شلختگی داستان و بازی با احساسات جنسی

بولتن نیوز : فیلم 'انتهای خیابان هشتم' ساخته علیرضا امینی و آهنگسازی علیرضا كهن دیری با مضمونی اجتماعی این روزها در سینماهای كشور در حال اكران است و همه روزه تعداد زیادی برای تماشای این اثر به سینما می روند. فیلمی که تلخ اغاز می شود و به تلخی هم پایان می یابد .

در این فیلم  نیلوفر با خانواده‌اش زندگی می‌کند و پس از این که برادر نیلوفر به دلیل ارتکاب جرمی به اعدام محکوم می شود. در آخرین روزهای باقی مانده به اجرای حکم خبر می دهند که اگر 100 میلیون تومان پول تهیه کنند می توانند محکوم به اعدام را از مرگ نجات دهند. با شنیدن این خبر، سه روز فرصت باقی است تا این مبلغ هنگفت را تهیه کنند اما نیلوفر و خانواده اش در میانه راه با اتفاقات مختلفی روبرو می شود...

این فیلم از معدود فیلمهای سینمای ایران است که کاملاً تلخ آغاز می شود و با تلخی هم پایان می یابد! اما مشخص نیست که چرا این فیلم را برای اکران در ایام نوروز در نظر گرفتند! در سکانس پایانی فیلم زمانی که نیلوفر برای خود فروشی به محل مورد نظر می رود، از خانه صدای دست و تشویق ملت شنیده می شود! و در اوج اضطراب و هیجان ناگهان تیتراژ پایانی را نشانمان می دهند بدون آنکه پیامی یا نتیجه گیری شده باشد!      

از سوی دیگر « انتهای خیابان هشتم » در مقایسه با « هفت دقیقه تا پائیز » حرکت رو به جلویی برای علیرضا امینی محسوب نمی شود. فیلمِ جدید او اگرچه از لحاظ ضرباهنگ و هیجان و ایجاد احساس کنجکاوی در تماشگر در وضعیت بسیار خوبی قرار دارد اما عدم دقت در چینش داستان ها و پرداخت نا مناسب هر کدام از آنها، باعث شده تا این فیلم اثر یکدستی نباشد. همچنین حضور كمرنگ موسیقی که پس از گذشت یك ساعت از فیلم آغاز می شود در كنار استفاده غیر حرفه ای از افكت های صوتی را می توان از نقاط ضعف موسیقی فیلم 'انتهای خیابان هشتم' برشمرد.

داستان « انتهای خیابان هشتم » توانسته ذهن تماشاگر را به خود مشغول کند اما در میانه راه سوالات بی پاسخ زیادی را ایجاد می کند که هیچ پاسخی به آن داده نمی شود و تکمیل شخصیت پردازی بر عهده ذهن مخاطب قرار می گیرد!

به عنوان مثال شخصیت نیلوفر (با بازی ترانه علیدوستی ) در ابتدای فیلم با توجه به پیشنهاد بیشرمانه ای که به او داده می شود، با قاطعیت  پاسخ منفی می دهد اما در اواخر فیلم با یک موزیک عجیب و غریب و فُرم حماسی! پیشنهاد را می پذیرد و... حالا چه شده که نیلوفر سرسخت در اوایل فیلم، ناگهان تغییر عقیده می دهد فقط کارگردان می داند!

در سکانس پایانی فیلم « انتهای خیابان هشتم » و در اوج اضطراب و هیجان، یعنی زمانی که نیلوفر برای خود فروشی به محل مورد نظر می رود و از خانه صدای دست و تشویق ملت شنیده می شود! ناگهان تیتراژ پایانی بدون آنکه پیامی یا نتیجه گیری شده باشد! به نمایش در آمده و تماشاگران را با ده ها سوال به خود وا می گذارد

از سوی دیگر در سینمای حرفه ای امروز ، موسیقی فیلم به عنوان یك ركن اساسی و ابزاری مناسب برای ایجاد احساسات لحظه ای و بیان مضمون داستان ایفای نقش می كند و همراهی با روند فیلم برای انتقال مفهوم، از توجه ویژه ای برخوردار است. اما در فیلم انتهای خیابان هشتم از این خبر ها کمتر است و همراهی موسیقی با مضمون و مفهوم داستان طی فیلم نادیده گرفته شده است و می توانست با تاثیرگذاری بیشتر، نقش بسزایی را در انتقال حس به مخاطب ایفا كند.

حضور كمرنگ موسیقی که پس از گذشت یك ساعت از فیلم آغاز می شود در كنار استفاده غیر حرفه ای از افكت های صوتی را نیز می توان از نقاط ضعف موسیقی فیلم 'انتهای خیابان هشتم' برشمرد.

نتیجه انکه « انتهای خیابان هشتم » در مقایسه با « هفت دقیقه تا پائیز » حرکت رو به جلویی برای علیرضا امینی محسوب نمی شود. فیلمِ جدید او اگرچه از لحاظ ضرباهنگ و هیجان و ایجاد احساس کنجکاوی در تماشگر در وضعیت بسیار خوبی قرار دارد اما عدم دقت در چینش داستان ها و پرداخت مناسب هر کدام از آنها، باعث شده تا « انتهای خیابان هشتم » اثر یکدستی نباشد.

کارگردان  این فیلم علیرضا امینی یکی از کارگردانهای جوان سینمای ایران است که فعالیت حرفه ای سینمایی خود را با دستیار کارگردانی در فیلم « زمانی برای مستی اسب ها » ( بهمن قبادی ) اغاز کرد. مدتی بعد هم « نامه های باد « را کارگردانی کرد که موفق شد در جشنواره بیست و یکم فیلم فجر جایزه سیمرع بلورین بهترین اثر تجربه و هنر را بدست بیاورد. امینی پس از این موفقیت چند تایی فیلم محتوایی معنوی ساخت تا اینکه در سال 1388 فیلم موفق « هفت دقیقه تا پائیز » را کارگردانی کرد که این یکی توانست دیپلم افتخار بهترین کارگردانی را از جشنواره بیست و هشتم جشنواره فیلم فجر برای او به ارمغان بیاورد.