حضرتسلیماندیرترازدیگرانواردبهشتمیشود
پای خطبه های رسول مهربانی
نوح نبی نهصد و پنجاه سال عمر كرده، هرگاه صبح میكرد میگفت دیگر شب را نمی بینم این صبح آخر است و هر وقت شب میشد میگفت دیگر صبح را نمی بینم یعنی خودش را در حال مرگ میدید و آمادگی برای مرگ داشت آیا ما هم این طوری هستیم؟ بعضی از ما روزها و ماههای آینده و سالهای آینده را هم قول دادهایم كه ماه رمضان را منبر برویم ما استصحاب حیات میكنیم كه انشاءالله زنده خواهیم بود و همیشه زنده هستیم.
میخواهی تو را به امر داود خبر دهم. او جانشین خدا در زمین بود. غذایش از نان جو و لباسش هم از مو بود وقتی تاریكی همه جا را فرا میگرفت مشغول مناجات با خدا میشد. دست مباركش را به گردنش میبست و نماز میخواند و ناله میكرد و ایشان تا صبح استراحت نداشتند.
میخواهی تو را به امر ابراهیم خلیل الرحمن خبر دهم لباسش از پشم و غذایش نان جو بود.
میخواهی تو را به امر یحیی خبر دهم او لباسش از لیف (پوشالها و پوستهای مخصوص خرما) و غذایش برگ درختان بوده است.
می خواهی تو را به امر عیسی(ع) خبر دهم كه عجیب است او فرمود: غذای من و خورشت من گرسنگی است یعنی حضرت عیسی(ع) غذای خودش را در گرسنگی میدید و شعار خودش را در خوف خدا میدانست یعنی خوف از خدا سر تا پای او را میپوشاند. كسی كه ترس از خدا دارد تمام اعضاء و جوارحش از چشم و دست و زبان از خدا میترسند نمی شود كسی بگوید از خدا میترسم اما چشم او آزاد باشد. حضرت عیسی سر تا پایش را خوف الهی گرفته بود. لباس او پشم و مركب سواریش دو پای او بوده است و بیشتر پیاده روی میكرد و كمتر سوار میشد میفرمود: چراغ شب من ماه است و گرم كن من در زمستان آفتاب و میوهی من سبزی های بیابان است. حضرت عیسی(ع) با همهی سختیها میفرمودند: صبح را كه به غروب و شب را كه به صبح میرسانم چیزی ندارم و لكن در روی زمین از من غنی تر یافت نمی شود.
بین كسی كه ندارد و نمی تواند داشته باشد و كسی كه ندارد و نمی خواهد داشته باشد فرق است كسی كه خدا را دارد همه چیز دارد گنجینه ای دارد كه آرام بخش دل اوست. حضرت عیسی(ع) میخواهد بفرماید من كه خدا را دارم همه چیز دارم وازمن غنی تر كیست؟ توكل به خدا خیلی مهم است در روی زمین كسانی هستند كه چیزی در بساط ندارند لكن دلی آرام دارند و این روی همین حساب است كه همیشه خدا را در نظر دارند و توكل شان برخداست. پیغمبر(ص) به ابن مسعود میفرماید: متوجه باش هر كس بندهی خاص خدا باشد دلش به دنیا خوش نمی شود و از نداشتن دنیا ناراحت نیست یعنی داشتن و نداشتن دنیا برایش فرقی ندارد و در او تاثیری نمی گذارد اما كسانی كه اهل دنیا باشند به اندك چیزی به دنیا دل خوش میكنند.
پیامبران آمدهاند تا ما را تربیت كنند كه به دنیا علاقمند نشویم البته پیامبران ما خیلی زحمت كشیده اند و هر كدام جمعیتی را اصلاح نموده اند و این روش را ائمهی ما: ادامه داده اند و امروزه هم در میان حوزه های دینی ما بزرگانی هستند كه دنیا را رها كرده و مشغول تربیت انسانها هستند. حالا سئوالی كه مطرح است اینكه چرا پیغمبر اكرم(ص) انبیا عظام را یكی یكی مثال زدند؟ یك نكته این است كه حضرت رسول(ص) میخواست خبر دهد با این كه انبیاء دارای مقام بزرگ بودند و بعضاً منصب اولوالعزم داشتند كه مقامشان بالاتر است ولی خداوند اینها را در دنیا این طور قرار داده پس ما چه توقعی داریم؟ چرا همیشه حسرت دنیا را میخوریم؟ و دیگر این كه در میان پیامبران چند پیغمبر بوده است كه وضع مالی و زندگی دنیوی آنها خوب بوده و با این حال خودشان به دنیا نچسبیده بودند. و روایت دارد حضرت سلیمان(ع) پانصد سال دیرتر از دیگران وارد بهشت میشود زیرا در این دنیا، از دنیا لذتی برده و این بیانگر آن است كه هر كس در دنیا لذتش بیشتر باشد و بیشتر كَیفْ كند در آخرت كمتر لذت میبرد و خداوند دنیا و آخرت را مقابل هم قرار داده است.
