چرا "مجلس در راس همه امور است"

بولتن نیوز: در روزهای آغازین مجلس نهم، و در شرایطی که  بررسی اعتبارنامه ها و شکل گیری هیات رئیسه و کمیسیون های مجلس مورد توجه منتخبان ملت قرار گرفته است، لازم است که بار دیگر، اهداف، وظایف، و جایگاه ارزشمند خانه ملت بازخوانی شود و برخی منویات و بیانات امام خمینی رهبر کبیر انقلاب و همچنین مقام معظم رهبری، مورد توجه نمایندگان محترم مجلس و همچنین رسانه ها و رای دهندگان قرار گیرد تا مجلسی با اقتدار، اثرگذار و حساس نسبت به مسائل کشور و مدافع حقوق مردم و ناظر بر اعمال مجریان قانون و دولت محترم داشته باشیم.




مردم در سال هایی که مجلس کنونی به وظیفه قانون گذاری و نظارت بر اجرای قانون اقدام می کند، انتظار دارند که  مسائل انتخابات ریاست جمهوری و دولت بعدی، مسائل پرونده هسته ای و سیاست خارجی کشور، مسائل اقتصاد کشور و معیشت و زندگی مردم و مسائل و بحران های جهان مورد بحث و تبادل نظر قرار گیرد.

اهمیت مجلس تا آنجاست که امام خمینی (ره) بار‌ها درباره آن سخن گفته‌اند. حضرت امام خمینی (ره) مجلس شورای اسلامی را تجلی اراده ملی و یکی از اساسی ترین نهادهای سیاسی که در راس تمام نهادهای نظام جمهوری اسلامی است و از ویژگی‌های خاص برخوردار است می‌دانند که مهم‌ترین ویژگی آن اسلامی و ملی بودن آن است.

امام (ره) نه تنها مجلس را خانه واقعی ملت و تجلی اراده ملی، بلکه تعرض به آن را قبیح، بر خلاف مصلحت کشور و خلاف موازین دینی می‌دانند و می‌فرمایند: «مجلس تنها مرجعی است که برای یک ملت است. مجلس قوه مجتمع یک ملت است و مجلس از همه مقاماتی که در یک کشور هست بالا‌تر است. بنابراین یک همچو مقامی را نشکنید و لو نمی‌توانید، لکن گفتنش اصلش، ذکرش اصلش کار قبیحی است و بر خلاف مصلحت است و بر خلاف مسلک اسلام است.» (صحیفه نور، ج ۱۲، ص ۱۷.)


در اهمیت مجلس شورای اسلامی و جامعیت نقش آن در پرداختن به مسائل مهم کشور و نقش آن در اصلاح امور جامعه رهبر کبیر انقلاب معتقدند اگر مجلس شورای اسلامی بر طبق موازین شکل گیرد و نمایندگان آن افراد صالح و دلسوز مردم باشند چنین مجلسی منشاء اصلاح همه امور جامعه خواهد بود ایشان می‌فرمایند: «اگر مجلس شورا آن طوری که ما بخواهیم ملی و اسلامی باشد، همه این مطبوعات اصلاح خواهد شد. همه این رادیو و تلویزیون اصلاح خواهد شد...» (صحیفه نور، ج ۱۲، ص ۲۵۶.)

به تعبیری اگر مجلس یک مجلس اسلامی که با انتخابات صحیح انجام بگیرد و اشخاصی که انتخاب می‌شوند واقعا منتخب ملت باشند، تمام کار‌ها با دست مجلسی‌ها اصلاح می‌شود.

مجلس، ملت است که متبلور شده است
امام خمینی می فرمایند: این مجلس بهترینِ مجالسى است که در همه دنیا هست و بهترینِ مجالسى است که از صدر مشروطیت تا حالا بوده است.



