کد خبر: ۷۲۰۹۱۳
تعداد نظرات: ۱ نظر
تاریخ انتشار: ۱۱ ارديبهشت ۱۴۰۰ - ۱۸:۲۶
دکتر جواد منصوری، پژوهشگر تاریخ معاصر ایران:
نقش «میدان» بر هموار شدن مسیر «دیپلماسی» نکته بااهمیتی است. با نگاهی به تاریخ دفاع مقدس درمی‌یابیم قطعنامه 598 زمانی در شورای امنیت تصویب شد که ما فاو را گرفتیم؛ یعنی تنها آن زمان بود که غرب حاضر شد به ایران امتیاز دهد. تا زمانی که فاو را نگرفته بودیم آن‌ها از موضع دیپلماتیک قصد تضعیف کشور را داشتند.

تاثیر اقتدار نظامی در پیشبرد دیپلماسی/ فاو را که گرفتیم غرب حاضر به امتیاز دادن شدگروه سیاسی: پیداست اگر دولتی در میدان نظامی قدرت داشته باشد، در میدان دیپلماسی هم قوی خواهد بود؛ در غیر این صورت دیپلماسی موضعی ضعیف خواهد داشت. به‌خوبی به یاد دارم که در سال 61 بعد از فتح خرمشهر، برای مأموریت به کشورهای فرانسه و مکزیک رفتم. نکته جالب این بود که پیش از فتح خرمشهر مقامات دیپلماتیک فرانسه با ما هیچ قرار ملاقاتی تنظیم نمی‌کردند اما به‌محض موفقیت نظامی در خرمشهر ورق برگشت؛ و یا قطعنامه 598 زمانی در شورای امنیت تصویب شد که ما فاو را گرفتیم؛ تنها آن زمان بود که غرب حاضر شد در فضای دیپلماتیک به ایران امتیاز دهد.

به گزارش بولتن نیوز، دکتر جواد منصوری پژوهشگر تاریخ معاصر ایران در تحلیلی تحت عنوان «اقتدار نظامی در پیشبرد دیپلماسی» نوشت: اداره امور کشور درزمینهٔ‌های مختلف درواقع برای تقسیم‌کار است نه تقسیم مسئولیت؛ به‌عبارت‌دیگر اگر وزارتخانه‌های متعدد تأسیس‌شده‌اند، برای این است که هرکدام از این وزارتخانه‌ها بخشی از مدیریت کلان کشور را به سرانجام برساند. در رأس این وزارتخانه‌ها مدیری است که به‌نوعی هماهنگ‌کننده امور با سایر دستگاه‌هاست؛ بنابراین اشتباه بسیار بزرگ آن است که یک وزارتخانه فکر کند از بقیه مهم‌تر است یا گمان نماید باید توجه بیشتری به این وزارتخانه شود. یا اینکه باید امتیازات بیشتری دریافت نماید. این یک رویکرد نادرست است و خسران بزرگی برای یک کشور محسوب می‌شود.

تصور کنید که برای 24 ساعت دستگاه‌های مربوط به برق، فعالیت خود را محدود کنند و یا نفت‌کش‌های حامل سوخت کار خود را تعطیل کنند؛ آن‌وقت چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا جز این است که بخشی از امور کشور مختل می‌شود؟ پس وظایف هر نهاد در جایگاه خود مهم و حیاتی است و بنابراین اگر مدیری در کشور گمان کند که «کار من اصلی است و کار دیگران فرعی» تفکر مخرب و اشتباهی است.

ازنظر اعتقادی هم اساساً به‌هیچ‌عنوان تفاوت و اختلافی بین افراد، مدیران، اسامی و بین دستگاه‌ها وجود ندارد. همه در مقابل خدا مسئول هستند و باید تکلیف خود را به بهترین شکل ممکن انجام دهند؛ بنابراین اینکه مدیری گمان کند به خاطر حضور در وزارتخانه‌ای که اسم‌ورسم‌دار تر است و یا بودجه بیشتری دارد، پس برتر است، تفکری غیر اعتقادی است.

بنابراین تفکیک بین خدمات نیروهای مسلح، غیرمسلح، وزارتخانه، دستگاه غیر آموزشی و... یک تفکیک غلط است و ازلحاظ ارزشی و اعتقادی هم صحیح نیست. آن شخص که در دستگاه دیپلماسی کشور کار می‌کند به‌هیچ‌عنوان نباید برای خود موقعیتی برتر و باارزش‌تر از آن فردی که مثلاً در شهرداری کار می‌کند قائل باشد. هرکسی باید به نحو احسن کارش را انجام دهد و مجموعه این اقدامات است که کشور را می‌سازد.