منبع: پندهای رسول اعظم(ص)، نوشته آیت الله علوی گرگانی
برنانیوز
نوح نبی نهصد و پنجاه سال عمر كرده، هرگاه صبح میكرد میگفت دیگر شب را نمی بینم این صبح آخر است و هر وقت شب میشد میگفت دیگر صبح را نمی بینم یعنی خودش را در حال مرگ میدید و آمادگی برای مرگ داشت آیا ما هم این طوری هستیم؟ بعضی از ما روزها و ماههای آینده و سالهای آینده را هم قول دادهایم كه ماه رمضان را منبر برویم ما استصحاب حیات میكنیم كه انشاءالله زنده خواهیم بود و همیشه زنده هستیم.
میخواهی تو را به امر داود خبر دهم. او جانشین خدا در زمین بود. غذایش از نان جو و لباسش هم از مو بود وقتی تاریكی همه جا را فرا میگرفت مشغول مناجات با خدا میشد. دست مباركش را به گردنش میبست و نماز میخواند و ناله میكرد و ایشان تا صبح استراحت نداشتند.
میخواهی تو را به امر ابراهیم خلیل الرحمن خبر دهم لباسش از پشم و غذایش نان جو بود.
میخواهی تو را به امر یحیی خبر دهم او لباسش از لیف (پوشالها و پوستهای مخصوص خرما) و غذایش برگ درختان بوده است.
می خواهی تو را به امر عیسی(ع) خبر دهم كه عجیب است او فرمود: غذای من و خورشت من گرسنگی است یعنی حضرت عیسی(ع) غذای خودش را در گرسنگی میدید و شعار خودش را در خوف خدا میدانست یعنی خوف از خدا سر تا پای او را میپوشاند. كسی كه ترس از خدا دارد تمام اعضاء و جوارحش از چشم و دست و زبان از خدا میترسند نمی شود كسی بگوید از خدا میترسم اما چشم او آزاد باشد. حضرت عیسی سر تا پایش را خوف الهی گرفته بود. لباس او پشم و مركب سواریش دو پای او بوده است و بیشتر پیاده روی میكرد و كمتر سوار میشد میفرمود: چراغ شب من ماه است و گرم كن من در زمستان آفتاب و میوهی من سبزی های بیابان است. حضرت عیسی(ع) با همهی سختیها میفرمودند: صبح را كه به غروب و شب را كه به صبح میرسانم چیزی ندارم و لكن در روی زمین از من غنی تر یافت نمی شود.
بین كسی كه ندارد و نمی تواند داشته باشد و كسی كه ندارد و نمی خواهد داشته باشد فرق است كسی كه خدا را دارد همه چیز دارد گنجینه ای دارد كه آرام بخش دل اوست. حضرت عیسی(ع) میخواهد بفرماید من كه خدا را دارم همه چیز دارم وازمن غنی تر كیست؟ توكل به خدا خیلی مهم است در روی زمین كسانی هستند كه چیزی در بساط ندارند لكن دلی آرام دارند و این روی همین حساب است كه همیشه خدا را در نظر دارند و توكل شان برخداست. پیغمبر(ص) به ابن مسعود میفرماید: متوجه باش هر كس بندهی خاص خدا باشد دلش به دنیا خوش نمی شود و از نداشتن دنیا ناراحت نیست یعنی داشتن و نداشتن دنیا برایش فرقی ندارد و در او تاثیری نمی گذارد اما كسانی كه اهل دنیا باشند به اندك چیزی به دنیا دل خوش میكنند.
پیامبران آمدهاند تا ما را تربیت كنند كه به دنیا علاقمند نشویم البته پیامبران ما خیلی زحمت كشیده اند و هر كدام جمعیتی را اصلاح نموده اند و این روش را ائمهی ما: ادامه داده اند و امروزه هم در میان حوزه های دینی ما بزرگانی هستند كه دنیا را رها كرده و مشغول تربیت انسانها هستند. حالا سئوالی كه مطرح است اینكه چرا پیغمبر اكرم(ص) انبیا عظام را یكی یكی مثال زدند؟ یك نكته این است كه حضرت رسول(ص) میخواست خبر دهد با این كه انبیاء دارای مقام بزرگ بودند و بعضاً منصب اولوالعزم داشتند كه مقامشان بالاتر است ولی خداوند اینها را در دنیا این طور قرار داده پس ما چه توقعی داریم؟ چرا همیشه حسرت دنیا را میخوریم؟ و دیگر این كه در میان پیامبران چند پیغمبر بوده است كه وضع مالی و زندگی دنیوی آنها خوب بوده و با این حال خودشان به دنیا نچسبیده بودند. و روایت دارد حضرت سلیمان(ع) پانصد سال دیرتر از دیگران وارد بهشت میشود زیرا در این دنیا، از دنیا لذتی برده و این بیانگر آن است كه هر كس در دنیا لذتش بیشتر باشد و بیشتر كَیفْ كند در آخرت كمتر لذت میبرد و خداوند دنیا و آخرت را مقابل هم قرار داده است.
منبع: پندهای رسول اعظم(ص)، نوشته آیت الله علوی گرگانی
برنانیوز
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
