چه شد كه چادری شدم

سلام من امروز به عنوان یکی از کسانی که یک چادر پوش مصلحتی بودم براتون نامه مینویسم

منظورم از مصلحت پوش این است که شرایط محیطی رو که میخواستم برم میسنجیدم مثلا عروسی اصلا چادر سرم نمی کردم اما برخی جاها به خاطر حفظ یک سری اداب به چادر سر کردن عادت کرده بودم.

تا اینکه پس از ورود به دانشگاه از امام رضا خواستم منو به سمتی ببره که از این حالت تعارض رها بشم. خیلی سخت بود برام ،راستش بالاخره ترجیح دادم یک ادم مانتویی باشم در هر شرایطی تا اینکه مدام بالا و پایین کنم شرایط رو بسنجم و بعد تصمیمم بگیرم چادر بپوشم یا نه!
درست همون دورانی که از امام رضا درخواست کردم راهی جلو پام بگذاره، خودم قاطعانه تصمیم گرفتم که مانتویی بشم اما ......شرایط طور دیگه ای رقم خورد اشنایی من با همسرم باعث شد بیشتر روی این مساله فکر کنم.

اوایل آشنایی مون همسرم وقتی دید من یه جورایی مصر هستم به اینکه مانتویی باشم چیزی نگفت، بعد از چند ماه عقایدش رو در مورد چادر برایم تعریف کرد البته کاملا بدون غرض گفت تو با چادر یا بی چادر باارزشی و دوست ندارم به خاطر من چادر سر کنی چون کافیه بعد از یک مدت که آتیش عشقت نسبت به من بخوابه تحمل چادر واست سخت بشه پس اگر قراره به چادر فکر کنی فقط برای خدا بپوش اینطوری هیچ وقت واست سخت نمیشه

من هم بعد از کلی فکر کردن تصمیم گرفتم یک قدم بردارم اما به قول همسرم فقط برای خدا و روزی که چادر پوشیدم به امام رضا گفتم خودت طاقتشو بهم بده چون برام سخته

سه سال پیش درست روز تولد امام رضا بود که چادری رو دوختم وسرم کردم که اون زمان نامزدم بهم هدیه داده بود روزی که چادر پوشیدم به امام رضا گفتم خودت طاقتشو بهم بده چون برام سخته

از اون زمان به بعد حتی یک لحظه حتی توی مراسم شادی دچار این تعارض نشدم که باید چادر بزارم یا نه بدون اینکه مثل سابق احساس سنگینی بهم دست بده.

شاید باورتون نشه موقع امتحان تو دانشکده خوردم زمین و پام از بند در رفت وحتی چادر باعث این اتفاق شد چون اومد زیر پام اما با وجود دردی که داشتم نتونستم چادرمو از سرم بردارم .