در رأس بودن مجلس نسبت به همه ارگانها
من در این شک ندارم، در اینکه آقایان وکلا همه به حسب نوع- و اگر استثنا بشود یک استثناى بسیار نادر است- حسن نیت دارند. در این هم من هیچ تردیدى ندارم و در این معنا هم که مجلس در رأس همه ارگانها واقع است و مجلس، ملت است که متبلور شده است و تحقق پیدا کرده است در یک جاى محدود، این هم بى‏اشکال است.


لکن هیچ کس و هیچ دستگاهى و هیچ فردى نمى‏تواند ادعا کند که من نقص هیچ ندارم.
اگر کسى ادعا کرد این را، این بزرگترین نقصش همین ادعاست. کسى نیست که بتواند بگوید که من دیگر بى‏عیب هستم. اگر بعض اشخاص پیدا بشود که خوب، بسیارى از عیوب را ندارند، لکن بى‏عیب ما نداریم در دنیا، و ما باید همیشه توجهمان به آن عیوب خودمان باشد. عیوب احتمالى، نمى‏گویم عیوب دارند، عیوب احتمالى. و انسان که بخواهد براى خدا کار بکند و به مقام انسانیت برسد، باید همیشه دنبال این باشد که ببیند چه عیبى دارد. دنبال این نباشد که ببیند چه حسنى دارد. براى اینکه، دنبال اینکه چه عیبى دارد، مى‏شود که انسان درصدد رفع او برآید، و دنبال اینکه چه حسنى دارد، پرده مى‏شود در چشم انسان و نمى‏تواند عیوب خودش را ببیند.


.
خطر بزرگ این است که امروز احتمال مى‏رود که آن خطر براى ما باشد، این است که یک وقت ملت از حکومت برگردد. ملت را دیگران نمى‏توانند برگردانند. امریکا هر چه‏ به حکومت ما فحش بدهد و به مجلس ما فحش بدهد یا به افراد فحش بدهد، پیش مردم، اینها معتبرتر مى‏شوند. و از آن طرف دیگران، منحرفین هر چه شما را بدگویى کنند برایتان بهتر است. مصیبت آن وقت بود که از شما تعریف کنند. اگر چهار مرتبه امریکا، من آن اوایل مى‏گفتم این را که اینها نمى‏فهمند چطور اشخاص را زمین بزنند، چهار دفعه تعریف کنند از یک کسى، تعریف کنند از یک چیزى، وقتى تعریف کردند، مردم مى‏فهمند این عیبى دارد که اینها تعریف مى‏کنند از او، لکن خدا خواسته است که اینها نفهمند. اگر چند مرتبه مردم ببینند که در مجلس، آنهایى که فرستادند در مجلس و همه را به دیانت مى‏شناسند، اینها رأیهایى مى‏دهند که فقهاى شوراى نگهبان براى خاطر مخالفتش با اسلام رد مى‏کند، خوب، درشان شبهه پیدا مى‏شود. شما کارى بکنید که تحت تأثیر هیچ کس، خودتان را از تمام مکاتب دنیا تبرئه کنید و نصب العین شما اسلام و قرآن و احادیث اسلامى باشد؛ منتها چه احکام اولیه، چه گاهى احکام ثانویه. اگر این طور بشود، شوراى نگهبان رد نمى‏کند دیگر

اگر خداى نخواسته، بعضى از پاسدارها جوانى بکنند و یک کارى که بر خلاف موازین است انجام بدهند، اگر این تکرار بشود خداى نخواسته، چشم مردم از آنها، رأى مردم از آنها برمى‏گردد و مورد سئوال واقع مى‏شوند و این مصیبت است. شما گمان نکنید که قدرت نظامى شما را نگه‏ داشته است، قدرت ایمان شما را نگه داشته است و پشتیبانى ملتها، ملت. این را باید، این پشتوانه را باید حفظش بکنید. اگر این پشتوانه خداى نخواسته، یک وقتى از دست ما برود، همه ما از بین خواهیم رفت و اسلام هم دستخوش باز یک مسائل دیگر مى‏شود.

