یا امام زمان(عج) ادرکنی

می دانی ام!
تو حال این روزهایم را خوب می دانی...
وقتی که در تار و پود این زندگی سنگی و سیمانی جا خوش می کنم و خیالم نیست که حیاتم را به لذت های کاذبِ بی بنیاد بافته ام تا دلم را، راضی نگه دارم...
تو خوب تر می دانی از خودم، که این اسارتِ مرموز در دنیای به این تاریکی، چه خوب بود و نبودم را در چنگ می گیرد و وجودم سراسر از شیطان سرشار می شود، بی آن که بدانم!
گاهی چقدر حرف زدن سخت می شود؛ دنیایی حرف روی سینه ی پر دغدغه ی خیلی هامان سنگینی می کند، اما خفقان می گیردمان و دورتر از دورها رهایمان می کند!
گویی حشو می گوییم مدام!
از نهادمان دردهایمان را بر زبانمان می نشانیم؛ اما دلمان راضی نمی شود. تو خوب می دانی که دل ها چه می خواهند، خوب می دانی که دل ها چقدر مبتلاست... خوب می دانی که شکستگی این دل های بی قرار از کجاست! خوب می دانی که نمی خواهم معاصی را باور کنم.
تو می دانی که روزهاست خودم را رو به روی خودم نشانده ام؛ به چشم هایم زل زده ام و پشت آن چشم های به ظاهر باز پرده ای را یافتم که حقایقی شگرف را از ذهن غریبم پنهان می دارد. هرچند می خواهم با خود صادق باشم و نشانه های صحیح زیستنم را بیابم، اما این پرده ی نامرئیِ تلقینی، از پیش چشمانم کنار نمی رود، شاید نمی گزارند انسان باشم! شاید...
شاید نمی توانم!
چقدر حقیرم در برابر دانستگی هایم.
خوشا به حالت که آن زمانی که پنج ساله بودی، آن قدر دانسته هایت بارور بودند که معبودت تو را به امامت برگزید. نهمین روز سومین ماه دویست و شصتمین سال قمری مولایمان شدی...
و امروز...
ماه، یکهزار و یکصد و هفتاد و دو سال دیگر به دور زمین و زمان گشت... یکهزار و یکصد و هفتاد و دو سال به دور تو گشت... ماه به دور ماه گشت! و این همه سال قمری ماه به دور تویی چرخید که هستی اما زمان از لحظه های ظهورت خالی ست.
ظهورت، آرزوی من است؛ می دانم که ماه پشت ابر نمی ماند. اما این چشم های پر از اشک، از ندیدنت تشنه اند! بگذار صادقانه بگویم:
«وقتی تو نیستی، من در انزوایی غریب می سوزم. وقتی تو نیستی، انگار تنهایم... و گلوگاهم را شیطان بد طینت با دشنه های مکرر آزرده می سازد...».
امام من! امام زمین و زمان!
بیا... که این روزها عجیب به آمدنت محتاجیم... و جای قدومت هماره و همیشه بر چشم های دلمان خالی ست...

المیرا سادات شاهاندشتی