کد خبر: ۵۸۶۳۱۹
تاریخ انتشار: ۱۷ دی ۱۳۹۷ - ۱۱:۰۷
مقابله با اشرافیتی که همواره در مصادر مدیریتی عرصه فرهنگ حضورداشته است
موفقیت جشنواره عمار، به این دلیل بوده که توانسته در برابر اراده‌ی معطوف به اشرافیت ظاهرالصلاح در حوزه‌ی فرهنگ، فرمول‌ مردم به دست بیاورد.

جشنواره عمار و جمهوری‌خواهی فرهنگیگروه فرهنگی ـ حجت‌الاسلام مجتبی نامخواه: نظریه مردم‌سالاری دینی به مثابه محصول و آورده‌ی انقلاب اسلامی، فراتر از امر سیاسی در تمام شئون حیات اجتماعی قابل‌پیگیری است؛ با این حال این نظریه تاکنون اغلب در حوزه‌ی «سیاست» و «قدرت» تصویر شده است و ما هیچ ایده‌ی عملی و روشنی از طرح مردم‌سالاری دینی در ساحت فرهنگ، اجتماع و اقتصاد نداریم. بر این اساس «جمهوری‌خواهی فرهنگی» از اولویت‌های «انقلابیگری فرهنگی» است.

 

به گزارش بولتن نیوز، با هر منظری به تجربه‌ی زیسته‌ی نظام جمهوری اسلامی در این دو سه دهه اخیر نگاهی گذرا بیندازیم، حوزه‌ی فرهنگ از ناکارآمدترین حوزه‌های حیات اجتماعی در این دوران است؛ چرا؟

 

در تحلیل ساختاری این ناکارآمدی، به طور مشخص دو رهیافت تحلیلی در برابر هم قرار دارد. در یک سو کسانی قرار دارند که می‌نویسند: «ما باید مدل بازی را عوض کنیم و دستگاه‌های فرهنگی‌مان را از حوزه‌ی جمهوریت به حوزه‌ی اسلامیت نظام بکشانیم؛ یعنی تا زمانی که نظام فرهنگی کشور ما زیر نظر جمهوریت است در این دام گرفتار هستیم»

 

در این دیدگاه جمهوری اسلامی یک نظام دوپاره است و از دو بخش «جمهوریت» و «اسلامیت» تشکیل‌شده است و ریشه‌ی ناکارآمدی نهادهای فرهنگی، قرار داشتن آن‌ها در بخش جمهوریت است. این پیشنهاد البته محدودیت‌های در قانون اساسی مواجه خواهد بود؛ پاسخ‌ آن‌ها روشن است: «ممکن است برای این کار لازم باشد قانون اساسی هم تغییر کند».

 

جشنواره عمار و جمهوری‌خواهی فرهنگی

 

در برابر این دیدگاه اما دیدگاه دیگری مطرح است: «هرجائی که ناکامى هست، به خاطر این است که ما نتوانستیم حضور مردم را در آن عرصه تأمین کنیم» دیدگاهی که ریشه ‌ناکارمدی ها را به غیر مردمی بودن بازمی‌گرداند: «هرجائی که مسئولین کشور توانائى‌هاى مردم را شناختند و به کار گرفتند، ما موفق شدیم. هرجائی که ناکامى هست، به خاطر این است که ما نتوانستیم حضور مردم را در آن عرصه تأمین کنیم. ما مسائل حل‌نشده کم نداریم ... اینجاست که مسئولین باید زمینه‌ها را، مدلها را، فرمولهاى عملى و قابل فهم عموم را، فرمولهاى اعتمادبخش را براى مشارکت مردم فراهم کنند».

 

بار دیگر به استدلال‌های دو طرف بازگردیم؛ نویسنده‌ی یادداشت اول یکی از مدیرانی است که در اغلب نهادها و شوراهای فرهنگی بخش اسلامیت (!) مسئولیت داشته و دارد؛ آنچه او نوشته بازتاب مشتی نمونه، از خروار‌ها دیدگاهی است که در سطح مدیریت ناکارآمد فرهنگی در طول چند دهه رایج بوده و هست. دیدگاه دوم اما استدلالی است که در بیانات رهبر انقلاب آمده است.

 

جشنواره عمار، اگر موفقیتی داشته به این دلیل بوده که توانسته در برابر اراده‌ی معطوف به اشرافیت ظاهرالصلاح در حوزه‌ی فرهنگ، فرمول‌ هایی برای مشارکت مردم به دست بدهد. توانسته کاری کند که تعداد بیشتری از مردم در رسانه‌ی سینما روایت شوند و تعدد بیشتری هم این روایت‌ها ببینند. اشرافیت فرهنگی‌ای که همواره در مصادر مدیریتی و شورایی عرصه فرهنگ حضورداشته است و برای پیش برد خواسته‌های ظاهرالصلاح خود حتی به قانون اساسی هم اعتنایی ندارد، یک واقعیت است. در برابر چنین اراده‌ای وجود یک جشنواره عمار، به مثابه یک جنبش جمهوری‌خواهی فرهنگی، یک نیاز مبرم است.

 

انتهای پیام/#

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر :
آخرین اخبار
پربازدید ها
پربحث ترین عناوین
پرطرفدارترین