آرامش، پیش‌نیازِ زایشِ عقلانیت

به گزارش بولتن نیوز به نقل از فارس دکتر محمدباقر تورنگ نوشت دلِ نگرانِ یک #پدر برای فرزندانش در دانشگاه؛ باعث این نوشتار شده است ...فرزندان فهیم و عزیزم؛ دانشجویان بیدار و امیدهای فردای ایران سربلنداین سطرها را با قلبی آکنده از مهر و اندکی نگرانی پدرانه می‌نویسم؛ نه برای خاموش کردن صدایی، بلکه برای پاسداری از صدای #عقل. سال‌ها تجربه به من آموخته است که التهاب، هرچند پرصدا و پرشور، اغلب دشمنِ اندیشیدن است؛ و آرامش، هرچند بی‌هیاهو، مادرِ زایش‌های بزرگ علمی و اجتماعی است. دانشگاه، خانه‌ی خرد است؛ خانه‌ای که اگر در آن هیجان بر گفت‌وگو غلبه کند، چراغ اندیشه کم‌فروغ می‌شود و نخستین قربانی آن، «اعتماد» خواهد بود.در نگاه علمی و جامعه‌شناختی، دانشگاه قلبِ تولید سرمایه‌ی اجتماعی و #عقلانیت مدنی است. اینجا جایی است که نسل‌ها تمرین می‌کنند چگونه با تفاوت‌ها زندگی کنند، چگونه نقد کنند بی‌آنکه پل‌ها را ویران سازند، و چگونه حقیقت را از دلِ تضارب آرا بیرون بکشند. وقتی فضای دانشگاه به تشنج کشیده می‌شود، این کارکرد حیاتی مختل می‌گردد و جامعه در آینده، هزینه‌ی سنگینِ آن را خواهد پرداخت. تعطیلی دانشگاه‌ها شاید مسکّنی کوتاه‌مدت باشد، اما در بلندمدت به تعویقِ گفت‌وگو و انباشتِ سوءتفاهم‌ها می‌انجامد. جامعه‌ای که دانشگاهش خاموش شود، در واقع امکانِ اصلاحِ عقلانیِ خود را به تعلیق درآورده است.فرزندانم؛ باور کنید راهِ عاقلانه، نه بستن درها، بلکه گشودن میزهای گفت‌وگوست. کرسی‌های آزاداندیشی، مناظره‌های علمی، حلقه‌های بحث دانشجویی و نشست‌های روشمند می‌توانند انرژیِ پرتب‌وتاب جوانی را به نیرویی برای فهم متقابل تبدیل کنند. در چنین فضاهایی است که انسان می‌آموزد شنیدن، نشانه‌ی ضعف نیست؛ نشانه‌ی بلوغ است.
دل نگران عقلانیت و شما فرزندانم هستم ....
جامعه‌شناسان می‌گویند هرچه کانال‌های بیانِ مسالمت‌آمیز بیشتر باشد، احتمال بروز رفتارهای پرخطر کمتر می‌شود. پس گفت‌وگو، تنها یک توصیه اخلاقی نیست؛ یک ضرورت علمی برای حفظ ثبات و پیشرفت جامعه است.من می‌دانم که دل‌های شما پر از دغدغه است؛ می‌دانم که بی‌تفاوت نیستید و همین، بزرگ‌ترین سرمایه‌ی این سرزمین است. اما آینده را با هیجانِ بی‌جهت نمی‌سازند؛ با صبرِ هوشمندانه می‌سازند. آرامش، به معنای سکوت و انفعال نیست؛ به معنای انتخابِ راهی است که نتیجه می‌دهد. می‌توان معترض بود و در عین حال، حرمت دانشگاه را نگه داشت. می‌توان خواهان تغییر بود و در عین حال، بنیان‌های گفت‌وگو را ویران نکرد. هیچ پیروزیِ پایداری از دلِ آشوب زاده نشده است، اما بسیاری از دستاوردهای بزرگ تاریخ، محصولِ گفت‌وگوهای آرام و مستمر بوده‌اند.فرزندان عزیزم؛ شما وارثان فردای این جامعه‌اید. بگذارید تاریخ درباره‌ی شما بنویسد: «نسلی که هیجان را به خرد تبدیل کرد و #دانشگاه را به مدرسه‌ی گفت‌وگوی ملی بدل ساخت.» من به نجابت و فهم شما ایمان دارم. آرامش شما، آرامش آینده است؛ و گفت‌وگوی شما، امید فردا.عزیزان اندیشمندم دلم برای دانشگاهِ آرام و اندیشمند می‌تپد و می دانم با درایتی که دارید این مهم را جامه عمل می پوشانید. جان فدای شما بچه های خوب و فهمیده ام _ با ارادت محمد تورنگ همراه و همکلاس شما در دانشگاه‌های علامه و تهران غرب