اعلان جنگ به تولید کنندگان با واردات دائمی گوشت

بولتن نیوز: هفته گذشته درروزنامه دنیای اقتصاد دوشنبه 11 بهمن، اطلاعیه ای چاپ شده بود که مضمون آن دعوت به ایجاد تشکلی موسوم به اتحادیه واردکنندگان گوشت قرمز و سفید بود و این پرسش را مطرح می کرد که هدف از این کار چیست؟ لابد برای توسعه واردات اقلام فوق به کشور این کار انجام شده است.

درحالی که فریاد تولید کنندگان کشوربرای تشکیل اتحادیه های صنفی برای دفاع از حقوق شان بلند است ولی راه به جایی نمی برند ، وارد کنندگان  با استفاده از ارتباطات وتوان مالی متکی بر سودهای باد آورده به طرفه العینی می خواهند اتحادیه ای تشکیل بدهند که دمار از توان مالی تولیدکنندگان بینوا در بیاورد.

همه می دانیم که تولید ، فرآیندی دشوار، طاقت فرسا است که ماندن در این راه ورفتن تا پایان خط آن به عشق با وسعت یک کشور و یک ملت و گذشت و صبر نیاز دارد ، تا بتواند جامعه را به قله های غرور ملی وافتخار سوق دهد.

 تولید یک کار اقتصادی صرف برای کسب سود نیستزیرا  اگر کسی فقط دنبال سود باشد واردات سود بیشتری دارد و با این کار هم سرمایه راخلاص می کند وهم سرمایه سریعتر بر می گردد و به تجارت دیگری هدایت می شود . اماکسانی که رگ وپی وگوشت وپوست شان با تولید عجین شده باشد ، نان بازو وعرق جبین می خورند حتی اگر نفع بیشتر در واردات باشدبازهم عشق تولید و کار و گردش کار دارند.

 تولید کننده بخصوص آنها که رگ وریشه عمیق تری دارند و نسل پشت نسل دل به فعالیت های اقتصادی تولید محور داشته اند ودارند نسبت به سرنوشت اقتصاد و صنعت حساس هستند ،سود مادی نمی خواهند به احترام نیاز دارند ودر برابر  کمترین بی توجهی ویا بی مهری، سرمایه و زندگی را برمی دارند وبه گوشه ای می روند تا زمانی که دولتمردان نیاز پیدا کنند به ایجاد اشتغال و تولید،  یاپول نفت ته بکشد و خزانه خالی شود و نیاز به مالیات وصادرات و تولید داشته باشند. در آن صورت، شرایطی فراهم می شود تا از سرمایه گذاران و تولید کنندگان دعوت شود.

در این 30 ساله چند بارسراغ همین تولید کنندگان رفتیم تا تجهیزات برای رزمندگان درست کنند؟ مگرکارگری که پمپ آب می ساخت، برای جبهه ها خمپاره نساخت وکار رزمندگان را راه نینداخت ؟ امروز که در حاشیه قرار گرفته ایم این بندگان خدا را از خود آزردن شرط عقل نیست و لازم است که به تولید کننده توجه بیشتری شود.

اگر به واردکنندگان وتشکلهای صنفی آنان متکی با شیم وتولیدکننده را دل آ زرده کنیم با یک تغییر در شرایط ژئوپلتیک ممکن است راه واردات را برما ببندند در آن صورت، چگونه غذای مردم راباید تامین کرد؟ آیا باید به برزیل متکی باشیم تا  به ما گوشت صادر کند  یا باید به توان تولید کننگان خود متکی باشیم؟

در شرایط فعلی که کشوربین 850 تا 950 هزارتن گوشت قرمز تولید می کند ومصرف کشور 100 هزارتن زیر این مقداراست ( بامحاسبه سرانه 12 کیلو گرم ) برای واردات چند هزارتن گوشت برای ایام خاص مانند ماه مبارک رمضان یا نوروز چه نیازی به تشکیل اتحادیه برای جلب حمایت از وارد کنندگان است؟ ایا چنین اقدامی به منزله اعلان جنگ به تولیدداخلی و ناامن کردن هرچه بیشترفضای کسب و کار برای تولید کنند گان داخلی نیست.

این اعلامیه برای ایجاد اتحادیه واردکنندگان گوشت، به این معنی است که واردکنندگان، کار خود را دائمی فرض کرده ومطمئن هستند که در بلندمدت، واردات گوشت ادامه دارد و یک برنامه مقطعی نیست.

در حالی که بهتر است دولت شرایطی را ایجاد کند که از طریق مجوزهای مقطعی و موردی، گوشت وارد شودو نیاز داخلی را تامین کند. زیرا چنانچه واردات گوشت با قیمت پایین تر از قیمت داخلی گسترش یابد و دائمی باشد، به تولید لطمه زیادی خواهد خورد و تولید کنندگان نمی توانند باقیمت تمام شده 10 تا 15 هزار تومان با نرخ 5 تا 8 هزار تومانی گوشت وارداتی رقابت کنند.

در نتیجه روند تولید کشور با فشار واردات، سرنوشت خوبی نخواهد داشت و مصرف کننده داخلی و دولت به جای تشویق تولید گوشت، عملا وارد کننده را تشویق می کنند.

نکته دیگری که باید به آن توجه شود این است که قیمت گوشت وارداتی در مقایسه با دلار ارزان 1000 تومانی ارزان تر از گوشت داخلی به نظر می رسد و اگر نرخ دلار متناسب با نرخ تورم سال های اخیر افزایش می یافت در آن صورت گوشت وارداتی با دلار 3 هزار تومانی حدود 20 تا 25 هزار تومان تمام می شد و گران تر از گوشت داخلی برای مصرف کننده عرضه می شد.

به عبارت دیگر، دلار ارزان، عاملی شده که تصور کنیم هزینه تولید در برزیل و سایر نقاط جهان به اضافه هزینه حمل گوشت از برزیل تا کشورما، ارزان تر از هزینه تولید گوشت در ایران است. این فاصله باید با تعرفه وحقوق گمرکی جبران شود.

براین اساس ، اگر دولت و وزارت بازرگانی می خواهد واردات گوشت را به یک روند مستمر تبدیل کند باید به گونه ای عمل کند که تولید کننده بتواند با واردات رقابت کند واین کار در شرایط ثبات نرخ دلار باید از طریق حقوق و عوارض گمرکی امکان پذیر شود و تولید کننده تصور نکند که بی پناه است. زیرا تولید گوشت درایران یک موضوع تاریخی و گسترده در تمام شهرها وروستاهای کشور است و یک کالای اساسی  است که در هر شرایطی نباید واردات آن به اندازه ای باشد که در شرایط توقف واردات، به هر دلیلی مانند خشکسالی و افزایش قیمت در جهان و ... نتوانیم نیاز نسبی مردم را تامین کنیم.

به عبارت دیگر، حداقل باید نیمی از نیاز کشور از طریق داخل تامین شود و این کار باید از طریق تنظیم درست حقوق و عوارض انجام شود.