سلبریتیِ کاخ‌نشین؛ کالبدشکافی رفتارشناسی ترامپ در شطرنج جهانی

به گزارش بولتن نیوز به نقل از زومار نیوز، بهزاد تیمورپور: بررسی الگوی رفتاری دونالد ترامپ در مواجهه با پرونده‌های حساسی چون ایران، ونزوئلا، اوکراین و حتی تنش‌های قاره افریقا و اروپا، نشان‌دهنده یک گسست جدی میان «جایگاه ریاست‌جمهوری» و «شخصیت فردی» اوست. بسیاری از ناظران معتقدند او بیش از آنکه به عنوان یک مقام اجراییِ مقید به ساختار قدرت در آمریکا عمل کند، به مانند یک «سلبریتی سیاسی» رفتار می‌کند که تشنه‌ی توجه و ایجاد جنجال است.

بررسی الگوی رفتاری دونالد ترامپ در مواجهه با پرونده‌های حساسی چون ایران، ونزوئلا، اوکراین و حتی تنش‌های قاره افریقا و اروپا، نشان‌دهنده یک گسست جدی میان «جایگاه ریاست‌جمهوری» و «شخصیت فردی» اوست. بسیاری از ناظران معتقدند او بیش از آنکه به عنوان یک مقام اجراییِ مقید به ساختار قدرت در آمریکا عمل کند، به مانند یک «سلبریتی سیاسی» رفتار می‌کند که تشنه‌ی توجه و ایجاد جنجال است.

۱. دخالت به مثابه نمایش
وقتی به فهرست کشورهایی که ترامپ در امور آن‌ها مداخله کرده (از باکو و مسکو تا کاراکاس و تهران) نگاه می‌کنیم، نوعی شلختگی راهبردی دیده می‌شود. این مداخلات بیش از آنکه در راستای منافع ملی تعریف شده‌ی آمریکا باشد، شبیه به «فیلم‌نامه‌هایی» است که قرار است ترامپ را در صدر اخبار قرار دهد. او از سیاست خارجی به عنوان ابزاری برای خودنمایی استفاده می‌کند؛ گویی کل جهان، صحنه‌ی یک رئالیتی‌شو (Reality Show) بزرگ است که او باید نقش اول و پرچمدار جنجال‌های آن باشد.

۲. رئیس‌جمهور یا مهره‌ای در حاشیه؟
این فرضیه که ترامپ «کاره‌ای در هیئت حاکمه اصلی نیست»، از اینجا قوت می‌گیرد که تصمیمات او غالباً فاقد عمق استراتژیک و پیوستگی زمانی است. او با ایجاد تنش در اروپا و تحقیر متحدان سنتی، عملاً آمریکا را به سمت انزوا برده است. این رفتار، تصویر فردی را ترسیم می‌کند که به دلیل «بیکاریِ فکری» و فقدان درک عمیق از پیچیدگی‌های ژئوپولیتیک، ترجیح می‌دهد با تخریب ساختارهای موجود، برای خود هویت بخرد. او به جای آنکه معمار سیاست باشد، تخریب‌گری است که در پی جلب نگاه‌هاست.

۳. سودای جاودانگی در فهرست خون‌ریزان:

نکته‌ی کلیدی و تلخی که در تحلیل شما نهفته است، انگیزه‌های روانی او در سال‌های پایانی عمر است. به نظر می‌رسد ترامپ از فراموش شدن می‌هراسد. برای شخصیتی با این حجم از نارسیسیسم (خودشیفتگی)، حتی نام نیک نداشتن بهتر از گمنامی است. او ابایی ندارد که نامش در کنار جباران و خون‌ریزان تاریخ ثبت شود؛ چرا که هدف او «ماندگاری به هر قیمت» است. مداخلات او در مناطق بحرانی و تحریک به درگیری، نه از سر نگرانی برای دموکراسی یا امنیت، بلکه ناشی از میل به ثبت شدن در تاریخ به عنوان فردی است که «نظم جهان را بر هم زد».

ترامپ تجسم سقوط سیاست به ورطه‌ی «پاپولیسم سلبریتی‌محور» است. او با رفتارهای پارانوئید و مداخلات بی‌پشتوانه، نشان داده که بیش از آنکه نگران سرنوشت آمریکا یا جهان باشد، نگران میراث شخصی خود است. این سلبریتی سیاسی با بازی در زمین خون و تنش، در پی آن است که پیش از پایان عمر، امضای خود را (حتی اگر با جوهر خون باشد) بر دیواره‌ی تاریخ حک کند؛ غافل از آنکه تاریخ، تماشاگرانِ پرهیاهو را به یاد می‌آورد، اما قهرمان نمی‌نامد.