مرثيه اي براي شاعره بحريني

علی محمد مودب

دریا چه بق کرده است، دریا کودکانه است
بی حرف، بی جاشو و بی موج و ترانه است

ترسیده از چیزی مگر دریا کز اینسان
با موج موجش رعشه های بی بهانه است

شور است اما شوری اش از جنس اشک است
انگار از پلک زمین اشکی روانه است

با بادها هم شوق بازی کردنش نیست
دریا که چون مرداب ها نیلوفرانه است

امشب چرا جز لو ءلوء خونین ندارد
امشب چرا چون لخته هایی بیکرانه است

در ساحل خونین آن سو دیده شاید-
شب را که گرم جستجو – خانه به خانه – است

رگموج هایش سوخته از بس که دیده
در نخلهاشان شعله سرگرم زبانه است

با ماهیان قرمز از دریا نگویید
دیگر نه آن دریای شعر عاشقانه است

از حیرت آلاله های ساحلش سرخ
دریا چه بق کرده است، بغضی جاودانه است


*****

آیات نام کوچک توفان ها
نامی که در کتاب خدا زنده است

نامی که تا همیشه نماز ما
در محضرش شکسته و شرمنده است

آیات شعر زلزله ها را گفت
حرف سطوح گمشده در گل را

چون نخل طور شعله کشید ایات
آوازهای سوخته در دل را

با گردبادهای مهیب و سرد
بی ترس از نسیم و شکفتن خواند

در پیچش سیاهی عالمگیر
آن خطبه را چه محکم و روشن خواند

آیات نام کوچک مهتاب است
نام بلند هر چه که خورشید است

سیلی خور کسوف نخواهد ماند
صبحی که صبح روشن امید است

منبع:برنا
×بر گرفته از وبلاگ "عاشقانه‌های پسر نوح"