ترسيدن لذت‌بخش است + عکس

حقيقتا ژانر وحشت به‌رغم جذابيت‌هايش هنوز در ايران جاي خودش را باز نكرده و جنس ايراني اين گونه فيلم زياد ساخته نشده است. بهترين فيلم‌هاي اين ژانر در دنيا ساخته مي‌شود و فيلم‌هاي پرفروشي هم شناخته مي‌شوند. نمونه‌هاي خارجي فيلم‌هاي ژانر وحشت در سينما‌هاي ما اكران نمي‌شود اما مخاطبان اين سينما حتما اين نوع فيلم را مي‌بينند. تعريف ژانر وحشت از نظر من يعني ژانري كه با يك قصه خوب در ارتباط با مسائل ماورايي تعريف شود و اين‌كه بتواند با يك بيان تصويري مناسب تماشاگر را به يك وحشت توام با لذت ببرد و با اين تعاريف مي‌توان گفت يك فيلم موفق در ژانر وحشت خواهيم داشت.

فكر مي‌كنيد چرا در تمام اين سال‌ها عده معدودي از كارگردانان ايراني كه قدم در راه ساخت چنين فيلم‌هايي گذاشتند، چندان با موفقيت روبه‌رو نشدند و آثارشان چندان ديده نشد؟

كمي از مراحل ساخت اين فيلم صحبت كنيد، چه شد كه چنين قصه‌اي را به تصوير كشيديد؟

من براي فيلمنامه ديگري با نام «قيصرانه» كه فيلمنامه بسيار ويژه‌اي بود و قطعا بايد تكنيكي و فني ساخته مي‌شد، پروانه ساخت گرفتم اما ارشاد شرط و شروطي براي ساخت فيلم گذاشت كه ما از ساخت آن منصرف شديم تا اين‌كه اين قصه، كاملا اتفاقي به من پيشنهاد شد و در چند مرحله اين فيلمنامه در ارشاد رد شد كه بالاخره آقاي شمقدري لطف كردند و دستور پروانه ساخت اين فيلم را صادر كردند. ما فرصت كمي براي پيش‌توليد كار داشتيم چرا كه بايد خيلي زود آن را براي جشنواره فجر آماده مي‌كرديم، خيلي راضي هم نبوديم كه به اين شكل ساخت فيلم را شروع كنيم اما با محدوديت زماني بسيار زياد، اين فيلم را آماده كرديم.

زمان محدود شما باعث نشد كه نتوانيد آن چنان كه بايد تغييراتي را در فيلمنامه اعمال كنيد؟

مشكل فيلمنامه نفرين اين بود كه از ابتدا بسيار شباهت داشت به فيلم ديگران و متاسفانه فرصتي نبود كه فيلمنامه بازنويسي چندباره شود، باز هم به دليل همان محدوديت زماني كه توضيح دادم. اما اين فيلمنامه بازسازي شد علاوه بر اين‌كه پايان كار هم تغيير كرد.

علاقه شما ساخت فيلم در چنين ژانري است؟

فكر مي‌كنيد تا چه اندازه استفاده از تكنيك‌هاي روز در بهتر به تصوير كشيدن فيلم‌هايي از اين دست كمك كند؟

استفاده از تكنيك‌هاي روز دنيا قطعا در به تصوير كشيدن بهتر فيلم‌هايي در ژانر وحشت امري اساسي است كه متاسفانه ما در ايران حتي ابزار آن را به لحاظ فني هم نداريم. متاسفانه به لحاظ اقتصادي استفاده از تكنيك‌هاي روز دنيا براي فيلمسازان داخلي بسيار هزينه‌بردار است؛ علاوه بر آن، متخصصان اين امر هم كم هستند. هر چه تعداد متخصصان بيشتر شود و امكانات ما به روزتر شود، طبيعي است كه كيفيت كار بالاتر مي‌رود. در حال حاضر يكي از ضعف‌هاي عمده سينما بويژه ژانر وحشت نبود جلوه‌هاي ويژه درست در ساخت اين گونه فيلم‌هاست.

از نحوه چينش بازيگران اين كار صحبت كنيد. چطور شد كه به اين ترتيب بازيگران رسيديد؟

من فيلمنامه را كه مي‌خوانم، در ابتدا در بازيگران موجود ما به ازا پيدا مي‌كنم. فكر نمي‌كنم بر اي ژانر وحشت نياز به ستاره داشته باشيم چرا كه اين گونه فيلم‌ها، فيلم‌هايي هستند كه بيشتر به تكنيك و بازيگر خوب وابسته‌اند نه ستاره؛ حتي فكر مي‌كنم استفاده از بازيگران تئاتر براي بازي در اين گونه فيلم‌ها مناسب‌تر است چرا كه اصولا بازيگران تئاتر تكنيك بهتري در بازيگري دارند.

از نظر من، بازيگر مثل نگين انگشتري سينماست؛ اين نگين اگر درخشنده‌تر باشد، به ستاره تبديل مي‌شود و آن وقت ستاره مسووليتي را متوجه خودش مي‌كند كه در ايران كمتر دوستان ما و ستاره‌هاي سينما به آن توجه مي‌كنند. مثلا در سينماي دنيا يك فيلم ساخته مي‌شود كه دستمزد يكي از بازيگرانش 20 ميليون دلار است اما همان بازيگر در فيلم ديگري بازي مي‌كند كه كل بودجه فيلم يك ميليون دلار است، آن بازيگر مي‌داند و به اين آگاهي رسيده است كه گاهي يك فيلم آنقدر موجبات ديده شدنش را فراهم مي‌كند كه مي‌تواند از دستمزد چند صد دلاري‌اش بگذرد و عوض آن بهتر ديده و مطرح شود.

متاسفانه بازيگران ما به اين نكته توجه نمي‌كنند كه مثلا 15 فيلم شبيه هم بازي كرده‌اند كه ديگر نقش كشش ديده شدن ندارد. به هر حال براي اين فيلم هم من از ابتدا همين نكته را در نظر داشتم و خدا را شكر بسرعت به آن رسيديم.

از نتيجه كار راضي هستيد؟

سازنده يك اثر هيچ وقت از نتيجه كارش رضايت كامل ندارد. هميشه انسان با ايده‌آل‌هايش فاصله دارد، طبيعي است وقتي فيلمي ساخته مي‌شود با توجه به فيلمنامه شرايط و زمان و بقيه قضايا، ذهنيت سازنده اثر نسبت به كار تغيير مي‌كند. مثلا هنوز هم گاهي مي‌گويم كاش وقت بيشتري داشتم. اين اي كاش‌ها باعث مي‌شود فكر كنيم كه به ايده‌آل نرسيده‌ايم اما از خود فيلم راضي هستم.