یک سرگرمی ساده

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر بولتن نیوز؛ فیلم «یک پذیرایی ساده» تجربه خوبی برای مانی حقیقی به حساب می آید چرا که در همین گام اول تقریبا نگاههای بسیاری را به خود جلب کرده است. مضمون اصلی فیلم همان گونه که از نامش آشکار است،سوار بر سادگی اما با معنایی عمیق پیش می رود. این معنا حالا در اینجا با یک سفر دو نفره آغاز می شود و بدون هیچ هیاهویی به یک تحول دورنی ختم می شود. لیلا (ترانه علیدوستی) و کاوه (مانی حقیقی) زوجی هستند که قرار است مقداری پول را بین آدمهای مختلف تقسیم کنند. پخش شدن این پول ها در بین مردم به حضور داستانک های کوتاه و تاثیرگذاری در فیلم تبدیل می شود که قصد آزار روح بیننده را ندارد.

بیان مفاهیم در عین سادگی در این فیلم موجب شده تا روح بیننده از تلخی پنهان در جزییات معناها کمترین آسیب را ببیند. قصه های موجود در فیلم نیز شبیه جریان خود فیلم با سرعت و در سفر می گذرد. شاید سفر این شخصیت ها و حضور آنها در این فضای سرد و یخ زده،نمادی باشد از روح و فکر آدمهای امروزی که تنها در پی به دست آوردن پول هستند. شوخ طبعی های شخصیت کاوه توانسته تا حد قابل قبولی فیلم را نجات دهد و از سردی بیش از حد حاکم بر فضا بکاهد. جالب توجه است که فضای یخ زده همراه با سکوت در این فیلم همگام با مفهوم اثر حرکت کرده است و قصد ندارد تا بیننده را به اجبار به این فضا وارد کند. این فیلم قضاوت و هر گونه تغییر را بر عهده تماشاگر می گذارد تا از قبل نکته ای را پیش بینی نکرده باشد. این فیلم در عین سادگی نمایشگر رفتارهای سرد و بی رمق ما آدم ها نسبت به یکدیگر در دنیای امروز است. این فیلم در واقع ذهن مخاطب را به یک فضای روانکاوانه دعوت می کند به طوری که بیننده نیز خود را در چنین شرایطی قرار دهد و بر اساس آن تصمیمی اتخاذ کند. محتوای فیلم شاید عبور از همین دستبندهایی باشد که بر دست و پای آدم ها بسته شده است و برای به دست آوردن پول ممکن است دست به هر کاری بزنند.

نمونه بارز این نکته را نیز می توان در همان سکانسی دید که آن مرد در حال حفر کردن یک قبر برای نوزاد از دست رفته اش است و دست آخر با گرفتن پول از دست کاوه راضی می شود و از کندن زمین نیز صرف نظر می کند. فیلم البته در بخش رو به انتهای خود کمی دچار افت ریتم می شود که البته این مشکل با شلیک نهایی لیلا به آن حیوان در لحظه آخر فیلم نجات پیدا می کند و به پایان بندی خوبی دست پیدا می کند.  فیلم شبیه به یک بازی دو نفره است که وضعیت های مختلفی را مقابل روی شخصیت ها می گذارد. در لحظات فیلم بیش از آن که تلقین حس به تماشگر در کلیت اثر هویدا باشد،همراه شدن با ذهن مخاطب آن هم به شیوه ای ساده و آرام در لحظات فیلم حاکم شده است. این فیلم با یک عقیده نسبی و معلق میان صحیح بودن یا نبودن رفتارها عمل می کند و شاید انتخاب این زاویه دید از سوی نویسنده و کارگردان همان نکته مهمی باشد که این اثر را از سایر آثار متمایز می کند.

فرناز عبادی