ازسوی دیگر از دیدگاه مقام معظم رهبری نیز مجلس شورای اسلامی به عنوان یک رکن اساسی است. در واقع مقام معظم رهبری همچون امام خمینی (ره)، مجلس شورای اسلامی را عصاره یک ملت می‌دانند که با نگاهی مسئولانه در برابر اسلام، انقلاب و مصالح عالیه نظام  به امور کشور بپردازند.

 این نگرش در پیام‌ها و دیدارهای ایشان به مجلس و کارگزاران نظام بار‌ها مورد تاکید قرار گرفته است. ایشان در باب اهمیت مجلس شورای اسلامی می‌فرمایند: «مجلس شورای اسلامی، یک مرکز اساسی و تعیین کننده برای انقلاب است، همه سر رشته‌های امور، به مجلس شورای اسلامی بر می‌گردد.»

مقام معظم رهبری درباره اهمیت جایگاه مجلس در نظام جمهوری اسلامی می‌فرمایند: «جایگاه مجلس، جایگاهی بسیار عالی برای انعکاس نظرات و اراده ملت در وضع قوانین و مقررات و رگه‌های اجرایی است.»





گزیده‌ی بیانات رهبر انقلاب در مورد ویژگی‌های نمایندگان مجلس

 
بعضی‌ها زود مرعوب مى‌شوند!

مقام معظم رهبری در سال 78 اعلام کردند: مجلس باید مجلسى باشد که بتواند در مقابل زورگویی‌ها و زیاده‌خواهی‌ها و مرعوب کردن‌ها و تطمیع کردن‌هاى قدرتمندان جهانى بایستد و مصالح کشور و ملت را محاسبه کند و دنبال آن برود.

امام رضوان‌الله‌علیه بارها اسم «مدرس» را مى‌آوردند. مگر خصوصیت مدرس چه بود؟ از مدرس عالم‌تر هم داشتیم. مدرس خصوصیت عمده‌اش این بود که هیچ عامل ارعاب و تهدید و تطمیع و فریب‌گرى در او اثر نمى‌کرد.

همان وقتى که على‌الظاهر فضا را بر ضد او آن‌چنان متشنج کرده بودند که علیه‌ش شعار مى‌دادند، او ایستاد و حرف خودش را زد. این خصوصیت یک نماینده‌ى خوب در مجلس است.

بعضی‌ها زود مرعوب مى‌شوند! من بارها عرض کرده‌ام که قدرت‌هاى استکبارى- یعنى همین قدرت‌هاى سلطه‌گر جهانى- که مرتب روى این کشور و آن کشور دست مى‌اندازند و دولت‌ها و ملت‌ها را زیر یوغ خودش مى‌کشانند، عمده‌ى کارشان از ترساندن مى‌گذرد. قدرت واقعی‌شان آن قدر نیست که بر زبان مى‌آورند.

بدیهى است این همه که این‌ها با این انقلاب و با این کشور بدند، اگر قدرت داشتند، تاکنون این انقلاب این‌طور رشد نمى‌کرد و این‌گونه نمى‌ماند.


بیانات  ایشان در خطبه‌هاى نماز جمعه‌ بهمن 73 خاطر نشان می کند: رجالى که جرأت و ایمان مدرس را نداشتند، تا یک کلمه حرف مى‌زدند، با چشم غرهّ‌اى از طرف اربابان خارجى مواجه مى‌شدند و فوراً سکوت مى‌کردند. لذا امتیازات خارجی‌ها در ایران، روزبه‌روز بیشتر شد.

اگر کسی برای نمایندگی مجلس، دهان مردم را شیرین کرد باید رد صلاحیت شود
آدم پول پرستی؛ آدم پیشکرده‌ی خوانین و اشرار منطقه‌ای، از ضعف نظارت استفاده کند و وارد مجلس شود و بعد بخواهد برای آن‌گونه افراد کار و تلاش کند؛ یا مثلاً – آن‌طور که جناب آقای جنّتی در نماز جمعه‌ی دیروز اظهار می‌کردند – در هنگام انتخابات به او پول بدهند تا وارد مجلس شود. اگر واقعاً این‌طور کسانی را شناختید، بی‌دریغ ردشان کنید. اگر دیدید کسانی هستند که برای این‌طور کارها به مردم پول می‌دهند یا دهن مردم را شیرین می‌کنند، بدانید که این آدمها، آدمهای نامناسبی هستند. وقتی معلوم می‌شود کسانی هستند که به‌خاطر امور مادّی و در راه کسب متاع دنیوی می‌خواهند مسند باارزشی را که قانون برای مردم وضع می‌کند، غصب کنند، بایستی جلوشان گرفته شود. معیارها هم ناظر به این است.

