تحلیل هاآرتص از وضعیت جدید اسرائيل

بدون تردید اظهارات رییس سابق موساد بیشتر از کشتی های شرکت برادران «افر» توجه رسانه های جهان را به خود جلب کرد. اما کدام یک امنیت {رژیم} اسراییل را بیشتر تهدید می کند: این که یک شرکت اسراییلی با ایران روابط تجارتی داشته باشد یا اظهارات قاطع «ایهود باراک» در خصوص غیرمحتمل بودن حمله ایران به اسراییل حتی در صورت دستیابی به بمب هسته ای؟

به گزارش «تابناک»، روزنامه «هاآرتص» چاپ سرزمین های اشغالی، در یادداشتی با مطلع بالا نوشت:  شاید خطر واقعی ریشه در اختلاف نظرهای موجود میان کارشناسان و مقامات امنیتی {رژیم}اسراییل داشته باشد که هر یک به روش خود زمان دقیق دستیابی تهران به قابلیت های هسته ای را پیش بینی می کنند، در خصوص گزینه نظامی به بحث و تبادل نظر می پردازند و همزمان بر این مساله صحه می گذارند که حمله نظامی می تواند برای اسراییل فاجعه بار باشد.

به واقع خطر استراتژیکی که {رژیم}اسراییل را تهدید می کند سردرگمی، عدم روشنی و از همه مهمتر اختلاف نظر میان سازمان های اطلاعاتی در زمینه تهدیدات موجود است. آیا به گفته «مئیر داگان» ساخت بمب هسته ای ایرانی تا سال 2015 یا به گزارش مقامات اطلاعاتی تا سال 2013 به طول خواهد انجامید. بحران در سوریه و مصر، گشایش گذرگاه رفح یا به رسمیت شناخته شدن کشور مستقل فلسطینی توسط سازمان ملل در ماه سپتامبر؟

گاها نیز این گونه به نظر می رسد که تهدید واقعی استدلالی است که اسراییل از موجودیت اش مطرح می سازد؟ به طور نمونه ایران از یک سو تهدید محسوب می شود و از سوی دیگر کشتی های «افر» و اظهار نظرهای «داگان» و «باراک» پوچ بودن مسیر جنگ علیه تهدید ایرانی را نشان می دهند.

بیش از 30 سال است که انواع تحریم ها علیه تهران اعمال شده است اما هر بار پس از اعلام موثر بودن آن ها مشخص می شود که برای بسیاری از شرکت ها یک فرصت تجاری مناسب بوده است. در واقع با اذعان بر معاهدات تجاری گسترده کشورهایی چون چین، روسیه، پاکستان، ترکیه، ونزوئلا و قطر با این کشور، نمی توان انتظار یک تغییر شگرف را داشت.

تحریم ها نتوانست مردم ایران را علیه دولتشان بشوراند، اختلافات سیاسی در داخل حکومت ارتباطی با مسایل هسته ای ندارد، تلاش ها برای ایجاد اختلال در توانمندی های فنی ایران با استفاده از تحریم ها با شکست روبه رو شد و استفاده از ویروس های کامپیوتری اگرچه پیشرفت برنامه هسته ای ایران را برای مدتی به تاخیر انداخت اما تهران با برخورداری از دانش و منابع لازم ثابت کرد که می تواند در برابر تحریم ها مقاومت کند.

کنگره آمریکا به تازگی لایحه دیگری برای اعمال تحریم های سخت تر مطرح ساخته است که تنها اقدامی یک طرفه از سوی آمریکا است نه جامعه بین الملل. رویکرد دیپلماتیک شش عضو دائمی شورای امنیت نیز با موفقیت همراه نبود و حالا با حذف گزینه نظامی از سوی مقامات اسراییل نیز راه حلی باقی نمانده است.

اما می توان ماهیت تهدید ایرانی را به گونه ای دیگر تعریف کرد. مذاکرات را می توان به جای گفت و گو پیرامون انواع سلاح ها، در خصوص جایگاه این کشور در جهان از سرگرفت تا از این طریق بتوان تشریح کرد که چرا به جای پاکستان و هند، ایران یک تهدید جهانی محسوب می شود.

ایران در قیاس با یمن یا لیبی کشوری منطقی تر و در مقایسه با عربستان دموکراتیک تر است؛ نسبت به پاکستان نیز دارای نظامی باثبات است. ضمن این که تمامی این کشورها تا پیش از رویارویی با بحران های داخلی دارای روابط دیپلماتیک گسترده ای با آمریکا بودند. از این حیث زمان آن رسیده است که در دیپلماسی چماق و هویج، به جای چماق این بار سیاست هویج دنبال شود.