چراکمیسیونی بنام«بهداشت روان»نداریم؟

شبکه خبری آتی نیوز؛ اخیراً وضعیت خشونت در کشور حد بالایی را به خود اختصاص داده است و این وضعیت در حال بدتر شدن است. دكتر ناصر قاسم زاد ؛ روانشناس با حضور در هجدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات و حضور در غرفه آتی نیوز، این فرصت را به خبرنگار اجتماعی این شبکه دادند که در خصوص وضعیت خشونت در کشور با ایشان گفتگویی داشته باشیم که در ادامه می خوانید.

* وضعیت وقوع حوادث در کشور را چگونه ارزیابی می کنید؟

جامعه ما جامعه جوانی است که نزدیک به 50 میلیون جوان زیر 30 سال دارد. اگر خیلی خوش‌بینانه نگاه کنیم، 30 میلیون این جوان‌ها در فاصله سنی 18 الی 30 سال باشند، نیمی از جامعه را تشکیل می‌دهند.

در جامعه جوان به طور طبیعی می‌توان شاهد وقوع بعضی حوادث بود. اما گاهی ما شاهد شکل گیری نوع خاصی از جرایم و خشونت‌ها در سطح جامعه هستیم. از جمله همسرآزاری، کودک آزاری، و یا قتل از نوع خاص می‌شویم. به نظر می‌آید در چند سال اخیر این مسائل شدت گرفته‌است وباید قابل توجه دست اندرکاران حوزه‌های اجتماعی، بهداشت روانی و بهداشت جسمی  قرار گیرد همچنین مسئولین و سیاست گذاران نیز باید به این نکته توجه داشته باشند که چرا فراوانی این نوع از بذهکاری ها، جرایم و خشونت ها بالا رفته است.

به نظر می آید بررسی در احوال اقتصادی، اجتماعی، جامعه شناختی جوانهای ما خیلی موثر است. بحث اشتغال، عدم امنیت شغلی، عدم امنیت اقتصادی و مشکل هویت یابی در برخی جوان ها، می تواند به این مشکل دامن بزند در نتیجه این ها ریشه هایی اند که باید به آن توجه شود.

مسلم است که باید کارهای پژوهشی و تحقیقی لازم در آسیب شناسی این موضوع به عمل آید تا بتوان به طور واضح و مشخص گفت که دلایل اصلی چیست، و راهکارهای لازم را ارائه دهیم.

* در جامعه ما اخلاقیات کم شده است، که باعث ایجاد یک سری خشونت‌ها می شود، در واقع ضمانت اخلاقی کمرنگ شده است، دلیل آن این نیست که افراد نمی‌توانند خود را کنترل کنند؟


ما در زندگی هایمان از داشتن معنا و هدف دور شده‌ایم. والدین که الگوهای اصلی جوان‌ها هستند باید در این زمینه توجه بیشتری داشته باشند. زندگی که در آن معنا و هدفی وجود نداشته باشد، و انسان‌ها از معیارهای ارزشی و جهان بینی صحیحی برخوردار نباشند، به یک پوچی و نیستی بحران‌های اخلاقی مواجه می‌شوند که خروجی آن می‌تواند پا یبند نبودن به مسائل اخلاقی و بروز ناهنجاری‌ها در جوانان باشد.

البته مسلم است که درکنار مسائل معنوی باید به نیازهای مادی و غرایز جوانان هم توجه کنیم. نمی‌شود به نیازها و غرایز جوانان بی‌توجه بود و انتظار جامعه‌ای امن و به  دور از حاشیه را داشته باشیم. به نظر می آید در برنامه‌ریزی‌های دراز مدت کشور به‌خصوص برنامه پنجم، بودجه‌ای که باید به مسائل بهداشت روانی اختصاص داده شده‌است که به نسبت جامعه جوان ما کمتر بوده است.

ما در مجلس اسلامی جایگاه کمیسیونی به نام «بهداشت روان» را نداریم، ما برای هر مقوله ای در مجلس کمیسیونی داریم ولی برای مقوله بهداشت روان 70 میلیون ایرانی یک کمیسیون بهداشت روان نداریم. در حال حاضر پزشک عمومی و متخصص برای بهداشت روان تصمیم گیری می‌کنند. ما بسیار افراد شاخص و تحصیل کرده در مقوله جامعه شناسی، مددکاری و روان شناسی داریم که باید حضورشان در مجلس پرنگ تر شود. تا بتوان قوانینی را تعیین کرد که خروجی آن دولت را موظف به اجرای قوانین، برنامه ریزی و بودجه کند که خروجی آن یک جامعه سالم و ایمن و پایبند به برنامه اخلاقی شود.