنا شده است؛ توافقی که نه با جوهر دیپلماسی، بلکه با لبه‌ی شمشیر پیشنهاد گردیده و گواهی‌نامه‌ای است برای دکترین «صلح از طریق ویرانی»؛ دکترینِ آتشی که می‌گوید:

 

«ویران کن، سپس بر ویرانه‌ها بایست، و آن سکوتِ سوگوار را صلح و یا توافق بنام!»

 

 

وقتی سرزمینی به خاک سیاه نشسته، وقتی قسمتی از بناهایش به تلی از آوار بدل شده و جان‌های مظلومانه فرزندانش در زیرآوار دفن شده‌اند، توافقی که در چنین لحظه‌ای پیشنهاد می‌شود، نه صلح، که تسلیم در برابر معماریِ ویرانی‌ست.

 

حضور در آن توافق، مهر تأییدی است بر منطق خونین ترامپ؛ منطقِ جنگ‌افروزی برای رسیدن به دروازه‌های صلح. منطقی که نه با عدالت آشناست، و نه با روحِ صلح‌طلبی آلفرد نوبل هم‌نوا؛ بلکه تیری‌ست که قلبِ آرمان‌های انسانی را می‌شکافد.

 

توافقی که از پس این همه خون‌ریزی عرضه می‌شود، دیگر نام آن توافق نیست؛ آتش‌بسی‌ست تحمیلی، مُهر پایانی بر موفقیت یک «حمله تمام عیار نظامی.» این توافق، همچون جامی‌ست زهرآگین که به نام شفا به قربانی تعارف می‌شود؛ توافقی که معنایش، تسلیم است، نه تساوی.

 

ما با شمشیرِ صلح ترامپ و اعراب.... نمی‌رقصیم، زیرا این شمشیر، جامه‌ی عزای جنگ بر تن دارد. این امتناع، نه از سر تندروی، بلکه از سر تشخیصِ طعم زهر در جامی‌ست که با نام توافق عرضه می شود . این امتناع، دستمالی‌ست برای پاک کردن خون از چهره‌ی قدرت، پیش از آن‌که رمانسِ خون‌آلود به نام «توافق» به تاریخ فروخته شود.

 

غیبت ایران در پاکستان، ترکیه یا هر جای دیگر بر سر این توافق پیشنهادی، نطقِ خاموش یک دکترین جمهوری اسلامی است که فریاد می زند:

 

ما بر گور عدالت، پایکوبی نخواهیم کرد.

برچسب ها: توافق ، سجادی پناه

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

نظر شما

آخرین اخبار

پربازدید ها

پربحث ترین عناوین