رادیو همچنان شاداب و زنده...

رادیو جان سلام!
متاسفانه تیتری که برای نامه قبلی انتخاب شده بود باعث گردید که دگر بار، همکارانم در خانواده بزرگ رادیو، کدورت به دل گیرند. به راستی هم حق داشتند چنین برداشتی را در ذهن خویش جای دهند. به هر حال این آخرین نامه‌ای است که برایت می‌نویسم و می خواهم بگویم تمام نامه‌هایم را به جناب مهندس صوفی، معاونت محترم صدای جمهوری اسلامی ایران و همکاران فعال و کوشایم در این رسانه تقدیم می‌کنم.

رادیوجان!
در عصر دیجیتال و انواع و اقسام منابع صوتی، تصویری، ماهواره ای، اینترنتی و... رادیو همچنان زنده و شاداب در طول شبانه روز در خدمت مردم ایران زمین است.
بدون اغراق باید بگویم در کنار همه کاستی‌ها و کمبودها، رادیو با تمام توان برای رسیدن به افق‌های رسانه‌ای خویش به تلاش و کوششی بی نظیر دست زده است تا همه مخاطبان این رسانه گرم و دوست داشتنی، هر لحظه بتوانند آن را حس کنند و بشنوند.

رادیوجان!
ده‌ها شبکه رادیویی سراسری و استانی، نشان دهنده تلاش همه مدیران و خانواده بزرگ این رسانه است که می‌خواهند چراغ این خانه، همیشه روشن باشد.
رادیو همچنان شاداب و سرزنده، در همه جا قابل شنیدن و در دسترس است. وحدت، همدلی و همکاری مدیران و کارکنان این رسانه، حداقل در جامعه رسانه‌ای ایران بی نظیر است. عشق و علاقه‌ای که افراد شاغل در رادیو به کار خویش و خدمت به مردم دارند در برهه‌های زمانی مختلف خود را نشان د اده است.

با همه کمبودهای مادی و امکانات فنی موجود، مدیران و همکاران رادیویی از جان و دل مایه گذاشته و این رسانه را همچنان در خانه های مردم، روشن نگاه داشته‌اند.

در پایان می‌خواهم از همه کسانی که با عشق در این رسانه شنیداری خدمت می‌کنند و آبروی رادیو را آبروی خود می‌دانند تشکر نمایم.
امیدوارم نامه‌های نگاشته شده برای رادیو به همت عزیزانی چون معاونت محترم صدا، روابط عمومی معاونت صدا و مرکز پژوهش‌های رادیو در قالب کتابی با عنوان «نامه‌هایی به رادیو» در اختیار همه علاقمندان و اهالی این رسانه قرار گیرد.
به امیدسربلندی هر چه بیشتر رادیو در ایران...