اعزام سفیران جاز به سراسر جهان
آمریکا در دیپلماسی فرهنگی خود از جازدیپلماسی و اعزام سفیران جاز به سراسر جهان به عنوان نماینده فرهنگ آمریکا استفاده می کند، درحالیکه موسیقی جاز امروزه دیگر نماینده فرهنگ آمریکایی نیست.
دولت آمریکا در راستای دیپلماسی فرهنگی و به منظور زنده ساختن جازدیپلماسی
به عنوان یادگار جنگ سرد و همچنین اعزام سفیران جاز به مناطق گوناگون جهان
تلاش می کند هنرمندان مبتکر و خلاق را به کار گیرد.
سایت هافینگتون پست در این خصوص مطلبی تحت عنوان «جازدیپلماسی: یادگار دوران جنگ سرد!» منتشر کرد که در آن آورده است:
با وجود آنکه هم اکنون جاز تاثیر 60 سال پیش خود را که در همه صحنه ها حاضر بود از دست داده است اما همچنان به عنوان جواهرات سلطنتی باز مانده از دوران جنگ سرد در تلاشهای دیپلماسی عمومی آمریکا از آن استفاده می شود. ما آن را به عنوان نماینده فرهنگ آمریکا به کشورهای دیگر صادر می کنیم در حالی که در حال حاضر هیچ تناسبی با کشورمان ندارد.
دیپلماسی فرهنگی که طبق تعریف دکتر اسمیت کامینگز به عنوان یکی از هواداران تخصیص بودجه به هنر همگانی، عبارت است از «تعامل ایده ها، اطلاعات، ارزشها، سیستمها، سنن، عقاید و سایر ابعاد فرهنگ با هدف تقویت درک متقابل.» که برای جلب حمایت مردم خارجی از سوی دولت ها مورد استفاده قرار می گیرد. نسخه موجود موسیقی جاز که دولت در برنامه هایی چون جاده ریتم (Rhythm Road) از آن استفاده می کند معرف خوبی برای وضعیت فعلی آمریکا نیست اما اداره امور آموزشی و فرهنگی وزارت امور خارجه به احترام تاثیر مثبت جاز در دهه های 50 و 60 از کنار گذاشتن آن ابا می کند.
دیپلماسی فرهنگی از زمان جنگ سرد تا کنون تغییر نکرده است. امروز دیگر جاز آن بار اجتماعی را که در عصر «سفیران جاز» داشت ندارد. جاز دیگر موسیقی «مردمی» نیست، دیگر با فرهنگ جوانان مرتبط نیست، و پیوندهای فرهنگی اصیلش را از دست داده است. نوازنده انگلیسی تجربی گیتار، درک بیلی می گوید: به نظر می رسد جاز از یک موسیقی تهاجمی، مستقل، و مربوط به زندگی به یک موسیقی راحت طلب یادآور روزهای خوش تغییر یافته است. صرف این که یک موسیقی به لحاظ تکنیکی جاز است باعث نمی شود که مردم دوست داشته باشند به آن گوش دهند.
این مقاله برای آنکه آمریکا در دیپلماسی فرهنگی اش با نام جازدیپلماسی موفق باشد،پیشنهاد می دهد که اگر دولت آمریکا، خواهان ادامه صادرات موسیقی جاز است باید از هنرمندان خلاق تری استفاده کند. بدین منظور دولت آمریکا باید دست از کنترل شدید هنرمندان و پیام هنری آنها بردارد. در این صورت دیپلماسی فرهنگی باز هم می تواند الهام بخش باشد و به جهان بگوید ما که هستیم و چه می خواهیم باشیم. موسیقی جاز می تواند همچنان وسیله خوبی برای این هدف باشد البته نه در وضعیت فعلی اش. این موسیقی برای ظهور مجدد در هزاره جدید نیازمند یک تجدید نظر است. حال باید دید آیا دولت آمریکا آمادگی چنین چالشی را دارد یا نه؟
مشرق
سایت هافینگتون پست در این خصوص مطلبی تحت عنوان «جازدیپلماسی: یادگار دوران جنگ سرد!» منتشر کرد که در آن آورده است:
با وجود آنکه هم اکنون جاز تاثیر 60 سال پیش خود را که در همه صحنه ها حاضر بود از دست داده است اما همچنان به عنوان جواهرات سلطنتی باز مانده از دوران جنگ سرد در تلاشهای دیپلماسی عمومی آمریکا از آن استفاده می شود. ما آن را به عنوان نماینده فرهنگ آمریکا به کشورهای دیگر صادر می کنیم در حالی که در حال حاضر هیچ تناسبی با کشورمان ندارد.
دیپلماسی فرهنگی که طبق تعریف دکتر اسمیت کامینگز به عنوان یکی از هواداران تخصیص بودجه به هنر همگانی، عبارت است از «تعامل ایده ها، اطلاعات، ارزشها، سیستمها، سنن، عقاید و سایر ابعاد فرهنگ با هدف تقویت درک متقابل.» که برای جلب حمایت مردم خارجی از سوی دولت ها مورد استفاده قرار می گیرد. نسخه موجود موسیقی جاز که دولت در برنامه هایی چون جاده ریتم (Rhythm Road) از آن استفاده می کند معرف خوبی برای وضعیت فعلی آمریکا نیست اما اداره امور آموزشی و فرهنگی وزارت امور خارجه به احترام تاثیر مثبت جاز در دهه های 50 و 60 از کنار گذاشتن آن ابا می کند.
دیپلماسی فرهنگی از زمان جنگ سرد تا کنون تغییر نکرده است. امروز دیگر جاز آن بار اجتماعی را که در عصر «سفیران جاز» داشت ندارد. جاز دیگر موسیقی «مردمی» نیست، دیگر با فرهنگ جوانان مرتبط نیست، و پیوندهای فرهنگی اصیلش را از دست داده است. نوازنده انگلیسی تجربی گیتار، درک بیلی می گوید: به نظر می رسد جاز از یک موسیقی تهاجمی، مستقل، و مربوط به زندگی به یک موسیقی راحت طلب یادآور روزهای خوش تغییر یافته است. صرف این که یک موسیقی به لحاظ تکنیکی جاز است باعث نمی شود که مردم دوست داشته باشند به آن گوش دهند.
این مقاله برای آنکه آمریکا در دیپلماسی فرهنگی اش با نام جازدیپلماسی موفق باشد،پیشنهاد می دهد که اگر دولت آمریکا، خواهان ادامه صادرات موسیقی جاز است باید از هنرمندان خلاق تری استفاده کند. بدین منظور دولت آمریکا باید دست از کنترل شدید هنرمندان و پیام هنری آنها بردارد. در این صورت دیپلماسی فرهنگی باز هم می تواند الهام بخش باشد و به جهان بگوید ما که هستیم و چه می خواهیم باشیم. موسیقی جاز می تواند همچنان وسیله خوبی برای این هدف باشد البته نه در وضعیت فعلی اش. این موسیقی برای ظهور مجدد در هزاره جدید نیازمند یک تجدید نظر است. حال باید دید آیا دولت آمریکا آمادگی چنین چالشی را دارد یا نه؟
مشرق
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
