تناقض شرکت ایران در مذاکرات افغانستان با تحریم های امریکا

درحالی که در عراق و اقغانستان آنچه می توان آن را " همکاری های گزینشی اطلاعاتی " نامید بین ایران و آمریکا در جریان است، دو کشور هیچ علائمی از همکاری در خلیج فارس و موضوعات عمده تر خاورمیانه شامل لبنان و سرزمین های اشغالی نشان نداده اند.

به گزارش خبرنگار بولتن، تصمیم غرب در تلاش برای تضعیف ایران با مجموعه ای از تحریم ها، یا به تاویل مقامات ایرانی " جنگ نرم " شامل جنگ روانی، حملات سایبری، با هدف اتکا به قدرت ایرانی برای استحکام کابل، بازداری طالبان و القاعده و مبارزه با قاچاق مواد مخدر همخوانی ندارد.

به گزارش آسیا تایمز، نقاط مشترک ایران و آمریکا بیشتر از آن است که درگیر جنگی سرد با مفهوم محدودیت و بازدارندگی شوند.

برای مثال این هفته ایران محمد علی قنادزاده نماینده ویژه خود در امور افغانستان و پاکستان را برای شرکت در کنفرانس بین المللی افغانستان به رم فرستاد. این پس از چراغ سبز از طرف مقامات آمریکایی، از جمله ریچارد هالبروک، فرستاده ویژه افغانستان بود که اذعان داشت ایران نقش کلیدی در ثبات افغانستان دارد.

به همین ترتیب مارک تونر، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا نیز اظهار داشت که شرکت ایران در کنفرانس نشان می دهد منافع ایران ب عنوان همسایه افغانستان مشاهده ظهور افغانستانی با ثبات، شکوفا، صلح آمیز و موفق است. نمایندگانی از چهل کشور بعلاوه سازمان ملل و اتحادیه اروپا در این نشست شرکت کرده اند.

این نشست، پیش درآمد اجلاس ماه آینده سازمان آتلانتیک شمالی (ناتو) در لیسبون است. که برای بررسی پبشرفت در رسیدن به ثبات بمنظور " تأمین دموکراسی و توسعه در منطقه" با توجه ویژه به انتقال قدرت به مقامات محلی در افغانستان برگزار خواهد شد.

حضور تهران در رم باوجود اخبار اخیر درمورد کشف محموله بزرگ اسلحه توسط پلیس افغانستان که از ایران قاچاق شده بود، است.

در زمان برگزاری نشست، در واشنگتن مقامات ارشد دولت اوباما بیانیه مشترکی را با مقامات بازدید کننده اسرائیلی منتشر نمودند که در آن به ایران به عنوان " بزرگترین چالش " در راه ثبات خاورمیانه اشاره شده است. باید اشاره کنیم که برخی کشورهای اروپایی با توجه به تحریم های سازمان ملل و امریکا علیه ایران بدلیل برنامه غنی سازی اورانیوم، از فروش سوخت هواپیما به هواپیماهای مسافربری ایران خودداری می کنند.

تصمیم غرب در تلاش برای تضعیف ایران با مجموعه ای از تحریم ها، یا به تاویل مقامات ایرانی " جنگ نرم " شامل جنگ روانی، حملات سایبری، با هدف اتکا به قدرت ایرانی برای استحکام کابل، بازدارندگی طالبان و القاعده و مبارزه با قاچاق مواد مخدر همخوانی ندارد.

درمورد آخر با توجه به هزینه گزاف مبارزه با قاچاق مواد مخدر، جامعه بین الملل می تواند با حمایت های مالی و غیره به پلیس ایران در پاسداری از مرزهای قابل نفوذ ایران وافغانستان کمک کند، درحالیکه چنین کمک هایی بدلیل تحریم های یک جانبه سازمان ملل علیه تهران، غیر ممکن شده است.

این نشان می دهد که غرب در مقابل ایران خود را به زبان جنگ سرد محدودیت و بازدارندگی محبوس کرده است زمانی که در واقع بازی پیچیده تری از کشمکش و همکاری همزمان درحال بروز است.

سفراخیر رئیس جمهور محمود احمدی نژاد به لبنان در غرب مورد سوبرداشت قرار گرفت و آن را نشانه از گسترش نفوذ ایران در منطقه و به خطر افتادن اتحاد شکننده داخلی لبنان تفسیر کردند.اما برخلاف انتظار غرب احمدی نژاد درطول سفر دوروزه خود بر مسئله اتحاد ملی لبنان تاکید نمود.

احمدی نژاد " نیروهای مقاومت" را پیروز دانست و از ایران، لبنان، ترکیه و سوریه نام برد ولی لزوما نبایداین اظهارات را به موقعیت مقابله دوستان و دشمنان که امکان برد برای طرفین نیست تفسیر کرد. برای توضیح بهتر از داخل اسرائیل می گوئیم که سیاستمداران معتدل شاید بتوانند با اصرار بر برخوردی مصالحه آمیز با فلسطینیان در مسائل مطرح در خاورمیانه از همکاران افراطی و تندرو خود پیشی بگیرند.

محدودیت و بازدارندگی
از زمان انقلاب اسلامی ایران در سال 1979، آمریکا سیاست صریح محدودکردن برای جلوگیری از صدور انقلاب ایران به خارج از مرزها و دستیابی به نفوذ درمنطقه در مورد ایران در پیش گرفته است.

. دکترین نیکسون بر اساس دو ستون ایران و عربستان سعودی برای حفظ ثبات منطقه بود. این سیاست در دوره ریگان به یک سیاست مداخله جویانه تر با حمایت آشکار وی از صدام حسین در جریان جنگ هشت ساله اش علیه ایران در دهه 80 میلادی تبدیل شد.

در زمان کلینتون " محدودیت مضاعف "، تحریم های یکجانبه علیه ایران دردستور کار قرار گرفت، که برقراری روابط عادی دیپلماتیک با تهران را دشوارتر کرد. پس از آن برخلاف همکاری عمده ایران در افغانستان و کمتر از آن در عراق، " محور شرارت " در دولت بوش مطرح گردید. بوش این تعبیررا در ژانویه 2002 بیان کردوانگشت اتهامش همراه با ایران بر کشورهای عراق و کره شمالی قرار گرفت.

با روی کار آمدن دولت اوباما، سیاست جدید " جذب/درگیر کردن ایران" با اجازه واشنگتن برای شرکت تهران در نشست بین المللی افغانستان در بهار 2008 مطرح گردید. اما این سیاست در مقابل اعتیاد دولت به سیاست از پیش تعیین شده محدودیت رنگ باخت.

یکی از اساتید علوم سیاسی دانشگاه تهران که در حلقه های نزدیک به رئیس جمهور است گفت: " آمریکا از بحران هسته ای استفاده می کند تا به کشورهای ثروتمند عرب منطقه سلاح بفروشد.

پافشاری آمریکا برای محدودیت و بازدارندگی ایران مجالی برای کسب نفوذ در افغانستان برای قطع یاغی گری های طالبان نمی دهد.