آیا در میان اصولگرایان جنگ قدرت درگرفته است؟

سرویس سیاسی بولتن نیوز:

تاریخ تشیع گویای این مطلب است که همواره تمام مصائبی که بر سر شیعیان آمده است، ناشی از عدم پیروی از ولی می باشد.

معظم له در سال های اخیر بر لزوم «وحدت» در میان نیروهای اصولگرا تاکید نمودند و با توصیه به تفکیک «مسائل فرعی» از «مسائل اصلی»، تمام توان خود برای جلوگیری از ایجاد انحراف در این جریان را به کار بستند.

اما بسیار جای تاسف است که در دورانی که بیداری اسلامی در اوج پیشتازی است و چشم همه این کشورها برای الگو یابی به ایران اسلامی دوخته شده است، نیروهایی که اسم «اصولگرا» را با خود به یدک می کشند، کار را به جایی رسانده اند که صدای سوت و کف دشمنان را با اختلافات چشمگیر خود در آوردند.

خبر آنلاین در تحلیل خود در مورد اختلافات مجلس و دولت اصولگرا می نویسد:

«حملات اصول‌گرایان به احمدی‌نژاد پایان ندارد: از اعلام خبر آزادی دو کوهنورد آمریکایی تا مسایل مربوط به اختلاس و از سکوت درباره "بیداری اسلامی" در مجمع عمومی سازمان ملل تا حملات روزنامه دولت به شهرداری تهران. فضا اکنون به گونه‌ای علیه احمدی‌نژاد تغییر یافته که حتی دبیرکل حزب موتلفه نیز به طور شفاف وی را مورد انتقاد قرار داده است.

بالا گرفتن حجم انتقادها علیه احمدی‌نژاد و اطرافیانش، از سوی اصول‌گرایان، به عقیده برخی، ناشی از نزدیک شدن به موعد انتخابات مجلس نهم است و...»

برای بسیاری از دوستان خودی جای تاسف است که اصولگرایان به جای استفاده از فرصت به دست آمده - که هر سه قوه ادعای اصولگرایی دارند و انجام کارهای بنیادین، این روزها فقط و فقط به دعواهای زرگری می پردازند و هیچ نگاهی به اهداف و آرمان های اصولگرایی و انقلابی ندارند.

مقصر کیست؟ دولت یا مجلس

اینکه در ایجاد دعواهای بوجود آمده چه کسی مقصر است، چند تحلیل وجود دارد که قابل بررسی است.

عده ای (که عموما سایت ها و نشریات منتسب به نمایندگان مجلس هستند) دولت را مقصر تام و تمام این مناقشات و دعواها دانسته و همه تیرها را به سمت دولت نشانه می گیرند.

عدم توجه دولت به هشدارهای مجلس، نادیده گرفتن شأن نظارتی مجلس توسط دولت و ... از جمله دلایلی است که طرفداران این نظر به آن مستمسک می شوند.

از سوی دیگر عده ای (سایت ها و نشریات منتسب به دولت در این جرگه قرار می گیرند) نیز مجلس و اعمال نماینده های اصولگرا را آغازکننده این مناقشات به حساب می آورند.

دخالت های بی مورد مجلس در حوزه مربوط به دولت، عدم همکاری لازم مجلس با دولت و... دلایل عمده مطرح شده از سوی طرفداران این نظریه است.

اما لازم است که با نگاهی منصفانه نسبت به عملکرد مجلس و دولت طی دوره سپری شده، به نقد دو طرف پرداخت.

الف: عملکرد دولت

شکی نیست که دولت نهم و دهم به واقع در امر خدمت رسانی به مردم و به ویژه محرومان و مستضعفان که سهم اساسی در انقلاب اسلامی دارند بسیار کوشا و مصمم بوده است.

سفرهای استانی هیئت دولت و لمس نزدیک مشکلات مردم در شهرستان ها و نقاط دور دست و توزیع بودجه کشور در سراسر پهنه ایران اسلامی، از جمله اقدامات ماندگار و اساسی این دولت بود و از رهگذر همین اقدامات بود که رهبر معظم انقلاب دولت نهم را «محبوب ترین دولت از مشروطه تا به حال» خواندند و نشان های افتخار فراوانی به آن دادند.

در عین حال همین دولت، نمراتی در کارنامه خود دارد که موجبات ناراحتی و تاسف خودی ها را فراهم می سازد؛ عدم اطاعت به موقع از اوامر ولی امر مسلمین در برخی اوقات حساس و عدم توجه و دقت کافی به شأن نظارتی مجلس شورای اسلامی از جمله مهم ترین ایرادات وارد بر دولت و رییس آن است.

