دیروز همه آمده بودند+عکس

بولتن نیوز: دیروز همه آمده بودند، دیروز مردم در چهره هایشان شادی موج می زد ، 22 بهمن دیگر تنها روز سقوط دیکتار ایران نیست،  دیروز 22 بهمن در مصر نیز تکرار شد و دیکتاتوری دیگر  سرنگون شد.

22 بهمن برای همه ملتها به یکی از پرمعناترین و ارزشمندترین روزهای تاریخ مبدل شد. براستی چه معنایی در 22 بهمن است؟ آیا جز این است که 32 سال ، مردمی در ایران ، در گرما و سرما ، در برف و باران ، در زیر بمباران موشکهای خبیث ترین آدمها ، در فشار خبری و هجمه همه ضدانقلابیون،  در اوج تهدید مستکبرین جهان به نابودی انقلابشان در صحنه حاضر بودند تا از عزیزترین موجود زندگیشان یعنی «انقلاب اسلامی» حفاظت کنند؟ آیا این درس بزرگ ایستادگی بر خواسته حق یک ملت برای همه کشورهای منطقه نبود؟ آیا براستی معنای بزرگ 22 بهمن، روز سقوط دیکتاتورها ، ایستادگی یک ملت نیست؟

دیروز همه آمده بودند، پیرمردهایی  که لبهایشان پر از خنده بود ، مادرانی که دیروز تنها بودند اما آمده بودند تا بر پیمانی که بسته بودند استوار تاکید کنند که تا زنده اند بر میثاق با شهیدان انقلاب در حفاظت از انقلاب ایستاده اند .

دیروز همه آمده بودند ، جانبازانی که برای حفاظت از انقلاب مردانه جنگیده و امروز مردانه ایستاده اند.

دیروز همه آمده بودند از نوزادانی در آغوش گرم مادر، که  نظاره گر فریاد حق طلبی پدر و مادرش بود ، تا نوجوانانی که لبخند بر لب ، با مشتهایی گره کرده،  تلاش داشتند همچون پدران و مادرانشان ، از انقلابشان با حضورشان در همه صحنه ها محافظت کنند.

دیروز همه آمده بودند تا به آن جماعت محدود و معدودی که نیامده بودند بگویند،  برای زندگی کردن باید غرور داشت و این غرور آسان بدست نمی آید، برای بدست آوردن غروری که باعث بدست آوردن عزت گردد،  باید حاضر بود ، باید جنگید ، باید نفس به نفسهای مردمی داد که برای جنگیدن در راه اعتقاداتشان سر از پا نمی شناسند .

دیروز همه آمده بودند تا روز خدا را جشن بگیرند تا شکر گذار خدایی باشند که حامی آنهاست، تا بر زندگی با همه سختیهاش لبخند بزنند و به همه دنیا بگویند ما زنده ایم،  سربلندیم ، عزتمندیم ، و باغرور بر بلندای تاریخ ایستاده ایم تا بگوییم ما،  مسلمان ایرانی،  هیچگاه تن به ذلت دیگری نخواهیم داد. و تا آخر برای حفاظت از انقلاب ،رهبری،و همه دستاوردهای انقلاب ایستاده ایم.

و دیروز چه خالی بود جای آن پیر جماران که سال ها قبل فریاد برآورده بود که قرن پانزدهم، قرن غلبه حق بر باطل است. ای کاش او هم این روزها بود و نظاره گر شکستن لات و هبل و عزی می شد. ای کاش شهدا هم بودند. از همت و باکری و خرازی تا همه شهدایی که که با خون خود، عزت این سرزمین را اثبات کردند. هر چند می دانیم که آنها هستند و از «خلد برین»، دعاگوی همه مردمان این کشور اسلام. که اگر دعا و نفس گرم آنها نبود به یقین، کشور به این حد از عزت و اقتدار و شکوه نمی رسید.