صف آرایی ایران و آمریکا تا کجا پیش خواهد رفت؟

گروه سیاسی: ماجرای تقابل ایران و آمریکا با گسیل و ورود نیروهای آمریکایی به منطقه و استقرار بخش عمده آنها در خلیج فارس، با هدف دوگانه فشار به تهران برای پذیرش شروط مذاکره و تسلیم یا انجام عملیات نظامی و جنگ علیه تهران بخش عمده اخبار جهانی و منطقه ای را شامل شده و پیگیری این موضوع به یکی از دغدغه رسانه ای و دیپلماتیک تبدیل شده است.

به گزارش بولتن نیوز، از این رو پرسش های اصلی این است با توجه به راهبرد واشنگتن در این باره جهت دستیابی به حداکثرِ حداکثرها، راهبرد تهران در این راستا چه خواهد بود؟ تعامل یا تقابل؟ و بالاخره دامنه انعطاف طرفین جهت عدول نسبی از مواضع جهت تعامل تا چه میزان است؟

در راستای پاسخ به این پرسش ها باید خاطر نشان کرد رویکرد رادیکالی و عدم اعتمادی که میان طرفین وجود دارد موجب شده تا هر گونه مسیر تعامل بسته و مسدود به نظر آید و پیشنهادات در این مسیر بویژه از سوی آمریکا یکطرفه باشد. در واقع آنچه در قالب شروط تعیینی از سوی واشنگتن به تهران از طریق منابع میانجی پیشنهاد می شود و گاها نیز با کم و زیاد در رسانه ها منتشر می گردد عملا به معنای موضوع عدم باور به تعامل و تحمیل اراده از مسیر مورد نظر با و به تهران می باشد.

از سوی دیگر مطالعه طرح گزاره های پیش شروط جهت مذاکره این تصور را تداعی می کند که واشنگتن با این شروط عملا بدنبال مذاکره نیست؛ چونکه خوب می داند تهران با بخش عمده آنها موافقت نخواهد کرد و همین مسئله به معنای پیشبرد اهدافی ورای مذاکره می باشد و تحمیل فضای جنگ است.

و اما اینکه زمینه و میزان عدول نسبی از مواضع از یکسو و فضای در نظر گرفته شده انعطاف برای کاهش تنش و قرار گرفتن در مسیر تعامل از سوی دیگر تا کجا خواهد بود موضوعی ست که مشمول شرایطی چون زمان، موقعیت سنجی بر حسب اقتضائات، ارزیابی های میدانی و محیطی، سنجش جدیت طرفین از یکدیگر و ... می شود.

در مجموع باید گفت شرایط موجود از تقابل میان طرفین با توجه به حجم تهدیدات و تبادل آن به سمتی می رود که تنها گزینه زمان و مطالباتی ست که متناسب با اهداف بر آن مترتب است. با این حال آنچه رخ خواهد داد بی شک محصور به نتیجه خواهد بود.