رمضان مبارك هم نياز هم فرصت

ميان جوامع اسلامي و غير اسلامي بايد تفاوتي وجود داشته باشد .دراين معنا هيچ كس خصوصا عالمان ديني و نخبگان متدين اختلافي ندارند. اما اين اختلاف چه مي تواند باشد ؟ چه اختلافي پسنديده است و مومنين بايد به كدام اختلاف خود با غير مومنين دامن بزنند و به آن مباهات هم بكنند ؟
اگر چه اسلام دين عقلانيت و تفكر است و بردانش و بينش تاكيد فراوان دارد ، اگر چه اسلام به همه حوائج معقول بشر نظر دارد و حتي در تحصيل آن اهتمام ايجاد مي كند واز ورزش گرفته تا تفريح و رفاه و بكار گيري ابزار مدرن را مورد تو جه قرار مي دهد ولي همه اينها آن چيزي نيست كه غايت اصلي دين وهدف اساسي اديان خصوصا دين مبين اسلام را تشكيل دهد. به عبارت ديگر اسلام آمده است كه جاي خالي و مهمي را پر كند كه ديگر فرهنگ ها و عادات و رسوم و برنامه هاي بشري قادر به پر كردن اين خلاء نيستند .اين جاي خالي را پيامبر بزرگ اسلام به بهترين و رسا ترين وجه خود بيان مي كند و رسما اعلام مي دارد كه من مبعوث شدم تا كامل كننده مكارم اخلاق باشم.
اسلام نه تنها بر اخلاق و خوبي و نيكويي بشر اهتمام دارد بلكه آمده است تا اخلاق خوب بشري را كامل و در روند تكاملي اخلاق انسان جهش ايجاد كند . يعني اگر تا ديروز دزدي و سرقت بد بود اسلام آمده است تا افزون بر حرمت دزدي روي حفظ امانت و اهميت حق الناس تاكيد و يژه كند و علي (ع) نه تنها ذره اي از بيت المال را براي خود تصا حب نمي كند بلكه از حقوق مسلم خويش هم صرف نظر مي نمايد تا خلق خدا و حاكمان پس از او ميزان رعايت حقوق مردم در همه ابعاد آن خصوصا در بعد اقتصادي را جز اصول اسلامي بدانند .
پس اسلام در واقع دين كامل كننده اخلاق است و جوامع ديني در رعايت اخلاق و جوانمردي و مهرباني و كمك به هم نوع و دستگيري از مستمندان و رفع تبعيض و ستم و اقامه عدالت بايد از جوامع ديگر جلوتر و سرآمد خوبي و نيكويي باشند .
با توجه به اين مقدمه كاملا روشن خواهد بود كه اسلام حتما براي افزودن درجه اخلاق گرايي امت خويش تمهيدات انديشيده باشد و رمضان يكي از برنامه هاي نابي است كه دين حنيف رسول خدا برا ي افزايش سطح گرايشات اخلاقي مومنين تعبيه كرده است .يك ماه روزه داري و امساك از پر خوري و تمرين دوري از محرمات بايد كه در جامعه ديني اثر بگذارد و اخلاق مسلمانان پيش و پس از رمضان تفاوت محسوس داشته باشد .با اين وصف بايد اذعان كرد كه در جامعه كنوني ما بواسطه خيلي از روند ها و تزاحم ها و حساسيت ها امروز بيشتر از هر زمان ديگري نيازمند رمضان و بركات اخلاقي آن هستيم .در رمضان مبارك هر كس بيشتر ادعاي دين و دين داري دارد بايد بيش از ديگران از انحراف و آزار مومنين با غيبت و تهمت و بد اخلاقي دوري گزيند . اگر مردم احساس كنند كه در سپهر سياست مردان ديني خداوند بزرگ را حاضر و ناظر اعمال خويش مي دانند و در مسايل روزمره سياسي ادب و احترام و تقواي الهي را پيشه خود مي سازند و در ماه مبارك رمضان بر اهتمام اخلاقي خود مي افزايند مسلما تاثير شگرفي در اخلاق ديني جامعه ايجاد خواهد شد همان گونه كه اگر خدا ي ناكرده عكس آن را مشاهده كنند خسارات عظيمي متوجه دين و ديانت مردم خواهد شد.
آنان كه دل در گرو اسلام دارند و دين و دينداري واقعي در ذهن وضميرشان ريشه دوانده است حاضر خواهند بود كه حتي به قيمت خسارت دنيوي از محرمات الهي اجتناب كنند و هرگز در روابط روزمره خود به غيبت و تهمت و بد گويي و تند گويي آلوده نشوند .
قدر رمضان رابدانيم و اگر در برابر وساوس شيطان توان مقاوت را در خود ايجاد نكرده ايم و براي رسيدن به موقعيت هاي دنيوي ازستم هاي زباني و غير آن اجتناب نمي كنيم به رمضان و برنامه ها و ادعيه وارده اش و ليالي قدرش توسل جوييم وآخرت خويش از گزند مطامع دنيوي نجات دهيم.رمضان هم نياز ما است و هم فرصتي استثنايي براي بازگشت بيش از پيش امت اسلامي به مكارم اخلاق و بالا رفتن سطح خوبي و مهرباني و پرهيز كاري است. ما بايد به ديگران مباهات كنيم كه در جامعه مان بيش از ديگران مهرباني و عدالت و رعايت حقوق ديگران و دستگيري از مستمندان و جلوگيري از زور گويي و كمك به مظلوم وجود دارد تا همين تفاوت ها مايه اقبال انسان هاي آگاه و پاك طينت باشد.