کاهش رشدجمعيت درمناطق روستايي

به گزارش بولتن نیوز از ایرنا: مناطق روستايي استانهاي سيستان و بلوچستان،فارس، كهگيلويه و بويراحمد، كرمان و هرمزگان با اينكه داراي رشد مثبت جمعيت بوده اند اما طي سالهاي ياد شده رشد جمعيت هم در آن مناطق نسبت به دوره هاي گذشته، افول كرده است.

رشد جمعيت طي سالهاي ياد شده در استانهاي سيستان و بلوچستان از 3.05 به 2.71 درصد، فارس از 0.91 به 0.18 ،كهگيلويه و بويراحمد از 2.83 به 0.04 ،كرمان از 1.83 به 1.54 و هرمزگان از 3.08 به 1.85 درصد كاهش يافته است.

به عبارتي جمعيت مناطق روستايي كشور به طور عام روند منفي جمعيتي را سپري كرده است كه بخشي از اين كاهش مي تواند به علت كاهش زاد و ولد و بخشي ديگر به علت مهاجرت و جستجوي كار جمعيت باشد.

استانهاي يزد، تهران و چهار محال بختياري از جمله استانهايي هستند كه كاهش رشد جمعيت مناطق روستايي در آنها بسيار محسوس است به طوري كه رشد جمعيت در مناطق روستايي اين استانها به ترتيب از 4.15 به منهاي 0.92، از 2.26 به منهاي 2.07 و از 3.2 به منهاي 0.61 درصد رسيده است.

بر اساس گزارش مركز آمار ايران، تعداد آباديهاي كشور در سال 1365 برابر با 65 هزار و349 آبادي بود كه در سال 1385 اين تعداد به 63هزار و 904 آبادي رسيده است.

كاهش تعداد آبادي هاي كشور در حالي است كه تعداد شهرهاي كشور از 494 شهر در سال 1365 به يكهزار و 12 شهر در سال 1385 رسيده است.

تعامل هر چه بيشتر مناطق شهري و روستايي،افزايش سواد در ميان زنان روستايي، وجود خانه هاي بهداشت در جهت دادن آگاهي به جمعيتت زنان روستايي براي پيشگيري از حاملگي هاي ناخواسته، عدم رونق بخش كشاورزي و مهاجرت كه به دليل توزيع ناعادلانه امكانات رخ مي دهد و منجر به ماندگاري جمعيت روستايي در شهرها شده است مي تواند مهمترين علل كاهش جمعيت روستايي كشور باشد.

همچنين بعد خانوار(اندازه خانوار) در مناطق روستايي كشور نشان مي دهد كه تعداد خانوارهاي هفت نفره و بيشتر از 34.04 درصد در سال 1365 به 13.38درصد در سال 1385 رسيده است.

كاهش ياد شده به علت كاهش ميزان زاد و ولد در ميان خانوارها است به طوري كه خانوارها تمايل به فرزند آوري نظير گذشته ندارند و در نتيجه خانوارهاي با جمعيت بالا كاهش يافته است.

در بسياري از كشورهاي توسعه يافته به دليل ورود فناوري و مكانيزه شدن بخش كشاورزي نياز به نيروي انساني كاهش مي يابد و بخش وسيعي از جمعيت در مناطق شهري مستقر مي شوند اما آيا در ايران هم ورود فناوري سبب مهاجرت جمعيت روستايي شد؟

افزايش جمعيت طي دهه 60 در ايران به ويژه در مناطق روستايي سبب شد كه زمين براي كشاورزي نسبت به جمعيت كاهش يابد به طوري كه زميني كه مي توانست يك خانوار پنج نفره را تامين كند به دليل افزايش زاد و ولد بايد جمعيت بيشتري را تامين مي كرد.

اين در حالي بود كه دسترسي به آب براي كشاورزي به دليل افزايش جمعيت نقصان يافت و كشاورز و يا فرزندان او به دليل موارد ياد شده و موارد متعدد ديگر مجبور به مهاجرت شدند.

آمارها نشان مي دهد كه سهم بخش كشاورزي در اقتصاد، طي سالهاي اخير كاهش يافته است و اين در حالي است كه هنوز مناطق روستايي كشور پتانسيل بالايي از نظر منابع طبيعي براي جذب نيرو دارد.

مناطق روستايي كشور نظير ديگر مناطق كشور نياز به برنامه ريزي دارد و در صورتي كه اين مهم تحقق يابد شكي نيست كه ثروت زيادي در اختيار جامعه قرار خواهد گرفت به طوي كه اين مناطق بتوانند صادر كننده مواد غذايي فرآوري شده و صنايع دستي متنوع شوند.

توليد هر گونه ثروتي نياز به مديريت توام با دلسوزي و خرد دارد و تنها در گرو برنامه هاي خردمندانه مي توان خاك را دوباره احيا كرد و روح توليد را بر آن دميد.