«دیپلماسی یا جنگ روانی؟ نمایش ناوگان آمریکا و افشای بن‌بست راهبردی واشنگتن»

گروه بین الملل: اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره مواضع اعلامی سیدعباس عراقچی پیرامون پیش‌شرط تضمین عدم حمله آمریکا به ایران، بیش از آنکه بیانگر قدرت باشد، تلاشی آشکار برای جنگ روانی و مصرف تبلیغاتی است. رئیس‌جمهور آمریکا می‌کوشد با تحریف مواضع ایران، این تصویر را القا کند که تهران از تهدید نظامی هراس دارد و همزمان ناچار به مذاکره شده است؛ روایتی که نه با واقعیات میدانی سازگار است و نه با منطق بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران.
به گزارش بولتن نیوز،در منطق راهبردی، مذاکره نه عرصه نمایش هیجان است و نه میدان واکنش‌های شتاب‌زده. مذاکره‌کننده مؤثر کسی است که از درکی روشن نسبت به منافع بلندمدت کشور برخوردار باشد، فهمی عمیق از توازن قوا داشته باشد و خود را درگیر موضوعات حاشیه‌ای و بازی‌های تبلیغاتی طرف مقابل نکند. او تحریک‌پذیر نیست و در برابر اظهارات تحریک‌آمیز، به دام واکنش‌های احساسی و پرهزینه نمی‌افتد.
در عین حال، باید میان «خونسردی راهبردی» و «خونسردی ناشی از ناآگاهی» تمایز قائل شد. دیپلماتی که آرام و خونسرد به نظر می‌رسد، اما این آرامش برخاسته از جهالت نسبت به حجم واقعی تهدید، مختصات میدان و پیامدهای تصمیمات طرف مقابل باشد، نه تنها مزیت محسوب نمی‌شود، بلکه خود می‌تواند به یکی از آسیب‌های جدی در فرآیند تصمیم‌سازی تبدیل شود.
برخلاف القائات رسانه‌ای کاخ سفید، جمهوری اسلامی ایران نه نیازی به مطالبه تضمین‌های نمایشی دارد و نه تهدید نظامی را عامل تعیین‌کننده در محاسبات خود می‌داند. هرچه ناوگان‌های آمریکا به مرزهای ایران نزدیک‌تر شده‌اند، سطح آسیب‌پذیری آنها افزایش یافته و دامنه اهداف بالقوه گسترش پیدا کرده است؛ واقعیتی که هزینه‌های انسانی، نظامی و سیاسی آن مستقیماً متوجه واشنگتن خواهد بود.
از سوی دیگر، مذاکره‌کننده کارآمد کسی است که به تناقض‌ها و آسیب‌های جبهه خود و جبهه مقابل آگاه باشد و بر آنها تسلط داشته باشد؛ شجاعت را نه در ادبیات درشت، تهدید لفظی یا نمایش نظامی، بلکه در صبر راهبردی، شناخت دقیق میدان و بیان حساب‌شده مواضع می‌بیند. ادعای ترامپ مبنی بر رد پیش‌شرط‌ها، همزمان با تشدید تهدید نظامی، بیش از هر چیز بیانگر تداوم سیاست فشار حداکثری شکست‌خورده و ناتوانی آمریکا در تحمیل اراده خود در میدان واقعی است.