چگونه محاسبات مداخله نظامی در تهران به بن‌بست رسید؟

گروه سیاسی: در ماه‌های اخیر، ایران شاهد یکی از پیچیده‌ترین نبردهای ترکیبی در دهه‌های گذشته بود. آنچه در لایه سطحی به عنوان اعتراضات خیابانی دیده می‌شد، در لایه‌های زیرین امنیتی، پروژه‌ای موسوم به «فتح خونین» را دنبال می‌کرد؛ طرحی که هدف نهایی آن نه اصلاح، بلکه ایجاد گسست جبران‌ناپذیر ملی و فراهم کردن پیوست‌های حقوقی و میدانی برای مداخله خارجی بود.

۱. مهندسی آشوب؛ وقتی «کشته‌سازی» کلید می‌خورد

به گزارش بولتن نیوز، استراتژی طراحی شده توسط سرویس‌های جاسوسی بیگانه، بر پایه یک فرمول قدیمی اما خطرناک بنا شده بود: «تولید خون برای بازتولید خشم». در این سناریو، قرار بود هسته‌های آموزش‌دیده با نفوذ در تجمعات، سناریوی کشته‌سازی را کلید بزنند. هدف از این اقدام دوگانه بود؛ نخست، معرفی حاکمیت به عنوان عامل کشتار برای تحریک عواطف عمومی و فراگیر کردن اعتراضات، و دوم، سلب مشروعیت بین‌المللی از ایران تا مسیر برای تکرار سناریوهای مشابه در لیبی و سوریه (مداخله نظامی مستقیم) هموار شود.

۲. تغییر قواعد بازی؛ دکترین «خویشتن‌داری مسلح»

برخلاف پیش‌بینی‌های اتاق جنگ دشمن، جامعه اطلاعاتی ایران با رصد پیش‌دستانه ورود محموله‌های سلاح و تحرکات گروهک‌های تروریستی، یک تغییر تاکتیک بنیادین را در دستور کار قرار داد. هوشمندی امنیتی در اینجا نه در برخورد سخت، بلکه در خنثی‌سازی تله کشته‌سازی تجلی یافت.

 کنار گذاشتن سلاح گرم: یگان‌های ضدشورش به شکلی بی‌سابقه از تجهیزات غیرکشنده استفاده کردند تا صف معترضان از تروریست‌های مسلح جدا شود.

 حفاظت نقطه‌ای: استفاده از سلاح صرفاً به لایه‌های حفاظتی مراکز حساس و حیاتی محدود شد تا هرگونه شلیک مشکوک در سطح شهر، به طور مستقیم به عنوان اقدام تروریستی ردیابی و اثبات شود.

این تدبیر باعث شد تا پروژه «مقصرسازی» با بن‌بست مواجه شده و نقش عناصر نفوذی در ایجاد خشونت عریان برای افکار عمومی برملا گردد.

۳. عقب‌نشینی از خط قرمز؛ فرجام یک توهم

پایان این تقابل، فراتر از آرامش خیابان‌ها، در تغییر لحن قدرت‌های جهانی مشهود بود. وقتی پروژه‌ی تسخیر مراکز حساس به «فراخوان‌های نمادین» و سکوت تقلیل یافت، محاسبات سیاسی در واشنگتن نیز تغییر کرد. عقب‌نشینی از وعده‌های مداخله‌جویانه و تغییر موضع مقامات ارشد آمریکایی درباره حمله نظامی، نشان‌دهنده شکست ستون فقرات جریانی بود که روی فروپاشی سریع حساب باز کرده بود.

حضور گسترده مردم در صحنه و حمایت از ثبات ملی، در کنار تدابیر امنیتی مبتنی بر صبر راهبردی، باعث شد تا آنچه قرار بود «فتح خونین» باشد، به یک شکست استراتژیک برای طراحان آشوب تبدیل شود. اکنون با عبور از این گردنه سخت، بازخوانی این پرونده نشان می‌دهد که امنیت ملی ایران بیش از هر چیز مدیون هوشمندی در تفکیک «اعتراض» از «تخریب تروریستی» بوده است.