نماینده مجلس وامدار دیگران به درد نمیخورد

اگر نماینده‌ای بر سرِ کار آید که قبل از ورود به مجلس، خود را وامدار دیگران کرده و مجبور باشد در مجلس وام آنها را ادا کند؛ نانهایی به قرض گرفته باشد و بخواهد به مجلس که رفت، قرض خود را ادا کند؛ به‌درد نمی‌خورد.
 
مبادا کسانی به مجلس بروند که گیرنده‌ی آنها، منتظر فرستنده‌ی قوی امریکا و غرب باشد! مبادا کسانی وارد مجلس شوند که آنتنهایشان را به آن سمت تنظیم کرده باشند؛ هر چه از آن‌جا می‌آید، بگیرند و در داخل به زبان دیگری منتشر و منعکس کنند! همه نگرانی من از این است.



در روز قیامت حتی از رأی سفید نماینده مجلس نیز سؤال میشود
واقعاً مسؤولیتِ سنگینی است. خدای متعال در روز قیامت، از یکایک دقایق و اقدامات شما در این کار سؤال خواهد کرد. از همه‌ی آن تأییدها یا ردهایی که می‌کنید، سؤال خواهد کرد. اگر تأیید نکنید و بگویید پس حالا که این قدر سخت است، کارت سفید می‌دهیم یا در این مجلس بی‌طرف می‌شویم؛ از این هم سؤال خواهد کرد که چرا رأی ندادید؟ باید رأی دهید. وقتی که شما در امری حَکَم هستید و برای تصمیم‌گیری جهت کاری بزرگ، شما را در آن‌جا نصب کرده‌اند، باید آن کار را انجام دهید. اگر انجام هم ندهید، مؤاخذه خواهید شد. اوّلاً موظفید انجام دهید، ثانیاً خوب و درست و متقن انجام دهید. قضیه این است. کار بسیار سنگینی است.


تقسیم بندی افراد به چپ، راست، سنتی و مدرن، افسانه، غیرواقعی و مزخرف است
تقسیماتی که خارجیها از مردم می‌کنند، اغلب خلاف واقع و دروغ است. عدّه‌ای «راست»، عدّه‌ای «چپ»، عدّه‌ای «سنتی»، عدّه‌ای «مدرن»… اینها همه‌اش حرفهای بی‌ربط و مزخرفی است که خارجیها القا می‌کنند. البته یک عدّه آدمهای ساده هم در داخل، بدشان نمی‌آید که بگویند ما جزو فلان دسته هستیم! خیال می‌کنند که این یک افتخار است. نه آقا! جزو ملت ایران باشید. جزو توده‌ی انقلابی مردم باشید. جزو این جماعت و ملت دین‌باور باشید. اسمهای چپ و راست و قدیم و جدید و امثال اینها، افسانه است. اینها واقعیت ندارد. به دلیل این‌که هیچ کدام از این گروههایی هم که آنها ذکر می‌کنند، هیچ تفکّر مدوّنی ارائه نکرده‌اند. دسته بندی گروهها با ارائه تفکّرِ مدوّن امکان‌پذیر می‌شود. در شرایط فعلی، گروههای موجود چه تفکّر مدوّنی دارند که ادّعا شود این با آن، این تفاوت را دارد! که این مدرن است، این نمی‌دانم چپ است، این راست است! اینها حرفهای بی‌معنی است. حرفهای بی‌ربطی است که خارجیها و تبلیغات بیگانه، عنوان می‌کنند.


