قراردادجنجالی‌پاریس‌وناگفته‌هاي احمدی‌نژاد

مذاکرات هسته‌ای جنجالی چه بود؟

گرچه احمدی نژاد توضیح بیشتری درباره قرارداد جنجالی پاریس نداد اما شاید پرداختن به جزئیات این واقعیت جواب این سوال باشد که چرا با وجود گذشت سال‌ها از مذاکرات پاریس و سعدآباد میان نمایندگان دولت اصلاحات و کشورهای غربی، هنوز بحث پیرامون آن‌ها ادامه دارد؟ مگر در مذاکرات پاریس و سعدآباد چه گذشته است؟

خاطره تلخ تعلیق در پاریس

تونی بلر نخست وزیر وقت انگلستان که پس از تعلیق فعالیت های غنی سازی اورانیوم در ایران در سال 2004 اعلام کرده بود که میوه حمله به عراق را در جایی دیگری بدست آورده است. وی در یک جلسه خصوصی و در یک مهمانی که به افتخار او برگزار شده بود اعلام کرد میوه عراق را از دستان مذاکره کنندگان ایرانی چیده است.

تونی بلر در این جلسه خصوصی اعلام کرده بود که دست ایرانیها همواره در مذاکرات هسته ای خود از پیش باز است و عملا مذاکره کنندگان اروپایی هیچگونه نگرانی و دغدغه ای از روند مذاکرات هسته ای با طرف ایرانی ندارند و متونی که از قبل از جلستان در مورد موارد مطرح شده در مذاکرات تهیه می گردد، بدون کم و کاست به تائید و تصویب طرف های ایرانی می رسد!

فعالیت های غنی سازی ایران که به مدت بیش از دو سال به تعلیق درآمده بود ناشی از تحلیل های غلط و عدم درک دنیای استکباری و همچنین عدم آگاهی و نداشتن بصیرت و دانش کافی از وضعیت اروپا و امریکا و توانائی های داخلی کشورمان بود، شرایطی که باعث گردید روز به روز طرف های غربی به زیاده خواهی خود در ارتباط با موضوع هسته ای ایران ادامه بدهند که در زمان تعلیق فعالیت های هسته ای ایران نه تنها هیچ یک از سانتیرفیوژهای ایران چرخشی نداشتند بلکه مدیریت ناآگاهانه مذاکره کنندگان ارشد هسته ای ایران شرایطی را برای کشور ایجاد کرد که در معاهده های بروکسل و پاریس و سعدآباد حتی صنایع پائین دستی هسته ای ایران که هیچگونه ارتباطی با غنی سازی اورانیوم نداشتند نیز؛ جزو مجتمع های به تعلیق درآمده و تعطیل ایران قرار داشتند.

در جریان قرارداد پاریس بود که درخواست‌ها در مورد تعلیق دائم غنی سازی ایران به اوج رسید. غربی‌ها در این دیدار، تعطیلی یو سی اف اصفهان، قطعه سازی و مونتاژ را خواستار شدند و با گستاخی گفتند که کلیه کارهای تحقیقاتی در این زمینه نیز باید تعطیل شوند.

در واقع، معنای آن این بود که دیگر هیچ حرکتی ولو آزمایشگاهی و دانشگاهی در مسئله هسته ای نباید انجام شود. حتی درخواستی درباره داشتن 20 عدد سانتریفیوژ تحقیقاتی مطرح شد که آنها زیر بار این مسئله نیز نرفتند.

در کاخ سعدآباد چه گذشت؟

آبان ماه سال 1382 در کاخ سعدآباد مذاکرات دیگری با موضوع دستیابی ایران به انرژی هسته‌ای انجام شد.
در این مذاکرات، وزرای خارجه سه کشور اروپایی انگلیس، فرانسه و آلمان، به همراه خاویر سولانا دبیر سیاست خارجی اتحادیه اروپا خود را به فرودگاه مهرآباد رساندند تا برای انجام مذاکرات هسته ای با حسن روحانی و دیدار با سید محمد خاتمی، به کاخ سعدآباد بروند.

ماحصل مذاکرات سعدآباد صدور موافقتنامه مشترک میان سه کشور اروپایی و ایران با محتوایی سوال‌برانگیز بود. با این حال می توان مهمترین بخش موافقتنامه را این قسمت بدانیم:
«به منظور اعتماد بیشتر، ایران به طور داوطلبانه تصمیم گرفته است که برنامه تعلیق خود را ادامه و توسعه داده تا شامل تمام فعالیت های مربوط به غنی سازی و بازفرآوری و کلیه آزمایش‌ها یا تولید در هر تاسیسات تبدیل اورانیوم شود، آژانس از این تعلیق مطلع خواهد شد و از آن دعوت خواهد شد که بر آن نظارت و آن را تایید کند.»

در ادامه این توافق سوال‌برانگیز و عجیب با وزرای خارجه تروئیکا آمده بود: "تعلیق به موقع انجام خواهد شد به شکلی که آژانس بتواند قبل از اجلاس نوامبر شورای حکام اجرای آن را تایید نماید."

ماجرا اما به اینجا هم ختم نشد. بعدها سفیر آلمان در تهران پرده از هدف نهایی کشورهای مذکور از توافقنامه سعدآباد برمی‌دارد و در یک برنامه تلویزیونی و در پاسخ به سوال مجری صداوسیما صراحتا به مردم ایران اعلام می‌کند: «من نمی‌خواهم شمار را فریب بدهم! ما خواستار تعلیق همیشگی فعالیت‌های هسته‌ای ایران هستیم!»

از سوی دیگر در تابستان سال 2003 (مرداد82) 127 نماینده مجلس ششم طی نامه‌ای به رهبر انقلاب با تحلیل فضای دیپلماتیک وقت از ایشان می‌خواهند با نوشیدن "جام زهر" از طرف ملت ایران، قید دستیابی به انرژی هسته‌ای را بزنند: "اگر جام زهری باید نوشید قبل از آنکه کیان نظام و مهمتر از آن، استقلال و تمامیت ارضی کشور در مخاطره قرار گیرد باید نوشیده شود".

تاریخ انتشار این نامه که تیرماه سال 82 و درست سه ماه پس از اشغال عراق از سوی نیروهای آمریکایی و انگلیسی بود، علت نگرانی و دستپاچگی نویسندگان نامه را عیان کرد.

شبكه ايران