چرا قطعنامه‌ ضد ايراني شوراي امنيت غيرقانوني است؟

به گزارش فارس، "تيري ميسان " روزنامه‌نگار صاحب‌نام فرانسوي و رئيس كنفرانس "محور صلح " در ادامه مقاله‌ خود كه در پايگاه‌ خبري – تحليلي "ولترنت " منتشر شده است، با تاكيد بر آنكه هيچ بخشي از معاهده NPT، مانع از غني‌سازي اورانيوم توسط اعضا نمي‌شود، مي‌نويسد: طي اجلاس امنيت هسته‌اي واشنگتن كه 12 و 13 آوريل 2010 برگزار شد، "لولا داسيلوا " رئيس‌جمهوري برزيل آمادگي كشورش براي ميانجيگري در مسئله هسته‌اي ايران را به همتاي آمريكايي خود اطلاع داد. وي همچنين از اوباما پرسيد كه چه مواردي براي ايجاد فضاي اعتمادساز و توقف روند صدور قطعنامه‌هاي شوراي امنيت نياز است.
بر اساس اين گزارش، در مقابل، رئيس‌جمهور اوباما نيز پاسخ خود را 20 آوريل با ارسال نامه‌اي به لولا بيان كرد و برگزاري مذاكراتي مانند مذاكرات نوامبر 2009 را براي ايجاد فضاي اعتمادسازي و توقف روند صدور قطعنامه‌ها كافي دانست.
ميسان در مورد بيانيه تهران توضيح مي‌دهد: ايران مي‌توانست اورانيوم كمتر غني شده را با اورانيوم 20 درصد مبادله كند. و اين تبادل نيز در يك كشور ثالث مثل تركيه انجام مي‌شد. در اين حالت تهران مي‌توانست بدون آنكه خود مستقيما اقدام به غني‌سازي اورانيوم كند، براي اهداف پزشكي خود سوخت رآكتور را تامين نمايد.
اين گزارش با اشاره به آنكه اوباما نامه مشابهي را براي همتاي ترك خود نيز فرستاد كه البته علني نشد مي‌نويسد: رئيس‌جمهور برزيل بلافاصله به مسكو رفت و روز 14 مي 2010 رئيس‌جمهور مدووديف طي يك كنفرانس خبري اعلام كرد كه پيشنهاد تبادل، راه حلي پذيرفته شده است و ديدگاه دولت روسيه را نيز تامين مي‌كند.
پس از اين بود كه لولا به همراه نخست‌وزير تركيه به تهران رفت و اسناد مرتبط با تبادل سوخت را با رئيس‌جمهور احمدي‌نژاد امضا كرد.
بعد از امضاي بيانيه تهران، محمود احمدي‌نژاد اعلام كرد كه اگر اين توافقنامه تائيد شود، آنگاه كشورش نيازي به غني‌سازي اورانيوم ندارد اما اگر تبادل نقض شود، كشورش با توجه به دانش فني خود اقدام به غني‌سازي اورانيوم 20 درصد خواهد كرد.
ميسان ادامه مي‌دهد: اما واشنگتن با تغيير موضع خود، پيش‌نويس قطعنامه‌اي را به شوراي امنيت ارايه كرد كه جزئيات آن با ديگر اعضاي دائم نيز مورد مذاكره قرار گرفته بود.
در نهايت پس از سه هفته فعاليت، متن تعديل شده‌اي از آن براي بحث و بررسي به شوراي امنيت ارايه شد.
در همين حال شركاي غربي تنها براي حفظ ظاهر، نظراتشان در مورد بيانيه تهران را تنها چهار ساعت قبل از تصويب قطعنامه به ايران اعلام كردند.
در حقيقت آن‌ها كه نمي‌خواستند يك توافقنامه موقت را بپذيرند، از ايران خواستند تا از توانايي فني غني‌سازي خود چشم‌پوشي كند. در نتيجه قطعنامه 1929 با همكاري روسيه و چين در تاريخ 9 ژوئن به تصويب رسيد.
از سوي ديگر، براي برزيل، تركيه، ايران و 118 كشور عدم تعهد، تصويب قطعنامه به منزله يك شوك شديد بود. كه در نتيجه آن بطور كامل مشخص شد كه قدرت‌هاي بزرگ در واقع به دنبال ممانعت از ساخت بمب هسته‌اي توسط ايران نيستند، بلكه آن‌ها مي‌خواهند تا جلوي كسب مهارت‌ها و فنون لازم توسط ايران را بگيرند تا اين كشور نتواند استقلال خود را تامين كند.
اين گزارش در تشريح بازتاب‌هاي تصويب قطعنامه 1929 مي‌نويسد: در روزهاي پس از تصويب قطعنامه، اختلافات داخلي در ميان سران روسيه شروع به پديدار شدن كرد. در همين حال يك رشته اظهارنظرهاي متناقض بيان شد كه شمول فروش موشك‌هاي زمين به هواي اس - 300 روسيه به ايران در قطعنامه اخير را مورد تائيد و تكذيب قرار مي‌داد. تا آنكه در نهايت مدووديف اين گونه موضع‌گيري كرد: "تحويل تسليحات ضد هوايي به ايران به حالت تعليق درآمده است. " اين اظهارنظر از ديدگاه فني به آن اشاره داشت كه بمباران ايران همچنان به عنوان يك گزينه محتمل نظامي روي ميز باقي مانده است.