واقعیت این است که در دستگاه اجرایی کشور اگر یک دستگاه تضعیف گردد به‌کل مجموعه ضربه می‌زند. این نکته‌ای است که در کشور ما آن‌چنان‌که بایدوشاید شناخته‌شده نیست. ما در این کشور مدیری داشتیم که هر وقت مستخدمش وارد می‌شد جلوی پای او می‌ایستاد؛ چراکه معتقد بود آن فرد با یک وزیر تفاوتی ندارد و هر دو انسان‌اند، فقط تقسیم‌کار صورت گرفته است. اغلب گرفتاری‌هایی که برخی دچار آن هستند متأسفانه به خاطر عدم توجه به این مسائل قبیل است.

متأسفانه امروز برخی دستگاه‌ها خود را برتر از دیگری می‌دانند. به‌خصوص این موضوع در مورد دو دستگاه خیلی حائز اهمیت است. یکی وزارتخانه و دیگری وزارت نفت. دیدگاه وزارتخانه این است که در دنیا همه ما را می‌شناسند و ما رابط ایران با سایر کشورها هستیم. وزارت نفت هم دیدگاه برتری‌طلبی دارد. به یاد دارم که یکی از وزرای نفت این جمله را بیان می‌کرد: «نان ایران را ما می‌دهیم.»

نکته دیگر که اهمیت دارد این است که افراد برای توجیه عملکردهای خودشان دیگران را تخریب می‌کنند تا از این طریق موقعیت خود را تثبیت کنند.

پس‌ازاین توضیح که البته برای ورود به مبحث اصلی لازم بود، اینک به بحث انتشار فایل صوتی که این روزها خبرساز شده می‌پردازم. هنوز به‌طور دقیق روشن نیست چه کسی و به چه دلیلی این فایل را منتشر کرده است. ابهامات زیادی دراین‌باره وجود دارد بااین‌حال محتوای سخنان منتشرشده قابل نقد است. اولین و مهم‌ترین نکته این است که هیچ‌کس انتظار نداشت یک وزیر با تجربیات بالا، نظریات غیرواقعی و غیرمنصفانه در مورد یک مجاهد بزرگ ملی ارائه کند.

تاثیر اقتدار نظامی در پیشبرد دیپلماسی/ فاو را که گرفتیم غرب حاضر به امتیاز دادن شد

اما نکته بااهمیت‌تر درباره نقش «میدان» بر هموار شدن مسیر «دیپلماسی» است. با نگاهی به تاریخ دفاع مقدس درمی‌یابیم قطعنامه 598 زمانی در شورای امنیت تصویب شد که ما فاو را گرفتیم؛ یعنی تنها آن زمان بود که غرب حاضر شد به ایران امتیاز دهد. تا زمانی که فاو را نگرفته بودیم آن‌ها از موضع دیپلماتیک قصد تضعیف کشور را داشتند.

به‌خوبی به یاد دارم که در سال 61 بعد از فتح خرمشهر، برای مأموریت به کشورهای فرانسه و مکزیک رفتم. نکته جالب این بود که پیش از فتح خرمشهر مقامات دیپلماتیک فرانسه با ما هیچ قرار ملاقاتی تنظیم نمی‌کردند اما به‌محض موفقیت نظامی در خرمشهر ورق برگشت. این‌ها نکات مهم و البته واضحی است؛ اگر دولتی در میدان نظامی قدرت داشته باشد، در میدان دیپلماسی هم قدرت خواهد داشت؛ در غیر این صورت دیپلماسی موضعی ضعیف خواهد داشت.

در پایان جا دارد اشاره‌ای به زحمات و مجاهدت‌های سردار شهید حاج قاسم سلیمانی درزمینهٔ اقتدار جمهوری اسلامی کنم. در اوج شکوفایی حاج قاسم بنده از وزارت خارجه بازنشسته شدم و تعاملات اداری با ایشان نداشتم؛ اما قابل‌لمس است که بعد از شکست نسبی داعش، القاعده و گروه‌های تکفیری در منطقه است که آمریکایی‌ها، اسرائیلی‌ها، اروپایی‌ها و سعودی‌ها برای به شهادت رساندن سردار متحد می‌شوند. تمامی امکانات را به کار می‌گیرند تا عامل اقتدار جمهوری اسلامی را در منطقه از بین ببرند. این نشان‌دهنده تاثیر ایشان در اقتدار جمهوری اسلامی ایران است و این نکته بااهمیتی است که باید در تاریخ ثبت شود.

 

 

انتهای پیام/#

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
ناشناس
|
India
|
۱۴۰۰/۰۲/۱۱ - ۲۲:۲۵
0
0
دولت تدبیر وامید لبخند وظاهراطو کشیده وامضای چشم بسته قرارداد را عامل موفقیت درمذاکره میداند وموشک وقدرت نظامی وتوجه به جزئیات قراردادها رامانع تعامل(تسلیم)قلمدادمیکند.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر :
تلگرام
اینستا
آخرین اخبار
پربازدید ها
پربحث ترین عناوین