فرش قرمز غربی ها برای هنرمندان معلوم الحال

بولتن نیوز : دوشنبه گذشته خبری در فضای فرهنگ و هنری رسانه های کشورمان انتشار یافت که شاید برخی با دیدن آن خبر خوشحال شدند اما با نگاهی درست تر به پشت پرده آن می توان به عمق ماجرا پی برد . خبر اهدای جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن جشنواره فیلم مونترال کانادا به فاطمه معتمد آریا بازیگر ایرانی فیلم اینجا بدون من اگر چه دل خیلی از دل سپردگان فرهنگی غرب را آب انداخت اما حقیقت آن است که پشت این هیاهوی بزرگ برای تقدیر از بازیگران ایرانی هیچ چیز جز اهداف و اغراض سیاسی خوابیده نبود .

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر بولتن نیوز این اولین بار نیست که جشنواره های مطرح جهانی جایزه ای از مجموع جوایز خود را به فیلمی ایرانی اختصاص می دهند ولی با نگاهی کوتاه به همه جوایز دریافتی سینمای ایران در طول سالیان گذشته به راحتی می توان به اهداف از پیش تعیین شده جبهه فرهنگی غرب برای تطمیع و تمکین سینماگران ایرانی دست یافت . در کل جوایز دریافتی ایران البته بوده اند جوایزی که به حق به فیلم های ایرانی رسیده اند اما قریب به یقین جوایز و تقدیرهای بین المللی یا برای تحقیر و نشان دادن وضعیت نامناسب در ایران اهدا شده اند و یا به هنرمندانی که ارزش ها و آرمان های جامعه را زیر سوال برده اند و یا به نوعی به اپوزوسیون نظام تبدیل شده اند بوده است.

                                            

نگاه جشنواره مونترال کانادا در دوره های مختلف به فیلم هایی که از ایران حضور یافته اند یک دیدگاه سیاسی صرف وتنها با انگیزه های تخاصمی که بین دولت این کشور با جمهوری اسلامی بوده است ادامه پیدا کرده .حتی اهداء جایزه به فیلمی مانند بچه های آسمان در این جشنواره را هم می توان به همین دلیل دانست چرا که آنها با این کار خود قصد داشتند فقر و بدبختی ایرانیان را به همه ثابت کنند . انتخاب سمیرا مخملباف فرزند محسن مخملباف کارگردان ضد انقلاب و فراری ایرانی در سال 2003 به عنوان عضو هیئت داوران این فستیوال سینمایی هم در راستای حمایت از مخالفان نظام و وجهه دادن به اپوزوسیون خارج نشین بود . اما شاید اوج نگاه سیاسی مخالف نظام را بتوان همزمان با فتنه 88 در این جشنواره به اصطلاح سینمایی دید .

در سال 88 و همزمان با اوج حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری جشنواره مونترال کانادا به توصیه تیم های غربی پشت پرده اتفاقات آن سال جعفر پناهی کارگردان فتنه انگیز ایرانی که اتفاقا در همان سال مشغول تهیه فیلم های جهت دار در زیرزمین برای خوش آمد جریان ضد انقلاب بود را به عنوان رئیس هیئت داوران خود انتخاب کرد . اتفاقی تعجب برانگیز که در تاریخ سی و چهار ساله این جشنواره بی سابقه بود چرا که یک کارگردان دسته چندم ایرانی در حالی که ده ها فیلم ساز برجسته دنیا  و حتی کارگردان های خوب ایرانی هم در آن جشنواره حضور داشتند اما وی به ریاست این جشنواره رسید . تنها حضور پناهی در این جشنواره نشان از سیاسی کاری جهت دار نبود بلکه در روز پایانی جشنواره  با حضور خود پناهی این فستیوال سینمایی به محلی برای عقده گشایی های ضد انقلاب فراری و طرفداران اندک آن تبدیل شد و شرکت کنندگان این جشنواره در حالی که با دستبند و بادکنک سبز پناهی را در حلقه داشتند از اغتشاشگران ایران حمایت کردند .