تجاوز از حد قانونی و فساد اقتصادی به معنای استبداد و استکبار
یکى از بزرگترین وظایف انسان این است که در هرجا قرار دارد، حدّ قانونى خود را بشناسد و از آن تجاوز نکند. تجاوز از حد، عبارت است از همان مفهوم زشت و ننگین استبداد و استکبار. بزرگترین خطر براى انسان این است که دچار استبداد و استکبار شود. همه هم مى‏توانند به این آفت مبتلا شوند؛ باید مواظب خودشان باشند. البته کسانى که تمکّن اجتماعى آن‏ها بیشتر است، بیشتر در معرض این آفت قرار دارند. کسى که روح استکبار دارد، اگر قدرت و پول بیشتر و مقامِ بالاتر داشته باشد، خطرش براى خود و براى مردم بیشتر است؛ لذا باید بیشتر مواظب خود باشد. کسانى که در جامعه دچار فساد مى‏شوند- فساد مالى، فساد اخلاقى، فساد سیاسى- هم خودشان را تباه مى‏کنند، هم به مردم ضرر مى‏زنند؛ که عامل اصلىِ آن همین است که انسان در مقابل حدود قانون‏ و شرع، احساس تنگىِ جا کند؛ بخواهد هر مانعى را از سر راه خود بردارد. وقتى انسان خداى نکرده به این حالت دچار شد، دیگر هیچ حدّى را نمى‏شناسد؛ در مقابل هر چیزى که مانع دستیابى او به منافعش شود، سرِ ستیزه‏گرى دارد و جبهه‏ى مخالفت و دشمنى به خود مى‏گیرد. این‏گونه است که خطر در جامعه به وجود مى‏آید. اینکه من هشدار دادم و از مسئولان درخواست کردم که با فساد مالى مبارزه کنند، به خاطر همین است. کسى که دچار فساد مالى مى‏شود، مشکل او فقط این نیست که مال مردم را مى‏خورد و بالا مى‏کشد؛ مشکل این است که یک جرثومه‏ى فساد، هر چیزى که در مقابل او بایستد، مى‏خواهد با آن مبارزه کند و از همه‏ى نیروى خود براى برداشتن این مانع بهره بگیرد. حال این مانع اگر شرع باشد، با شرع مى‏جنگد؛ اگر قانون‏ اساسى باشد، با قانون‏ اساسى مى‏جنگد؛ اگر قوانین عادّى باشد، با قوانین عادّى مى‏جنگد. بحمد اللّه قوّه‏ى قضائیّه و بخشى از قوّه‏ى مجریّه به دنبال درخواست ما، به‏طور جدّى وارد میدان شده‏اند. همه باید به این‏ها کمک کنند. هیچ‏کس نباید از فاسد و فساد دفاع کند. هرکس این حرکت قانونى و منطقىِ ضدّ فساد را تضعیف کند، از فساد حمایت و به آن کمک کرده است؛ دچار نوعى استبداد و استکبار شده است؛ یعنى سرکشى در مقابل قانون‏.



مسئولان به سمت خود به عنوان یک طعمه و غنیمت برای کسب دنیا نگاه نکنند
در این‌جا این مسائل باید به چشم یک مسؤولیت و وظیفه‌ی محض تلقی شود. به عنوان یک کار تلقی شود؛ کاری که سخت است و هرچه بالاتر می‌رود سخت‌تر هم می‌شود. باید به عنوان یک مسؤولیت و یک تعهد به آن نگریسته شود. نه این‌که وقتی امکانات پیدا کردیم، آن را برای تهیه‌ی لوازم رفاه شخصی، تشریفات، اسرافها و تجملات و غیره، بهترین فرصتها تلقی کنیم. چه نمایندگی مجلس باشد، چه سمتی در دستگاههای عالی دولتی باشد، چه مسؤولیتهای بالای نظامی باشد، چه مسؤولیتهای بالای قضایی باشد، تفاوت نمی‌کند. نباید به این امکانات به عنوان یک طعمه و یک غنیمت نگاه شود و بگوییم: «حالا که رسیدیم، پس دیگر بهره‌برداری کنیم!» همه چیز باید از روی حق، از روی حساب و با روحیه‌ی بی‌اعتنایی به زخارف دنیا باشد. اگر چنین شد، راه و حرکت را آسان خواهد کرد.



