عوام فریبی انتخاباتی با ابزار یارانه ها

به گزارش بولتن نیوز، متن این یادداشت که به صورت اختصاصی در اختیار خبرنگار ما قرار گرفته، به شرح زیر است:

 

پوپولیسم یا عوام فریبی یکی از رایج ترین شیوه های جلب رای مردم است که بر پایه ی وعده های عمدتا غیرعقلانی اما عوام پسندانه قرار دارد.

متاسفانه نه تنها در کشورهای در حال توسعه که اخیرا در اروپا و امریکا نیز احزاب پوپولیستی در حال سو استفاده از احساسات مردمی برای رسیدن به قدرت هستند.

پیروزی دونالد ترامپ، برگزیت و شکست همه پرسی ایتالیا که منجر به استعفای نخست وزیر میانه روی این کشور گردید، از جمله این موارد هستند که نشان میدهند، خطر پوپولیسم تا چه حد، حتی در جوامع پیشرفته، جدی است.

با توجه به نزدیک شدن به زمان انتخابات ریاست جمهوری در ایران نیز، ضرورت هوشیاری بیشتر در برابر پوپولیست ها افزایش یافته است. در بارزترین نمونه این رفتارها، یکی از کاندیداهای احتمالی وعده داده است در صورت پیروزی یارانه ها را طی سه مرحله، شش برابر افزایش خواهد داد.

یارانه ها در اصل کمک های دولت برای بهبود و ارتقای کیفیت فعالیت های بخشی از جامعه تعریف میشود. حتی در ابتدایی ترین تعریف نیز، یارانه به تمام افراد یک کشور امری غیرعقلانی است چه برسد به اینکه به عنوان یک وعده توسط کاندیدای ریاست جمهوری مطرح شود.

در واقع، یارانه چون شمشیری دولبه است که اگر بی حساب و کتاب باشد پیامدهای منفی کمرشکنی را به جامعه تحمیل خواهد کرد. چاپ بی پشتوانه ی پول خود به خود به معنای بی ارزش تر شدن پول، افزایش تورم و در نتیجه ی آن کاهش قدرت خرید و فقیرترین شدن مردم خواهد شد. اتفاقی که عینا در پرداخت یارانه های فعلی اتفاق افتاد و قطعا در صورت تکرار، ابعاد بسیار فاجعه آمیزی در انتظار خواهد بود.

دکتر خالقی اقتصاددان مشهور کشور، در یادداشتی آورده است: فرض کنید که دولت از همین فردا تصمیم بگیرد ماهانه هزینه های زندگی حداقلی را یکجا برای همه شهروندانش پرداخت کند، یعنی "همه افراد” اعم از فقیر و غنی و شاغل و بیکار مقداری پول دریافت می کنند تا اموراتشان بگذرد، اگر شاغلند که این مبلغ به درآمدشان اضافه می شود و اگر بیکارند تا زمانی که کار پیدا کنند دستکم گرسنه نمی مانند. من راضی، تو راضی، خدا هم راضی! اما کمی صبر کنید! در واقعیت قضیه خیلی متفاوت از قبل نیست: دولت ها که از خود پولی ندارند، باید آن را از داراها بگیرند و به ندارها بدهند. یک سیستم مالیاتی تصاعدی نیاز است که از درآمد بالاها پول بگیرند و آن را بین همه پخش کنند. این بدان معناست که از سطحی از درآمد بالاتر، افراد در واقع بیشتر دهنده اند تا گیرنده و بیشتر از "درآمد پایه” در واقع به عنوان مالیات از کیسه شان می رود. مشوق ها را از موفق ها گرفته ایم و به متوسط ها و ضعیف ها انتقال داده ایم. یادمان نرود که کارایی پایین کسب و کارها به نوعی تحمیل هزینه به مشتریان آنها هم هست که ان را هم تشویق کرده ایم. (لینک)

 

یادمان نرود که مردم سوئیس، به یارانه ی همگانی که مبلغ آن حدود سه هزار دلار در ماه بود، رای منفی دادند و آن زمان، تمام مردم ایران و تحلیلگران سوئیسی ها را به خاطر فهم بالای اقتصادی شان ستودند، اما چه شده است که شش برابر کردن یارانه ها، هنوز هم آنقدر میتواند در جلب آرای ایرانیان موثر باشد که وعده ی انتخاباتی شود؟!

ما یک بار تجربه ی تلخ رای دادن به پوپولیست ها را آزموده ایم و شرایط امروز کشور، هنوز هم به حالت عادی بازنگشته است.

اینکه راه سوئیس را برویم یا مسیر فاجعه بار گذشته را، برعهده خودمان است، اما یادمان نرود که انتخابمان خوب یا بد، به خودمان بازخواهد گشت.

انتهای پیام/