تله حقوقی یا مهندسی پیروزی؟ نبرد روایتها در ژنو؛ متن از تهران، اعلام فتح در واشنگتن
گروه بین الملل: در حالی که تب مذاکرات به اوج رسیده و نگاهها به ژنو دوخته شده، یک پرسش کلیدی فضای دیپلماسی را تحت تأثیر قرار داده است: چرا طرف آمریکایی با وجود شتاب آشکار برای نهاییسازی توافق، از ایران خواسته است متن پیشنهادی را خود تنظیم کند؟ آیا این واگذاری، نشانه اعتماد است یا طراحی زمینی که قواعد بازی آن جای دیگری نوشته میشود؟
واگذاری پیشنویس؛ ابتکار دیپلماتیک یا انتقال مسئولیت؟
به گزارش بولتن نیوز، در عرف مذاکرات بینالمللی، تنظیم متن معمولاً ابزار مدیریت روایت و چارچوببندی تعهدات است. وقتی طرفی که برای توافق عجله دارد، مسئولیت نگارش را به طرف مقابل میسپارد، این اقدام میتواند دو معنا داشته باشد: یا میخواهد ابتکار عمل را ظاهراً واگذار کند، یا در مرحله بعد با تفسیر حقوقی و ارجاع به قوانین داخلی خود، متن را در میدان اجرا بازتعریف کند.
عجله در واشنگتن؛ نیاز سیاسی یا ضرورت اقتصادی؟
شتاب برای رسیدن به تفاهم، بیش از آنکه صرفاً فنی باشد، رنگوبوی سیاسی دارد. اعلام یک «پیروزی دیپلماتیک» در فضای داخلی آمریکا میتواند برگ برندهای مهم باشد. اما پرسش اینجاست: آیا این تعجیل، تضمینهای اجرایی پایدار را هم در بر میگیرد یا صرفاً معطوف به اعلام توافق است؟
سایه تجربههای پیشین بر میز مذاکره
حافظه تاریخی دیپلماسی ایران، تجربه توافقهای پیشین را فراموش نکرده است؛ از تفاهمنامههای الجزایر تا برجام. هر دو توافق در زمان خود نقطه عطف تلقی میشدند، اما در مرحله اجرا با چالشهای حقوقی و تفسیری روبهرو شدند. همین سابقه باعث شده حساسیت نسبت به واژهها، پیوستها و سازوکارهای اجرایی بیش از گذشته باشد.
متن توافق؛ میدان تعهدات متقابل یا پیچ تحریمهای داخلی؟
یکی از گرههای اصلی، نسبت توافق احتمالی با ساختار تحریمهای ایالات متحده است. حتی اگر متن روی کاغذ متوازن به نظر برسد، نحوه انطباق آن با قوانین داخلی آمریکا میتواند سرنوشت اجرا را تعیین کند. تجربه نشان داده است که فاصله میان «امضا» تا «اجرا» گاه بیش از فاصله میان «مذاکره» تا «توافق» است.
۷۲ ساعت آینده؛ تثبیت یک تفاهم یا آغاز جدال تفسیری؟
خبرها از احتمال اعلام نتیجه در آینده نزدیک حکایت دارد. اما آنچه اهمیت دارد، نه فقط اعلام توافق، بلکه کیفیت ضمانتهای آن است. آیا اینبار متن بهگونهای تنظیم خواهد شد که از مناقشات تفسیری آینده پیشگیری کند، یا دوباره شاهد نبرد روایتها پس از اعلام پیروزی خواهیم بود؟
`
در نهایت، پرسش اصلی همچنان پابرجاست: اگر متن در تهران نوشته شود و پیروزی در واشنگتن اعلام گردد، کدام روایت در میدان اجرا دست بالا را خواهد داشت؟ پاسخ این پرسش، نه در لحظه اعلام توافق، بلکه در آزمون زمان روشن خواهد شد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
لذا متن باید دارای آنچنان مکانیزم هایی باشد که با کوچکترین انحراف امریکا ، ایران هم بتواند تعهدات خودش را لغو نماید. قطعا باید کار رسانه ای لازم و پر حجم ایران بعد از توافق احتمالی ، به نحوی بارز و آشکار نمایش دهنده روند روزانه انجام و پروسه اجرای توافقات باشد که طرف مقابل قدرت تفسیرهای خودساخته را نداشته باشد و افکار عمومی جهان را تا حد زیادی مدیریت نماید و ابتکار عمل را از امریکا بگیرد.
همچنین، با توجه به نیابتی بودن اسرائیل برای امریکا، باید کنترل این سگ هار و محدود سازی عمل های جنایتکارانه این جرثومه فساد نیز از تعهدات امریکا باشد.
سرگئی لاوروف
وزیر امور خارجه روسیه
به نکته قابل تأملی اشاره کرد:
«کینه» به عنوان سلاح دیپلماسی؟
یعنی همانا تهدید دادن بمب هستهای
توسط غربیها به زلنسکی و اوکراین
مبدل شده به بُعد روانشناختی در جنگ
چراکه غربیها به جهت شکست روسیه
اشتباه بزرگ محاسباتی مرتکب شدهاند
★ و می توان تعمیم داد این کینه توزی
به قلدر غربیها و خصوصاً آمریکایی ها
به جهت سرشکستگی در مقابله با ایران
که با ادعاهای بیهوده و واهی خودشان
مبنی بر توسعه سلاح هستهای در ایران
و دستیابی به انواع تجهیزات پیشرفته
به خیال واهی خودشان جوسازی بکنند
و فضای فکری جامعه جهانی بَرهم بزنند
پیش زمینه آماده، و دست به حمله بزنند
که دقیقاً بُغض از پیشرفت و کینه توزی
و نشانی است از واماندگی مقابل ایران
اَللّهُمَّ اشْغَلِ الظّالِمينَ بِالظّالِمينَ 🤲
وَاجْعَلنا بَيْنَهمْ سالِمينَ غانِمينَ 🤲
بار خدایا 🤲
ستم كاران را به يكديگر مشغول ساز 🤲
و (در پرتو سرگرم شدن آنان به يكديگر)
ما را سالم نگهدار و پيروز گردان 🤲
آمین یا رَبَّ العالمین 🤲
آمریکایی ها جنایتکار حق حضور در منطقه را ندارند.