 ب: مجلس شورای اسلامی

رهایی از صخره زار مجلس ششم و آن همه مصائبی که بر سر آرمان های انقلاب آمد، به خودی خود موجب مباهات بود.

مجالس هفتم و هشتم به لحاط ترکیب و عملکرد نسبت به سایر ادوار (به خصوص دوره ششم) از کارنامه قابل قبولی برخوردار بودند.

دفاع قاطع از حق استفاده از انرژی صلح آمیز هسته ای، مواضع به موقع در برابر مسائل جهان اسلام و... از جمله اقدامات مفید این مجالس می باشد.

اما همین مجلس اصولگرا نیز در مواقعی نسبت به اهداف و آرمان های اصولگرایی به شدت عقبگرد داشته است؛ در ماجرای پیگیری شجاعانه دولت در مورد دانشگاه آزاد، مجلس اصولگرا طی نامه ای در حمایت از دانشگاه آزاد با امضای بیش از 200 نماینده، ناگهان پشت دولت را خالی کرد و دولت را ناچار به عقب نشینی نمود. استیضاح سوال برانگیز کردان و موضع رییس مجلس هشتم در برابر آن و... نیز از دیگر اقداماتی است که به شعله ور شدن آتش نزاع در میان اصولگرایان دامن زد.

نکته ای که در میان این دعواهای روزمره از چشم اصولگرا نماها غافل ماند این است که هنوز درک نکرده اند که دود این دعواها به چشم چه کسی می رود؟ بعید به نظر می رسد که تجربه تلخ اتحاد میان مجلس ششم و دولت هشتم از یاد دوستان رفته باشد که آنها چگومه یکه تازی می کردند و ما چگونه! آیا بار دیگر نیز فرصت طلایی یکدست شدن قوای مقننه و مجریه برای اصولگرایان به مانند شرایط فعلی بوجود خواهد آمد؟

در مجموع باید اذعان داشت که اختلافات بی مورد بوجود آمده میان دولت و مجلس، پدیده ای تک بعدی نیست که یکی از دو طرف را مقصر بدانیم بلکه هر دو طرف به میزان در بوجود آمدن این اوضاع سهیم اند و باید هرچه زودتر با برقرای وحدت لازم، یه این اوضاع سامان دهند.  

توصیه اکید تمامی دوستان مشفق به قوای مجریه و مقننه اصولگرا این است که دعواهای سیاسی خود را به صحن های غیرعلنی بکشانند و خود را گرداگرد فرامین رهبر معظم انقلاب قرار دهند تا دوباره شاهد حوادث تلخ حاصل از بی توجهی به دستورات ولی نباشیم.

  شاید تعبیر امام خمینی از این اختلافات بتواند برآن پایان دهد که فرمود:

«دعواهاى ما دعوايى نيست كه براى خدا باشد. اين را همه از گوشتان بيرون كنيد! همه‏ تان همه ما، از گوشمان بيرون كنيم كه دعواى ما براى خدا است، ما براى مصالح اسلام دعوا مى‏كنيم. خير! مسأله اين حرفها نيست. من را نمى‏شود بازى داد! دعواى خود من و شما و همه كسانى كه دعوا مى‏كنند همه براى خودشان است. همه مى‏گويند پيش بده براى ما! همه مى‏خواهند تمام اين قدرت چى‏چى. آخر من نمى‏فهمم چه قدرتى الآن در كار هست! خوب، محمد رضا اگر دنبال اين مسائل مى‏رفت مطلبى بود، براى اينكه يك قدرتى بود- قدرت شيطانى بود- كسى حق نداشت يك كلمه بگويد؛ اما امروز كه بقال سر محله مى‏آيد و مى‏گويد كه برادر نخست وزير اينجا اين كار درست نيست، برادر رئيس جمهور اين كار درست نيست، اين ديگر قدرتى نيست. يك برادرى است، يك دسته برادرند، يك دسته‏شان شانسشان آورده است آنجا نشسته‏اند؛ يك دسته بيچاره هم براى اينها سينه مى‏زنند! قدرت نيست كه ما حالا براى يك قدرتى بياييم. اينها تلبيسات ابليس است كه بر ما غلبه كرده است. و اين تلبيسات ابليسى را چنانچه مسامحه كنيد، شما را به جهنم مى‏فرستد!» (صحیفه امام، ج14،ص 379)