در ادامه تشديد فشارها، ابتدا واشنگتن و سپس اتحاديه اروپا نيز تحريم‌هايي را علاوه بر تحريم‌هاي سازمان ملل، عليه ايران به تصويب رساندند. كه اين‌گونه مواضع در حقيقت با هدف محروم ساختن ايران از انرژي مورد نيازش براي فعاليت‌هاي اقتصادي و جلوگيري از فروش نفت تصويه شده و يا هرگونه سوخت ديگر توسط شركت‌هاي غربي به تهران بود.
ميسان با اشاره به نتايج تحريم‌هاي غرب عليه ايران مي‌نويسد: اما اولين نتيجه اعمال تحريم‌هاي يك طرفه آمريكا و اروپا عليه ايران، آن بود كه توتال مجبور شد تا از ايران خارج شود. در پاسخ به اين اقدام، سلسو آمورين وزير خارجه برزيل اعلام كرد كه شركت‌هاي كشاورزي – صنعتي كشورش مي‌توانند خطر تامين اتانول ايران را بپذيرند.
در همين حال، شرايط در مسكو نيز به حد بحران رسيد و حاميان ولاديمر پوتين نخست‌وزير روسيه حس كردن كه فريب خورده‌اند. در ديدگاه آن‌ها تحريم‌ها عليه ايران به معناي بي‌ثبات‌سازي اين كشور نبود. زيرا آن‌ها با اين هدف بر مشاركت مدووديف با ايالات متحده صحه گذاشتند كه تحريم‌ها تنها به آنچه كه سازمان ملل تصويب مي‌كند محدود شود. اما آن‌ها در عمل انجام شده قرار گرفتند و قطعنامه شوراي امنيت به عنوان پيش‌زمينه‌اي براي وضع تحريم‌هاي يك‌جانبه از سوي واشنگتن مورد استفاده قرار گرفت تا ايران را تحت فشار قرار دهد.
اين گزارش مي‌افزايد: رابرت گيتس وزير دفاع نيز در جلسه سناي آمريكا به طعنه از آشفتگي و دستپاچگي كرملين "رويكرد شيزوفرنيك " آن در قبال مسئله تهران سخن گفت.
در آلمان نيز آنگلا مركل صدر اعظم، با ذوق و شوق دستور توقيف تجهيزات مورد نياز براي ساخت نيروگاه برق هسته‌اي بوشهر را صادر كرد و مهندسان روس را با مشكل روبرو ساخت.
همزمان و در حالي كه خشم روسيه نيز لحظه به لحظه افزايش مي‌يافت، "چاركين " نماينده روسيه از ديگر اعضاي شوراي امنيت خواست تا به خود بيايند.
از سوي ديگر در پكن نيز اوضاع تيره و تار بود. در واقع چين در ازاي لغو تحريم‌هاي جديد عليه كره شمالي، با قطعنامه 1929 موافقت كرده بود. اين كشور كه حس مي‌كرد قادر نيست همزمان از كره‌شمالي و ايران دفاع كند، تسليم واشنگتن شد و اين در حالي بود كه اين اقدام پكن كاملا بي‌فايده بود زيرا ايالات متحده كمي بعد و در اجلاس جي 8 بار ديگر دستور كار سابق خود را مطرح كرد.
اين گزارش در تشريح واكنش ايران به قطعنامه شوراي امنيت مي‌نويسد: شوراي عالي امنيت ملي ايران در يكي از اظهارنظرهاي خود تاكيد كرد كه شوراي امنيت سازمان ملل صلاحيت تصويب قطعنامه 1929 را نداشته است.
در همين حال هوگو چاوز رئيس‌جمهوري ونزوئلا نيز در حمايت از موضع ايران اعلام كرد كه كشورش از تصميمي كه فاقد اساس قانوني است پيروي نخواهد كرد. و نه تنها سوخت مورد نياز تهران را تامين مي‌كند بلكه خدمات بانكي كه قطعنامه شوراي امنيت براي تهران ممنوع كرده است را هم در اختيار ايران خواهد گذاشت.
بر اساس اين گزارش، ايران همچنين اعلام كرد كه مذاكرات را تا يك ماه به تعويق مي‌اندازد و شرايطي را هم براي ادامه آن اعلام كرد.
