وصله های ناجور

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر بولتن نیوز؛ فیلم «آمین خواهیم گفت» اثر دیگری از سامان سالور است که با تفاوت بسیاری نسبت به فیلم قبلی او "سیزده 59" ارائه شده است. آن طور که به نظر می رسد در این کار با یک روایت غیرمتعارف و عجیب و غرب روبرو هستیم که به ظاهر قصد بیانی متفاوت از یک قصه را در خود دارد. ظاهر ماجرا شاید تا حد انتظار ذهن را به سمت یک اثر جدید سوق دهد ولی به واقع این نیت در ادامه راه از مسیر اصلی بازمانده است. تلاش برای روایتی ساده و نو گویا هدف اصلی کارگردان بوده است اما در نهایت به تکه پاره هایی جدا از هم تبدیل شده است. این نکته را می توان در به کارگیری قصه های کوتاه و بی ارتباط با موضوع اصلی مشاهده کرد که شاید هیچ پیوندی با شخصیت اصلی یعنی قادر نداشته باشند. فیلم داستان پیرمردی (قادر) را روایت می کند که در انحراف و آتش گرفتن یک قطار مسافربری مقصر بوده است؛وی حالا سعی می کند تا قطعات آن قطار را از روی ریل حرکت دهد تا به شکل واگن هایی در کنار یکدیگر درآیند. قادر در طول این سال ها همواره خود را یک مقصر می داند و سرزنش می کند. در این میان شخصیت های دیگری مثل حسن و اصغر نیز در قصه اصلی وجود دارند که در کنار قادر قرار گرفته اند. این دو شخصیت قرار است که در جریان اصلی قصه موثر واقع شوند و به پایه های داستان استحکام ببخشند. حسن در اینجا شخصیت مناسبی است چون برای عبور روستاییان از روی رودخانه وسیله ای را ابداع کرده که گرگر نام دارد. او به واسطه این وسیله مردم روستا را به آن سوی رودخانه که پلی بر روی آن قرار ندارد می رساند و پولی را دریافت می کند.

این ایده و رسیدن به نمایش نوعی دیگر از زندگی در داخل روستا در واقع صورتی دلپسند و دیدنی دارد ولی نکته ای که روایت از آن بازمانده است نبودن ارتباط موجود بین این شخصیت هاست. قضیه دختر بودن شخصیتی که اصغر صدایش می زنند در همان ابتدا آشکار می شود و مخاطب به پسر نبودن وی پی می برد. کارگردان در این بخش چندان موفق عمل نکرده است چون رازی را که قرار بود تا به انتها باقی بماند از همان آغاز جذابیت خود را از دست می دهد. نمی توان تصور کرد که جریان روایت یا کارگردان خواسته اند تا چنین دختری را با این ویژگی به این ماجرا وارد کنند. این شخصیت دختر که در اصل فرشته نام دارد با تمام کشش های خود از ماجرای اصلی جدا مانده است و به گوشه ای رانده شده است. یک نکته دیگر آن که نمی توان بازی روان و مناسب این بازیگر جوان را نادیده گرفت چون بسیار عالی بر نقش خود مسلط شده است. شخصیت هایی که در این فیلم وجود دارند هر کدام دارای جذابیت های مخصوص به خود هستند که اتفاقا می توانند دستمایه یک اثر دیگر باشند. ادغام این شخصیت ها با یکدیگر چندان کمکی به داستان نکرده است به ویژه آن که گریم شخصیت ها نیز نتوانسته تغییری در نوع نگاه به یک شخصیت جدید داشته باشد. سکوت حاکم بر فیلم ثمربخش نیست و به خصوص آن که با شوخی های گفتاری شخصیت ها همخوانی ندارد. در نهایت این که فیلم آمین خواهیم گفت با ایده جالبی شروع می شود و در میانه راه همچون ریل های قطار از مسیر اصلی قصه فاصله می گیرد. این فیلم بیشتر شبیه به یک تجربه شخصی است تا بیانگر نوعی از زندگی در منظقه ای خارج از شهر و خیابان باشد و در غیر این صورت بار معنایی تازه ای را به ذهن متبادر نمی کند.  

فرناز عبادی