طبیعت‌گردان خارجی در انتظار کمترین‌ها

طبیعت ایران اعم از کویر و کوه‌ و جنگل قابلیت جذب گردشگران خارجی را دارند اما این مواهب طبیعی فقط با وجود امکاناتی متناسب،‌ زمینه سفر مداوم طبیعت‌گردان را تضمین می‌کنند. در این میان، دماوند و علم‌کوه شاخص‌هایی هستند که کوهنوردان بسیاری را به ایران فرامی‌خوانند اما از ابتدایی‌ترین خدمات نیز بهره‌مند نیستند.
 
کریستین سرپرست یک گروه 8 نفره که برای صعود به دماوند به ایران آمده‌،‌ پس از صعود و پیش از سفر به شهرهای شیراز و اصفهان ضمن این که خوشحال است توانسته پس از چند روز حمام کند، راجع به گروه و سفر توضیح می‌دهد.

 

وی ابتدا گفت: «گروه 8 نفره شامل 3 زوج و دو نفر دیگر است که با هدف صعود به دماوند به ایران آمده‌اند. متوسط سن گروه نسبت به برنامه‌ی ترکیبی کوهنوردی و فرهنگی بالاست چون مسن‌ترین فرد 71 سال و جوان‌ترین 45 سال دارند. به همین دلیل از این گروه فقط 3 نفر همراه من و دو راهنمای ایرانی به قله دماوند صعود کردیم.»
 
کریستین ادامه داد: «این گروه یک شب در پناهگاه دماوند مانده‌اند اما پیش از آن برای آمادگی چند روزی در منطقه علم‌کوه بودند و به چند قله بیش از 4هزار متر صعود کردند. یعنی 3 شب در منطقه حصارچال اقامت داشتند.»
 
وی تأکید کرد: «تا اینجای برنامه خیلی خوب بود و پس از این به شیراز و اصفهان خواهیم رفت.»
 
لازم به ذکر است وی برای یک شرکت گردشگری آلمانی کار می‌کند که سفرهای متفاوتی به نقاط مختلف دنیا طراحی می‌کند. این نخستین سفر کریستین به ایران نیست و وی 3 سال پیش ایران بوده است. آن زمان به علت بدی آب و هوا موفق به صعود نشده است.
 
گردشگران خارجی پس از صعود به دماوند و پیش از سفر به شیراز و اصفهان
کافی است پناهگاه مسئول و قانون داشته باشد
کریستین درباره ایران گفت: «طبیعت ایران فوق‌العاده و متفاوت با اروپا است و جایی است که تعداد کمی دیده می‌شوند. فقط شاید در دماوند برخی را دیدیم؛ گروه‌هایی از ترکیه و فرانسه بودند. قسمت بیشتر طبیعت تمیز است اما پناهگاه خیلی تمیز نیست. در سفر پیش حدود 5 ساعت و این سفر یک ساعت وقت گذاشتیم تا اتاق تمیز و آماده اقامت شود. به نظرم اقامت در چادر ترجیح دارد.»
 
وی در مورد پناهگاه‌ها گفت: «دستشویی هر دو پناهگاه کثیف و غیرقابل استفاده بود. پناهگاه دماوند ساختمانی جدید اما کثیف است. این مشکل فقط مربوط به ما نمی‌شود و برای کوهنوردان ایرانی نیز سخت است.»
 
کریستین معتقد است: «کافی است پناهگاه یک مسئول داشته باشد و قوانینی وضع شود که همه ملزم به رعایت شوند تا به عنوان مثال کسی با کفش وارد اتاق نشود و زباله‌هایی را که باقی گذاشته‌اند خارج کنند. کاملاً ساده است مانند یک خانه که هیچ کس با کفش وارد نمی‌شود. حل این مسأله بهایی ندارد و فقط نیاز به تغییر ذهنیت دارد.»
 
این موارد و مشکلات در حالی است که هر گردشگر خارجی هنگام ورود، در پناه‌گاه‌های رودبارک و رینه  حدود 30 یورو برای صعود به علم کوه و 50 یورو برای صعود به دماوند می‌پردازد و در ازای آن سرویسی نمی‌گیرد.
 
کریستین در پاسخ به خبرگزاری CHN درباره تصور گروه از ایران گفت: «تصویری که من و گروه پیش از سفر داشتیم با آنچه یافتیم کاملاً‌ متفاوت است زیرا تنها منبع ما اخبار و افراد معدودی است که ارتباط داریم. ایران کشوری بسیار زیباست، مردمی بسیار مهربان‌ دارد و امنیت برقرار است. من به کشورهای مختلفی در کارائیب،‌ امریکای جنوبی و نقاط دیگر سفر کرده‌ام که این امنیت را ندارند.»
 
وی سفر به ایران را یک نوع ریسک نمی‌داند زیرا در غیر این صورت شرکت آلمانی پیشنهاد سفر نمی‌داد. وی یادآور شد: «شرکت فقط به خانم‌ها و آقایون برخی موارد را که لازم است رعایت کنند توضیح می‌دهد.»
 
کریستین درباره بیمه و کمک‌های اولیه نیز گفت: «کمک‌های اولیه و داروهای لازم را همراه داریم ولی فکر نمی‌کنم اگر حادثه‌ای اتفاق بیافتد مشکلی باشد. بیمه یکی از اجزای اصلی سفر است که دو بخش فرهنگی و طبیعت‌گردی را با تأکید بر کوهنوردی شامل می‌شود.»
 
کمترین مورد،‌ تمیزی است که در پناهگاه وجود نداشت
در حین گفت‌وگو با کریستین زوج جوانی که موفق به صعود به قله دماوند شدند نیز به مصاحبه پیوستند. صعود به دماوند و بخش فرهنگی جالب‌ترین قسمت سفر برای این زوج است. اما هانیکه درباه چگونگی شناخت دماوند گفت: «9 سال پیش به ایران سفر کرده بودم و مایل بودم دوباره به ایران بیایم. بروشوری یافتم که درباره کوهنوردی در ایران بود و برایم بسیار جالب بود چون سفر قبلی من فقط فرهنگی بود.»
 
زوج آلمانی که توانستند به قله دماوند صعود کنند
همسر هانیکه که نخستین بار است به ایران سفر می‌کند ضمن اظهار شگفتی از دیدن ایران و مهربانی مردم با وجود آنچه از هانیکه شنیده،‌ درباره وضعیت پناهگاه‌ها گفت: «فکر می‌کردم آنجا چیزی نباشد،‌ ولی وقتی دیدم پناهگاهی هست و فردی خوراکی می‌فروشد انتظار داشتم کمی راحت‌تر و حداقل تمیز باشد. ما فقط جایی برای خوابیدن نیاز داشتیم نه بیشتر.»
 
وی ادامه داد: «درباره علم‌کوه همین طور شاید کمی بهتر بود. خیلی ابتدایی بود. سرویس بهداشتی از بیرون ساختمان خوبی به نظر می‌رسید ولی هنگام ساخت سقف را با فاصله‌ای روی دیوار گذاشته بودند. برف از این فاصله وارد فضا شده و طبیعتاً‌ در سرمای زمستان یخ زده بود. در نتیجه الان درِ آن را نمی‌توان باز کرد و غیرقابل استفاده بود.»
 
این زوج در حالی که شاد و خندان بودند،‌ تأکید کردند: «صرف نظر از پناهگاه‌ها، همه چیز،‌ صعود و شهرها و مردم خیلی جالب و دیدنی هستند و سفر خوبی است.»