"جمعی" که برای "ما" نیست!

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر بولتن نیوز؛ برخی از برنامه های ترکیبی تلویزیون با این که در جهت کمک به ذهن مخاطب در نظر گرفته شده اند اما بخش هایی را نیز به همراه دارند که تنها جنبه سرگرمی را انتقال می دهند. یکی از برنامه هایی که سعی می کند تا تفاوت بیش از اندازه را به بیننده تزریق کند،برنامه «جمع ما» است که چنین خاصیتی را به نمایش گذاشته است.این تفاوت مطرح شده در برنامه با اجرای به ظاهر مناسب مجری برنامه همراه شده که به جای یک وضعیت مناسب،به اعتماد به نفسی بیهوده تبدیل شده است. این برنامه که تا پیش از این غیرمنتظره نام داشت،اکنون با نامی جدید تلاش می کند تا با هر شیوه ای شعار متفاوت بودن را سر بدهد.نقطه عطف در چنین برنامه هایی اتفاقا بر اجرا استوار است و این برنامه نیز به نوعی به این نکته وفادار مانده است.این بخش منتها در قامت دیگری ظاهر شده است.یکی از عواملی که موجب دلزدگی مخاطب می شود،انتخاب نامی شعاری و به اصطلاح رو برای برنامه است.به کار بستن نام هایی که در همان نگاه اول همه چیز را برای مخاطب نمایان کند به نوعی دچار ایراد است.این برنامه با ساخت یک تیتراژ طولانی و به ظاهر مثبت سعی می کند تا به اصطلاح انرژی کاملی را به بیننده منتقل کند.در این برنامه مثلا قرار است تا موضوعات و افراد خاص دعوت شوند و از این جهت شکل برنامه با سایر برنامه هایی که تا به حال ساخته شده اند تفاوتی اساسی داشته باشد.در حالی که مجری برنامه – که ویژگی خاصی نه از لحاظ بیان و صدا برای اجرا ندارد- سعی می کند تا با همان تن صدا به بیان صحبت های خود بپردازد.موضوع خاص بودن برنامه و محتوای آن هم بخشی است که در تلویزیون ما باید مورد موشکافی بیشتری واقع شود چون هر کار جدید و تازه ای که قمستی از هنجارهای قبلی را شکسته باشد خاص نام دارد. باید گفت که در ابتدا باید تعریف کاملی از خاص یا عام بودن ماجرا داشته باشیم و پس از آن برنامه ای را به اجرا درآوریم. شاید در نظر سازندگان و اجراکنندگان برنامه،موضوع انتخابی بسیار متفاوت به نظر آید در حالی که مخاطب در این زمینه هیچ لذتی را نخواهد نمی برد واتفاقا آن را یک برنامه معمولی تصور می کند. البته باید این نکته را نیز در نظر گرفت که اجرای برامه های زنده به هر حال کار دشواری است اما این نکته دلیل محکمی برای این نخواهد بود که مجری هر کلام نامناسبی را به زبان آورد. برنامه هایی که تلاش می کنند تا به اجبار مفهومی را به مخاطب منتقل کنند،به هر شکل مورد توجه قرار نمی گیرند.

مخاطب امروز با انواع و اقسام رسانه ها سر و کار دارد و از این منظر نمی توان هر خوراکی را به او خوراند. سوژه های برنامه و همچنین افرادی که به برنامه دعوت می شوند،به صرف آن که کار متفاوتی دارند نمی توانند موجب خاص جلوه دادن برنامه نیز بشوند. نوع نگاه سازندگان به برنامه هایی از این دست می تواند معیاراصلی برای جذب مخاطب باشد. بیننده در این برنامه نمی داند که با چه اصولی روبرو است؛ آیا حال و هوای خود برنامه قرار است تا او را به وجد آورد یا قرار بر این است تا نگاه وی به اطراف و جامعه تغییر کند. به نظر می رسد تمام این مسایل در کنار اجرای بی هدف مجری برنامه به هدر رفته است و توان رقابت با برنامه های موفق و زنده ای که تا به حال پخش شده است را ندارد.

می توان اذعان داشت که یک ایراد مهم و اساسی در تمامی برنامه های زنده و ترکیبی وجود دارد که اصلی ترین آن در نوع نگاه و نحوه اجرای آن برمی گردد. تولیدکنندگان کار براین تصور هستند که به عنوان مثال اگر شخص خاصی با ویژگی های خاصی را به برنامه دعوت کنند،به این معنی است که کمک بسیاری به ذهن مخاطب رسانده اند.ذهن پویای مخاطب با وجود رسانه های مختلف و همین طور شبکه های مختلف دیگر شاید پذیرای چنین مواردی نباشد و به تصویری نو از یک رویداد نیاز پیدا کند.با وجود تمام این ضعف ها اما نمی توان تاثیر چنین برنامه هایی را بر روند زندگی مخاطبان بی اثر دانست چرا که جنبه های سرگرمی در هر شکلی برای بیننده قابل پذیرش هستند.این برنامه مدتی است که برای بینندگان از شبکه دو پخش می شود ولی تا به اینجا و آن طور که تصور می رفت نتوانسته به نیازهای واقعی مخاطبان پاسخی کامل بدهد.

فرناز عبادی