دوری از فعالیت اقتصادی در مسئولیت ها

مدیران کشور، به فکر نباشند که آینده‌ی خودشان را تأمین کنند. همه چیز، به دست خداست. اداره‌ی زندگی و ادامه‌ی آن هم، به دست خداست. در فعالیتهای اقتصادی، هر چه که خودتان را دور نگه دارید و پرهیز کنید، به نفع شما و کارتان و به نفع کشور است؛ بلکه به نظر من، از هر کاری به غیر از آن کار ویژه‌ی خودتان، اجتناب کنید، برای این‌که بتوانید کار خودتان را انجام دهید.

نماینده مجلس وامدار دیگران به درد نمیخورد
اگر نماینده‌ای بر سرِ کار آید که قبل از ورود به مجلس، خود را وامدار دیگران کرده و مجبور باشد در مجلس وام آنها را ادا کند؛ نانهایی به قرض گرفته باشد و بخواهد به مجلس که رفت، قرض خود را ادا کند؛ به‌درد نمی‌خورد.

تجاوز از حد قانونی و فساد اقتصادی به معنای استبداد و استکبار
یکى از بزرگترین وظایف انسان این است که در هرجا قرار دارد، حدّ قانونى خود را بشناسد و از آن تجاوز نکند. تجاوز از حد، عبارت است از همان مفهوم زشت و ننگین استبداد و استکبار. بزرگترین خطر براى انسان این است که دچار استبداد و استکبار شود. همه هم مى‏توانند به این آفت مبتلا شوند؛ باید مواظب خودشان باشند. البته کسانى که تمکّن اجتماعى آن‏ها بیشتر است، بیشتر در معرض این آفت قرار دارند. کسى که روح استکبار دارد، اگر قدرت و پول بیشتر و مقامِ بالاتر داشته باشد، خطرش براى خود و براى مردم بیشتر است؛ لذا باید بیشتر مواظب خود باشد.



مسئولان به سمت خود به عنوان یک طعمه و غنیمت برای کسب دنیا نگاه نکنند

در این‌جا این مسائل باید به چشم یک مسؤولیت و وظیفه‌ی محض تلقی شود. به عنوان یک کار تلقی شود؛ کاری که سخت است و هرچه بالاتر می‌رود سخت‌تر هم می‌شود. باید به عنوان یک مسؤولیت و یک تعهد به آن نگریسته شود. نه این‌که وقتی امکانات پیدا کردیم، آن را برای تهیه‌ی لوازم رفاه شخصی، تشریفات، اسرافها و تجملات و غیره، بهترین فرصتها تلقی کنیم. چه نمایندگی مجلس باشد، چه سمتی در دستگاههای عالی دولتی باشد، چه مسؤولیتهای بالای نظامی باشد، چه مسؤولیتهای بالای قضایی باشد، تفاوت نمی‌کند. نباید به این امکانات به عنوان یک طعمه و یک غنیمت نگاه شود و بگوییم: «حالا که رسیدیم، پس دیگر بهره‌برداری کنیم!» همه چیز باید از روی حق، از روی حساب و با روحیه‌ی بی‌اعتنایی به زخارف دنیا باشد. اگر چنین شد، راه و حرکت را آسان خواهد کرد.


نماینده مجلس وامدار دیگران به درد نمیخورد
اگر نماینده‌ای بر سرِ کار آید که قبل از ورود به مجلس، خود را وامدار دیگران کرده و مجبور باشد در مجلس وام آنها را ادا کند؛ نانهایی به قرض گرفته باشد و بخواهد به مجلس که رفت، قرض خود را ادا کند؛ به‌درد نمی‌خورد.