بی بی سی و آموزش خرید از می خانه

نوشیدن می و غرق شدن در مستی را بیشتر می توان در کتاب های ادبی و عرفانی سراغ گرفت، آنجا که نویسنده بر دو بال خیال سوار است و یا شاعری در اندیشه ی رسیدن به معشوق یا معبود خویش به ایهام و استعاره راه می جوید.

به مشروب فروشی ها، بارها و دیسکوها، آن هم به سبک اروپایی؛ که آن پیوندی با معرفتی آسمانی دارد و این دیگری غوطه ور در توهمی زمینی است!

به گفته ی کارشناسان بهداشت امروزه دنیا با چالش پایین آمدن سن اعتیاد به الکل و نوشیدنی های الکلی به خصوص در اروپا و آمریکا روبرو است. چیزی که شبکه فارسی بی بی سی هم به رواج آن اعتراف دارد و از آن به عنوان یکی از مشکلات دختران و پسران جوان انگلیسی یاد می کند.

اما جالب این جا است، شبکه ای که پایین آمدن سن اعتیاد به الکل را معضل کشورش قلمداد می کند چطور می تواند آموزش ابتلای آن را برای مخاطبان فارسی زبانش ترویج و تبلیغ کند؟

این مساله را در برنامه های تخصصی بی بی سی بسیار پررنگ تر می توان دید. برنامه ای مثل آموزش زبان انگلیسی که چندی است از این شبکه پخش می شود و در قسمت های پخش شده از آن می توان به موارد زیادی از نقض تطابق فرهنگی اشاره کرد.

مسائلی از جمله آموزش رفتن به می خانه، خرید مشروبات الکلی، آداب و سنن مربوط به بارها، ذکر جزییات ریز و بسیار دقیق مثل تفاوت شراب خانه با رستوران و غیره ،همه و همه نشان از علم بی بی سی به بیگانگی فرهنگ مخاطب ایرانی با آنچه این شبکه سعی دارد به عنوان سبک زندگی بر آن تاکید کند، می دهد.

این

مسئله را می توان با سر زدن به وب سایت شبکه و صفحه مخصوص برنامه «Word On Street» دریافت. قرار دادن فایل قسمت های برنامه، تصویر کوچکی از هر کدام و همچنین موضوعاتی که یا به رواج پارتی های شبانه و حاشیه های بعضا غیر اخلاقی آن بر می گردد و یا مراسم رقص و پایکوبی «زنانه» آن هم به سبک غربی ختم می شوند.

اکنون این پرسش مطرح است که آیا دامن زدن به مساله ای که زشتی آن در خون اکثر مردم جاری است را می توان یک نوع تغییر ذائقه ی اجباری تلقی کرد؟ و یا هدف انتقال آن از فرهنگی به فرهنگ دیگر و احیانا تغییر سبک زندگی ایرانی به مدل غربی و شبه فرنگی است؟

در حال حاضر شاهد یک تقسیم بندی در برنامه های بی بی سی هستیم که به گفته ی کارشناسان، می توان در برنامه های خبری و تحلیلی شبکه بی بی سی فارسی برنامه هایی را مشاهده نمود که در ظاهر چندان با فرهنگ، آداب و رسوم ایرانی تناقض ندارد، در حالی که دست اندرکاران بی بی سی، برنامه های جدّی خود را جهت تغییر «Life Style» و سبک زندگی ایرانی در بخش های جدیدی مثل فیلم، سریال و مستند و حتی در پوشش آموزش زبان انگلیسی  گنجانده اند که از چشم بیننده پوشیده می ماند.

هرچند تهیه کنندگان برنامه با ترفندهایی قصد فرار کردن از زیر بار این اتهام را دارند. به عنوان نمونه در یکی از برنامه ها، مجری شبکه خود عنوان می کند که خیلی اهل نوشیدن الکل نیست و ادعا می کند برای صرف چای به «می

خانه» می رود!

 به طور کلی اموری از این دست را می توان رفتار دو گانه ی این شبکه نسبت به بیننده فارسی زبانش دانست. عدم مراعات احترام به فرهنگ عمومی مخاطب خطایی است که نمی توان به سادگی بر بی بی سی فارسی بخشود.

در واقع بی بی سی با پخش این قبیل برنامه ها خواه ناخواه بیننده خود را به دو دسته عوام و خواص تقسیم کرده است. به این معنی که ترجیح می دهد برای آن دسته که بیشتر به زبان انگلیسی آشنایی دارند مسائلی متفاوت از عموم برنامه هایش ارائه کند که تطابق فرهنگی چندانی با مخاطب ندارد.

به هر شکل، یا تهیه کنندگان برنامه های بی بی سی از فرهنگ ایرانی ها درک صحیحی ندارند و یا تلاش دارند بخش غلط فرهنگ غربی در قالب هایی مانند آموزش قواعد و دستورات زبان انگلیسی آموزش دهند.

اما مگر برای زندگی در غرب چقدر احتیاج به دانستن اصطلاحات مختص به لایف استایل غربی وجود دارد؟ آن هم در شرایطی که کشورهایی نظیر فرانسه و انگلیس از چند فرهنگی بودن مملکتشان سخن می گویند.

باید گفت که این سطح نازل برخورد با قشر جویای دانش نیز از شبکه ای مانند بی بی سی که برای خود نقشی غیر بزمی و آشنا با فرهنگ ایرانی را تعریف کرده است، دور از انتظار می نماید؛ لذا این فرضیه شدت و قدرت بیشتری پیدا می کند که بی بی سی فارسی توجهی جدی به رقبای دور از فرهنگ وطنی اش، مثل فارسی وان و من و تو دارد تا در ربایش مخاطب عقب نماند.