ایران بر خلاف جریان آب شنا میکند
بولتن نيوز: این جمله عنوان مقالهاي از اندیشکده امریکایی بروکینگز است. این اندیشکده از اندیشکدههای بسار فعال ایالات متحده و درگیر در فرآیند تصمیمسازی دولت زورگو و چپاولگر امریکاست. اگر جملهای در این اندیشکده خواندید باید بدانید که روی آن فکر شده و نتیجه و فرآیند یک مقاله شخصی و از سوی یک فرد معمولی نیست بلکه روی آن فکر شده و به دلیلی نوشته میشود. البته اینها همه از چیزهایی است که ما از این اندیشکده میدانیم و بسیارند افکار و عقایدی که یا هیچگاه منتشر نمیشوند و یا وقتی منتشر میشوند که کار از کار گذشته است.
این مقاله در ۵ اسفند ۱۳۸۹ (۲۴ فوریه ۲۰۱۱) در سایت اندیشکده منتشر شد. این مقاله که نام دیگرش «پس از مصر و تونس، آیا ایران بعدی است؟» میباشد اشارهای به مصر و تونس دارد و خیلی سریع به ایران میرسد. در همان آغاز هم بدون مقدمهچینی ایران را رژیمی منفور میداند که پس از مصر و تونس کشور بعدی خواهد بود. البته خودش هم در جمله بعدی در همین سخن شک میکند و احتمال انقلاب در ایران را بسیار کمرنگ میداند. سرتاسر این مقاله در اندیشکده ای که شعارش "کیفیت، استقلال و اثرگذاری” است پر از اراجیف این موسسه نسبت به ایران و مقایسههای بی سرـوـته ایران با مصر و تونس است. اما دلیل نگارش این چند خط، جملات زیر است که در پایان مقاله آمده است:
In practice, however, the United States calls for democracy in Iran may have more mixed results. Highlighting the democratic struggle can help shine the spotlight on the demonstrators and raise the diplomatic and political costs to the regime of a crackdown. But U.S. support, even if only rhetorical, will also convince hardliners that the United States is behind the unrest and make them more willing to press the trigger
ثابت شد که تلاشها برای درگیر کردن ایران بینتیجه بود. بنابراین با تلاش بیشتر برای منزوی ساختن ایران چیز بیشتری از دست نخواهیم داد. به لحاظ سیاسی اوباما میتواند در میان دموکراتها به عنوان قهرمان مبارزه با یک رژیم منفور مطرح شود و از آن سود برد و همین موضوع به او کمک میکند تا انتقاداتی که به موجب پشتیبانی دیرهنگام او از معترضین در میدان التحریر مصر متوجه وی شده بود را از خود منحرف سازد.
در عمل، فریادهای ایالات متحده برای ایجاد دموکراسی در ایران ممکن است نتایج متناقضی دربرداشته باشد. برجسته ساختن چالشهای دموکراتیک [ایران] میتواند موجب شود که معترضین مورد توجه بیشتری قرار گیرند و هزینههای سیاسی و دیپلوماتیک رژیم [ایران] را برای سرکوب افزایش دهد. اما حمایت ایالات متحده، حتا اگر تنها در کلام باشد، تندروها را نیز متقاعد خواهد ساخت که امریکا پشت ناآرامیهاست و در نتیجه تمایل آنان به چکاندن ماشه را بیشتر خواهد کرد.
***
یعنی قرار است:
۱) امریکا همچنان با یکدندگی و حتا بدون همراهی کشورهای همسوی خود همچنان به مقابله با ایران در هر سطحی ادامه خواهد داد، زیرا چیز دیگری برای از دست دادن ندارد.
۲) اوباما قرار است با حمایت از معترضین در ایران، خلا حمایت خود از معترضان در مصر و تونس را پر کند.
۳) ایران باید به نقض دموکراسی محکوم شود.
۴) امریکا از آشوبگران حمایت کند تا دولت ایران به نقش امریکا در آشوبها پی ببرد و به سرکوب دست بزند تا امریکا از آن استفاده کند.
***
اما راهکار:
۱) امریکا همچنان با یکدندگی و حتا بدون همراهی کشورهای همسوی خود همچنان به مقابله با ایران در هر سطحی ادامه خواهد داد، زیرا چیز دیگری برای از دست دادن ندارد. (در این مورد واقعا چیزی نمیتوان گفت، چون امریکا اکنون مانند دیوانهایست که دیوار بتونی را نشانه رفته و با سرعت به سوی آن هجوم میبرد. پایان کار از پیش هویداست.)
۲) اوباما نمیتواند با حمایت از معترضین در ایران، خلا حمایت خود از معترضان مصر و تونس را پر کند، چون جنس اعتراضات در ایران با مصر و تونس متفاوت است و مهمتر از آن مردم جهان ان موضوع را میفهمند و گرچه امریکا سعی دارد همه را از یک جنس نشان دهد اما خود به خوبی میداند که این دو از هم متفاوتاند. ضمنا چنین خاطرات بد (حمایت از دیکتاتور تا آخرین لحظه) را به سختی میتوان از اذهان زدود.
۳) ایران بیشک دموکراتیکترین کشور منطقه است. فریادهای "وا دموکراسی” امریکا دیگر خریداری ندارد چون مردم جهان با لشکرکشی امریکا به عراق و افغانستان و همچنین حمایت امریکا از دیکتاتورها در جهان (حتا دیکتاتورهای در حال سقوط) معنی دموکراسی را به خوبی دریافتهاند و دیگر با چنین سخنانی فریفته نخواهند شد.
۴) گرفتن تلفات خیابانی به سود دشمن است. ایجاد آشوبها، راهی برای ایجاد تلفات ایجاد میکند حتا اگر تلفات با تیراندازی نیروهای حکومتی صورت نگیرد. مانند موضوع ندا آقا سلطان و بسیاری از کشتههای آشوبهایِ پس از انتخابات ۱۳۸۸ که با گلولههای غیرسازمانی کشته شدند. بنابراین شلوغکاری و اغتشاش در هر صورت به سود نظام نیست. البته صبر نظام بالاست اما احتمال سوءاستفاده دشمن بسیار است.
غدير نبيزاده
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
قرار بود نگاه مردم کشورهای عربی با آشوب هایی که در ایران ایجاد میشه در مورد ایران عوض بشه و از ایران الگو گیری نکنن، اما بعد از 25 بهمن یا 10 اسفند سوالی در ذهنشون ایجاد شد که اگر حکومت ایران دیکتاتوری بود پس چرا این تظاهرات ادامه پیدا نکرد؟ و جواب این سوال هم در حمایت های علنی آمریکایی ها بخوبی پیدا کردن و دقیقاً برعکس هدفی که آمریکایی ها داشتن محقق شد... 
