شرط لازم برای یک پیروزی قاطع

بولتن نیوز : دو هفته از نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی گذشته است و بیش از دو سوم نمایندگان خانه ملت راه خود را برای رسیدن به صندلی های سبز بهارستان هموار کرده اند اما در این میان برخی از حوزه های انتخابیه از جمله پایتخت برای شناخت نماینده خود چشم انتظار دور دوم انتخابات در اردیبهشت ماه هستند .

انتخاباتی که گذشت را می توان یکی از مهم ترین رویدادهای سیاسی تاریخ انقلاب اسلامی دانست چه اینکه از حیث اهمیت انتخابات به دلایل مختلفی همچون شرایط خاص منطقه، شرایط کشور پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری و مسائل دیگر از جمله مهم ترین انتخابات ها در سال های اخیر بود و از سوی دیگر نیز نتیجه حاصل از انتخابات را می توان به نوعی یک شگفتی سیاسی خواند که مردم در پای صندوق های رای آن را رقم زدند . اما شاید یکی از نکات بارز انتخابات مجلس نهم حضور گسترده چهره ها و جریان های اصولگرا بود که در مقابل حضور کمرنگ تر اصلاح طلبان در این دوره تحت لوای جبهه های مختلف به خصوص در شهر تهران لیست های مورد نظر خود را در معرض آزمون مردمی قرار دادند.

در میان این جبهه های مختلف سیاسی دو نام بزرگ بیش از پیش خودنمایی می کرد . حضرات آیات مهدوی کنی و مصباح یزدی دو عالم سیاسی شناخته شده که به ریش سفیدی در میان اصولگرایان شهره هستند از ساز و کارهایی برای ارائه دو لیست انتخاباتی حمایت کردند که این دو جبهه را می توان اصلی ترین رقبای انتخابات اخیر دانست . هرچند جبهه متحد اصولگرایان و جبهه پایداری بر مشی اصولگرایی استوار بودند و در اکثر حوزه های انتخابیه نامزد مشترک ارائه دادند اما در شهر تهران و در بی رمقی جناح مقابل ارائه دو لیست 30 نفره از شخصیت های شناخته شده سیاسی و اجرایی در کنار لیست هایی مثل صدای ملت، حامیان ولایت و یا ایستادگی باعث به وجود آمدن یک تفرق آرا و پراکندگی گسترده رای اصولگرایان شد که در نتیجه در مرحله اول تنها 5 نفر مجوز ورود به مجلس را به دست آوردند .

هرچند از قریب یک سال پیش جمع زیادی از اصولگرایان گرد هم آمدند و با اتخاذ ساز و کار وحدتی که در مجلس هشتم نتیجه داده بود به دنبال ایجاد چتری برای حضور همه سلائق اصولگرایی در عرصه انتخابات بودند و آیت الله مهدوی کنی هم برای حضور همه اصولگرایان در یک لیست واحد تلاش کرد اما با تشکیل جبهه پایداری و انتقادات این جبهه به تصمیم های جبهه متحد اصولگرایان و از طرفی برخی لجاجت های صورت گرفته در برخی افراد جبهه متحد کار را به جایی برد که با همه هشدارهای دلسوزان گفتمان اصولگرایی اما بازهم نتیجه ای حاصل شد که همگان بر آن واقفند . می توان گفت که بالا گرفتن تقابل در میان افرادی که چهار سال قبل تحت لوای یک لیست واحد پیروز قاطعی را در شهر تهران رقم زده بودند به حدی رسید که هم از سویی دلخوری روحانیت حامی هر دو لیست را رقم زد و هم از سوی دیگر سبب شد انشقاق بسیاری در میان علاقه مندان حضور نماینده اصولگرا در مجلس به وجود بیاید .

اکنون که انتخابات مجلس در تهران به دور دوم کشیده شده وقت آن است که هر دو جبهه که انتخابات اردیبهشت  رقابت دو قطبی بین آنان محسوب میشود به دور از هر گونه جنجال و هیاهو و فکر کردن به منافع شخصی با نیم نگاهی به آنچه در مرحله اول گذشت تصمیمی عاقلانه برای دور دوم اتخاذ کنند . اعضای شورای مرکزی هر دو تشکل باید به این فکر کنند که چرا با اینکه رای قاطع مردم تهران به گفتمان اصولگرایی بود اما به خاطر برخی گذشت نکردن ها کار به جایی رسید که رای ها توزیع شود و این تعداد نامزد برای دور دیگر رقابت تلاش کنند . در روزهای اخیر بسیاری از چهره های جبهه متحد و جبهه پایداری در اظهار نظرهایی تاکید کرده اند که که مبنای وحدت در دستور کارشان نیست و هر جبهه ای لیست خود را ارائه می کند اما چهره های معتدل تر در پی راضی کردن سران جبهه برای ارائه لیست مشترک هستند .

حال سوال اصلی اینجاست که اساساٌ ضرورت ارائه لیست مشترک اصولگرایان در دور دوم انتخابات مجلس نهم در حوزه انتخابیه پایتخت چیست؟ تحلیل نتایج به دست آمده دور اول انتخابات به خوبی روشن گر این است که ارائه لیست واحد به طور یقین ضامن جلوگیری از شکست رای اصولگرایان درتعداد بیشتر نامزد هاست . اکنون در دور دوم برخی نامزد هایی که خود هم به این نتیجه رسیده اند که کمتر مورد اقبال مردمی بوده اند و یا برخی ها که سال ها در مجلس بوده اند باید با یک تفکر حزبی و کار جمعی از حق خود به نفع یک پیروزی قاطع و برای پشتوانه بالای رای اصولگرایان گذشت کنند و با یک انتخاب درون گروهی در میان هر دو جبهه یک لیست بیست و پنج نفره و یا حتی 30 نفره قوی ارائه شود .

از دیگر نکاتی که وجود یک لیست واحد را ضروری می کند این است که ارائه نام های مشترک در دور دوم سبب می شود وحدت اصولگرایی حفظ شده و تقابل های بعضا مضر که در دور اول از برخی شاهد آن بودیم به درون مجلس نهم راه پیدا نکند و در پارلمان بعدی هم شاهد تشکیل یک فراکسیون قوی اصولگرایی باشیم . از طرف دیگر نامزد هایی که با یک لیست واحد می توانند رای بالاتری را به دست بیاورند به طور یقین نماینده طیف های بیشتری از مردم هستند و با قدرت بیشتری می توانند در بهارستان به فکر رفع مشکلات جامعه باشند . اکنون نوبت ریش سفیدان جریان اصولگرایی است که با پادرمیانی ضرورت وحدتی را برای اصولگرایان گوشزد کنند که چنگ زدن به آن مجلسی کارآمدتر را تشکیل خواهد داد و از انشقاق دائمی اصولگرایان در انتخابات های بعدی جلوگیری خواهد کرد .

برای حصول این مهم لازم است دو طرف با درک شرایط به وجود آمده با تصمیمی منطقی و نه از روی احساس نتیجه ای را رقم بزنند که به نفع همه باشد . قطعا نمایندگانی هم که به دور دوم راه یافته اند افراد توانمند و قابل اطمینانی برای مردم تهران بوده اند اما می شوند توانمند تر ها را انتخاب کرد و بقیه هم برای یک پیروزی مصمم از حق خود در رقابت بعدی به نفع گفتمان خواهند گذشت .