استانداردهای دوگانه ترامپ: تیراندازی مرگبار در خیابان‌های آمریکا، تهدید جنگ در کوچه‌های ایران

گروه بین الملل: در روزهای نخست ژانویه ۲۰۲۶، شهر مینیاپولیس بار دیگر به صحنه اعتراضات خیابانی تبدیل شد. این بار نه به خاطر قتل جورج فلوید در سال ۲۰۲۰، بلکه به دلیل تیراندازی مرگبار یک مأمور اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) به زنی ۳۷ ساله به نام رینی نیکول گود. وزارت امنیت داخلی آمریکا ادعا کرد که این زن در جریان یک عملیات مهاجرتی، با خودرو سعی کرده مأموران را زیر بگیرد و اقدام او «تروریسم داخلی» بوده است. ویدیوهای منتشرشده لحظه تیراندازی را نشان می‌دهند: زنی داخل خودرو، دستور پلیس برای توقف، و سپس شلیک‌هایی که به مرگ او منجر شد.

به گزارش بولتن نیوز، اعتراضات سریعاً شعله‌ور شد. صدها نفر به خیابان‌ها ریختند و خشم خود را از آنچه «خشونت بی‌ضابطه پلیس» می‌نامیدند، فریاد زدند. اما واکنش دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، کاملاً یک‌طرفه بود. او در پستی در شبکه اجتماعی تروث سوشال نوشت: «شلیک مأمور قانون، دفاع مشروع در برابر یک حمله وحشیانه بود. راننده با بی‌نظمی و مقاومت در برابر قانون، به شکلی کاملاً وحشیانه و عمدی مأمور اداره مهاجرت را زیر گرفت. مأمور در موقعیت مرگبار و صرفاً برای دفاع از جان خود ناچار به تیراندازی شد.» ترامپ حتی زنی که در ویدیوها جیغ می‌کشد و صحنه را ضبط می‌کند، یک «آشوبگر حرفه‌ای» خواند که برای «تحریک افکار عمومی صحنه‌سازی می‌کند».

این موضع ترامپ آشنا است. او همواره حامی سرسخت «قانون و نظم» بوده و در دوران ریاست‌جمهوری‌اش، بارها از پلیس در برابر اتهامات خشونت بیش از حد دفاع کرده است. در اعتراضات سال ۲۰۲۰ پس از قتل جورج فلوید، ترامپ معترضان را «اراذل و اوباش» نامید و تهدید کرد که ارتش را برای سرکوب به خیابان‌ها می‌فرستد. حالا هم، در مواجهه با مرگ یک شهروند آمریکایی به دست مأمور فدرال، هیچ تردیدی در توجیه کامل اقدام پلیس ندارد. برای او، مقاومت در برابر دستور پلیس – حتی اگر بحث‌برانگیز باشد – کافی است تا شلیک مرگبار را «دفاع مشروع» بنامد و اعتراضات بعدی را «آشوب» بخواند.

اما همین دونالد ترامپ، تنها چند روز پیش از این ماجرا، در مواجهه با اعتراضات در ایران موضعی کاملاً متفاوت اتخاذ کرد. در حالی که ایرانیان به دلایل اقتصادی  به خیابان‌ها آمده بودند، ترامپ هشدار داد: «اگر حکومت ایران به معترضان مسالمت‌آمیز شلیک کند و آن‌ها را به طور خشونت‌آمیز بکشد – که رویه همیشگی‌شان است – ایالات متحده آمریکا برای نجات آن‌ها وارد عمل خواهد شد. ما آماده‌ایم.» او حتی تهدید کرد که در صورت کشته شدن معترضان، ایران «ضربه سختی» خواهد خورد. این اظهارات، که از سوی مقامات کاخ سفید نیز تأیید شد، به سرعت به عنوان سیگنالی برای مداخله احتمالی نظامی تفسیر شد.

این دو موضع، در کنار هم، تصویری روشن از استانداردهای دوگانه ترامپ ترسیم می‌کند. وقتی یک شهروند آمریکایی – حتی اگر ادعا شود که مقاومتی کرده – به دست مأمور قانون کشته می‌شود، ترامپ آن را دفاع مشروع می‌خواند و معترضان به این قتل را آشوبگر حرفه‌ای می‌نامد. اما وقتی نیروهای امنیتی در کشوری دیگر، در مواجهه با اعتراضات، از زور استفاده می‌کنند، همان ترامپ فریاد حقوق بشر سر می‌دهد و تهدید به جنگ می‌کند.

این نفاق ریشه در سیاست دارد، نه اصول. ترامپ در داخل آمریکا، پایگاه رأی خود را بر «قانون و نظم» استوار کرده و هرگونه انتقاد از پلیس را خیانت به امنیت ملی می‌داند. او نمی‌خواهد حتی لحظه‌ای تردید در حمایت از مأموران قانون ایجاد کند، حتی اگر نتیجه‌اش مرگ یک شهروند باشد. اما در سیاست خارجی، حقوق بشر ابزاری است برای فشار بر دشمنان ایدئولوژیک. ایران برای ترامپ نماد «رژیم شرور» است؛ بنابراین، هر خشونتی از سوی حکومت ایران محکوم است و بهانه‌ای برای تهدید نظامی می‌شود. این در حالی است که آمارهای رسمی آمریکا نشان می‌دهد پلیس این کشور سالانه صدها نفر را در مواجهه‌های مشابه می‌کشد – اغلب بدون محاکمه جدی مأموران.

انتقاد از این استاندارد دوگانه جدی است: اگر کشتن یک معترض یا فرد مقاوم در ایران چنان جنایت بزرگی است که مستحق مداخله نظامی آمریکا باشد، چرا همان عمل در خیابان‌های مینیاپولیس دفاع مشروع تلقی می‌شود؟ آیا جان یک شهروند آمریکایی کمتر ارزش دارد؟ یا اینکه حقوق بشر فقط وقتی مهم است که بتوان از آن برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیک استفاده کرد؟ ترامپ با این مواضع، نه تنها اعتبار ادعاهای حقوق بشری آمریکا را زیر سؤال می‌برد، بلکه به حکومت‌های اقتدارگرا در سراسر جهان این پیام را می‌دهد که خشونت دولتی قابل توجیه است – به شرطی که در «جبهه امریکا» باشد.

در نهایت، این دوگانگی نه تنها به حیثیت بین‌المللی آمریکا لطمه می‌زند، بلکه در داخل نیز شکاف‌ها را عمیق‌تر می‌کند. معترضان مینیاپولیس که به خیابان آمده‌اند، دقیقاً به دنبال پاسخی به همین سؤال هستند: چرا جان ما کمتر مهم است؟ ترامپ، با دفاع یک‌جانبه از پلیس و همزمان تهدید به جنگ در کشورهای دیگر، نشان می‌دهد که «قانون و نظم» برای او فقط یک شعار انتخاباتی است، نه یک اصل ثابت. و این، شاید بزرگ‌ترین نقد به سیاست او باشد: حقوق بشر نه یک ارزش جهانی، بلکه یک سلاح گزینشی.