مميزي فيلم به شيوه اي خاص!

اگرچه چند روزي از موضوع گذشته است اما دريغم آمد درنگي نداشته باشم به اين نکته نغز و البته شگفت انگيزي که مدير شبکه اول در برنامه «پارک ملت» گفت.

در اين برنامه پيامکي رسيد که شهيدي فر آن را خواند. پيامک اين بود که اولا چرا يک فيلم ۱۰۰ دقيقه اي به ۵۰ دقيقه مي رسد. ثانيا چرا اين همه فيلم آمريکايي پخش مي کنيد که با فرهنگ ما مغاير است؟

فرجي، مدير شبکه اول پاسخي درخور! داد و گفت: معمولا فيلم هاي ۱۰۰ دقيقه اي، ۵۰ دقيقه اي نمي شود، اگر هم به صورت نادر چنين اتفاقي بيفتد، آن را به عنوان فيلم داستاني پخش مي کنيم. پاسخ جالب تر ايشان به بحث مميزي فيلم ها بود. به گفته فرجي، معترضان و منتقدان به پخش بعضي فيلم ها از جمله فيلم هاي آمريکايي، احتمالا بر اساس نسخه اصلي فيلم دست به نقد و اعتراض مي زنند وگرنه چنان چه فيلم پخش شده ما را مي ديدند متوجه مي شدند که خيلي جاها ديالوگ ها تغيير کرده و گاهي حتي قصه عوض مي شود! اگرچه بحث مميزي فيلم ها موضوع تازه اي نيست و تا حدودي طبيعي و لازم است چون ملاحظات ديني، فرهنگي و سياسي وجود دارد که نمي توان از آن ها گذشت اما شنيدن اين که يک فيلم چنان تغييرات اساسي کرده باشد که با نسخه اصلي کاملا متفاوت باشد حيرت انگيز بود. حال بايد گفت گذشته از داوري ارزشي و خوب و بد فيلم ها تا کجا مجاز هستيم به لحاظ شرعي و قانوني در اثري که مالکيت آن متعلق به ديگري است تا اين حد دخل و تصرف کنيم. مهم تر اين که اصلا چه ضرورتي دارد فيلمي پخش کنيم که مجبور باشيم تغييراتي عمده در قصه و ديالوگ آن بدهيم، آن هم در روزگاري که دست يافتن به نسخه اصلي براي مخاطبان چندان کار دشواري نيست! و شايد پرسش اساسي تر اين باشد که به هر حال مخاطب و بيننده بايد به يک ارتباط حداقلي با پيام فيلم برسد، وقتي تا اين حد دستکاري مي شود چه اعتمادي باقي مي ماند تا بيننده پيام فيلم را دريابد و درک کند؟

آيا اين روند در بي اعتمادي مخاطب تاثيرگذار نخواهد بود؟ به ويژه وقتي در اين تغييرات چفت و بست قصه به هم مي ريزد و سر و ته داستان خيلي به هم جور نمي آيد.