می‌خواستیم فیلم سینمایی ببینیم نه تیزر!

امیر حسین خلیل زاده در نقد فیلم "نارنجی پوش" نوشت:

بعد از فیلم " تهران طهران" آمادگی خود را برای ندیدن فیلم هایی چون "مثل هامون" و "پری" بالا بردم اما امروز باز هم کم آوردم. آنقدر تیزر نظافت و پاکیزگی با هدف تربیت کودکان این سرزمین (!) ساده لوحانه و بی مغز بود که حق را به کودکان این دوره می دهم تا با سواد اندکشان از اینترنت و رسانه های دیگر به هر نحوی برای فرار از این بیانیه های تبلیغی استفاده کنند. خیلی سخت بود وسط صندلی های سالن نشسته بودم و هر چه سعی کردم تصمیم رفتن را به ماندن تبدیل کنم نشد. تا بلند شدم لیلا حاتمی وارد صحنه فیلم شد انگار با خود روایت های استاد مهرجویی سابق (!) را به تصویر فیلم آورده بود.
ماندم دیدم و آنقدر تشنه نگاه قدیمی استاد بودم که هر پنج دقیقه از فیلم یک پلان هم اگر بود راضی می شدم. انگار شخصیت خانم حاتمی نقطه اتکایی بود تا هر آنچه که توقع داشتم را از لحاظ های دیگر نداشته باشم. یادم می آید در کوران فیلم سازی های راجع به کردستان و در آن لوکیشن ها "بمانی" ساخته شد. این خوب است که یک کارگردان صاحب فکر ژانر و قاب خود را تغییر دهد ولی ژانر با رسانه تفاوت دارد و فیلم سینمایی با تیزرهای تبلیغاتی.
 
درباره قاب بندی ها و میزانس ها و دکوپاژ فیلم دقایق میانی به بعد سینمای مهرجویی دوباره خود را به رخ می کشید اما دیالوگ ها و مفاهیم چنان شعاری، تکراری و سرد بیان شد که نقطه های اندک مثبت فیلم هم دیده نمی شد. استاد در نوع نگاه به جامعه و انتخاب سوژه که در اصل احترام و توجه به خانه چهار فصل و نادرمان یعنی آب و خاک و نعمت هایی که در خطه پهناور داریم بی شک نکته سنجی کرده اند، ضرورت را در این می بینند که به جایی که در آن تنفس می کنیم و زندگی و هویت ما را تشکیل می دهد توجه کنیم اما مطلب این است که ما داریم فیلم سینمایی می بینیم نه تیزر تبلیغاتی.
 
جاهایی که تنها موضوع نارنجی پوش شدن است و گره های بین نهال و حامد در دادگاه ، تولد و... دقیقا فریم مهرجویی است حتی کمی امروزی تر شده. اما چرا باید رفتگر شدن و فضاهایی که مربوط به شهرداری و رفتگران است با آن فریم و قاب دیده نشود؟ این سایه سنگینی است که مسلما تجربه و دانش استاد کلیدی بود برای پر کردن سایه های غیر درام غیر حرفه ای نارنجی پوش شدن.
 
درمورد بازی لحظه ای جای شک نیست که هرکسی هر چه در توان داشت در بازی این فیلم گذاشت و ما فقط خانم لیلا حاتمی را دیدیم و فیلم را با بازی او به نیکی یاد می کنیم(!)