اين گزارش حاكيست، محمود احمدي‌نژاد با انتشار بيانيه‌اي به كشورهاي مذاكره كننده گفت كه مي‌بايد حسن نيت خود را نشان داده و هرگونه شك و شبهه موجود در مورد "استانداردهاي دوگانه " را رفع كنند. و متعهد شوند كه رژيم‌صهيونيستي را نيز وادار به امضاي NPT و در نتيجه پذيرش بازرسي‌هاي آژانس نمايند. احمدي‌نژاد همچنين به كشورهاي مذاكره تاكيد كرد كه خود آن‌ها نيز مي‌بايد بهNPT پايبند باشند و اقدام به نابودسازي ذخاير تسليحات هسته‌اي خود نمايند.
تيري ميسان ادامه مي‌دهد: اما از ديدگاه غرب، مواضع تهران به عنوان روشي براي اتلاف وقت تفسير شد و آن‌ها بيان داشتند كه تهران شرايط غير واقعي را بيان مي‌كند كه نشان دهنده تمايل اين كشور به توقف مذاكرات است.
اين در حالي بود كه تهران انگشت خود را روي مركز تناقضاتNPT گذاشته بود. تناقضاتي كه طي 40 سال گذشته به قدرت‌هاي بزرگ اجازه داده بود تا توانايي‌هاي هسته‌اي خود، چه نظامي و چه غيرنظامي، را نگهداري كنند و با جلوگيري از پيوستن قدرت‌هاي در حال ظهور به باشگاه كشورهاي هسته‌اي، بر دنيا مسلط باشند.
اين نويسنده فرانسوي مي‌افزايد: جاي تعجب نيست كه واكنش واشنگتن، تلاشي براي تشديد مجادله باشد. بطوريكه لئون پانتا رئيس سازمان سيا طي يك برنامه تلويزيوني اظهار داشت كه طبق اطلاعات جديد بدست آمده، ايران هم‌اكنون اورانيوم كمتر غني شده مورد نياز براي ساخت بمب هسته‌اي را در اختيار دارد.
اين در حالي است كه چنين ادعايي كاملا بدور از حقيقت است. زيرا ايران تنها اورانيوم 20 درصد در اختيار دارد و براي ساخت تسليحات اتمي به اوانيوم 70 و يا 80 درصد غني شده نياز است.
ميسان در ادامه گزارش خود نتيجه مي‌گيرد: پس از گذشت سي سال از تولد جمهوري اسلامي، ايران همچنان در مسير خود قرار دارد. بطوريكه ايران با وجود جنگ‌ نيابتي كه توسط ابر قدرت‌ها عليه وي شروع شده است، و بدون توجه به انواع و اقسام تحريم‌ها، اين كشور معماري روابط بين‌الملل را به چالش مي‌كشد و براي استقلال خود و ديگر كشورها تلاش مي‌كند.
اين گزارش مي‌افزايد: با نگاهي به سوابق اظهارنظرهاي سران و ديپلمات‌هاي ايران در مورد سازمان ملل مي‌بينيم كه ايران همواره از نفوذ و تسلط قدرت‌هاي بزرگ بر ديگر كشورها انتقاد مي‌كرده و از دارا بودن حق وتو و كرسي دائم قدرت‌ها در شوراي امنيت ناراضي بوده است.
در مقابل، مي‌توان ديد كه رسانه‌هاي غربي چگونه طي اين مدت جار و جنجال‌هاي تبليغاتي به راه مي‌انداختند تا توجهات را از موضوعات مورد تاكيد مقامات ايران منحرف سازند.
رئيس كنفرانس محور صلح مي‌نويسد: در حالي حاضر، موضع ايران در مسئله هسته‌اي نه تنها تغيير نكرده، بلكه عميق‌تر نيز شده است. بطوريكه اين كشور از يك خاورميانه عاري از تسليحات هسته‌اي دفاع مي‌كند و تهران هيچ‌گاه تلاشش را براي رسيدن به اين هدف متوقف نكرده است. هدفي كه پس از مدت‌ها، سازمان ملل نيز به آن توجه كرده است و به رغم مخالفت‌هاي تند و خشم‌آلود اسرائيل، دنبال مي‌شود.
ايران ابتكار عمل‌هاي مختلفي را براي كمك به شكل‌گيري يك ديدگاه واحد در كشورهاي جهان سوم نسبت به مسئله هسته‌اي ارايه كرده است كه در جديدترين اين ابتكارها، تهران "كنفرانس بين‌المللي خلع سلاح هسته‌اي " را در آوريل 2010 برگزار كرد.
اين گزارش مي‌افزايد: خودداري قدرت‌هاي بزرگ از پايبندي به معاهده منع گسترش تسليحات هسته‌اي موجب نگراني ايران است. زيرا آن‌ها مي‌بايست بي‌درنگ اقدام به نابودسازي ذخاير تسليحات هسته‌اي خود نمايند.
اين در حالي است كه دولت اوباما در موضعي مخالف با معاهدات بين‌المللي، دكترين هسته‌اي جديد خود را منتشر كرد و اعلام كرد كه نه تنها از تسليحات هسته‌اي خود براي اقدامات تلافي‌جويانه استفاده خواهد كرد بلكه اين حق را براي خود محفوظ مي‌داند كه از آن براي حمله به كشورهاي غيرهسته‌اي نيز استفاده كند.