اکبرگنجی: ما که گوسفند نیستیم‬

شبکه ایران- اکبرگنجی یکی از فعالان جریان آشوب که سابقه توهین به قرآن و ائمه اطهار(ع) را هم در کارنامه دارد، در گفت و گو با سایت ضدانقلابی رادیو فردا به بررسی علت‌های ناکامی جریان فتنه در ایران پرداخته است.

خبرنگار ارگان رسانه‌ای سازمان سیا در مقدمه این مصاحبه ضمن اعتراف به ریزش شدید طرفداران جریان فتنه، حال و احوال این روزهای این جریان را به «فریادهایی پراکنده» توصیف و با اشاره به اعتراضات گسترده مردمی در خاورمیانه، از اینکه چرا جریان فتنه سکوت را در پیش گرفته ابراز تعجب کرده است.

اکبرگنجی که در این گفتگو سعی کرده به آسیب‌شناسی جریان فتنه بپردازد، در همان ابتدا در گافی جالب راهپیمایی روز ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ را که منجر به آشوب و کشته و زخمی شدن ده ها تن شد، «تظاهرات میلیونی سکوت در ۲۷ خرداد ۸۸» عنوان کرده است.

سد معبر کنید!

وی در ادامه علت عدم حضور فتنه‌گران در اعتراضات خیابانی را به خاطر ترس از «واکنش فیزیکی» عنوان کرده و به آن‌‌ها پیشنهاد کرده که از روش های دیگری از جمله "تحریم خرید کالا، تحریم کلاس‌های درس، تحریم انتخابات، اعتصابات، سد معبر، تظاهرات خیابانی و دادنامه‌های جمعی" استفاده کنند.

گنجی در بخش دیگری از این مصاحبه نیز با اشاره به توهم «خود بیشمار بینی» طرفداران جریان آشوب در فضای مجازی و اینترنتی تصریح کرده است: متأسفانه بخش وسیعی از ایرانیان خارج از کشور، پای این رسانه‌های ارتباطی می‌نشینند و دنیای واقعی را با این دنیای مجازی یکسان فرض می‌کنند. این مسئله بسیار اشتباه است که ما را گرفتار توهم، شعار، دروغ و فریب می‌کند.

ما گوسفند نیستیم

وی که سابقه حمله به سران فتنه را در کارنامه دارد در ادامه نیز از میرحسین موسوی و مهدی کروبی به خاطر اینکه رهبری جنبش را به طور «رسمی» نپذیرفتند انتقاد کرده و گفته است: رهبری امری تعارف کردنی نیست که شما بگویید من همراه و یا در کنار شما هستم. کسی که در یک جنبش تبدیل به چهره می‌شود و دیگران برای او مشروعیت قائل می‌شوند، رسماً باید این رهبری را بپذیرد.

این روزنامه نگار اپوزیسیون در پایان این گفت‌وگو نیز با بیان اینکه موسوی و کروبی از سال گذشته و پیش از افتادن به زندان باید «میز مخالفین» متشکل از نمایندگان اقشار متفاوت اجتماعی تشکیل می‌‎دادند، خاطرنشان کرد: در جنبش‌های دموکراسی‌خواهانه، کار ما، کار اداره گوسفند و گله نیست. ما گوسفند نیستیم که یک شبانی داشته باشیم تا به ما بگوید که این ور برویم یا نرویم.