افراط و تفريط در ارزيابي عملكرد معاونت سينمايي

جواد شمقدري كه تا چند سال پيش از جمله كارگردانان حزب اللهي و متعهد در كنار كساني چون فرج الله سلحشور و ابراهيم حاتمي كيا به شمار مي رفت اين روزها با نشستن بر اريكه معاونت سينمايي وزارت ارشاد آماج حملات بسياري از دوستان و دشمنان قرار گرفته است. اما به نظر مي رسد در تحليل عملكرد شمقدري آنچه مظلوم واقع شده عملكرد فارغ از جناح بازي و سياسي كاري وي است كه چشم هاي سياست زده و باندي، راه را بر هر گونه نگاه منصفانه اي بسته اند.

به گزارش بولتن: هر چند اين روزها اصلي ترين انتقاد به دستگاه عريض و طويل تحت مديريت شمقدري آزاد كردن فيلم هاي توقيفي گذشته و نيز وضعيت به اصطلاح باز فرهنگي حاكم بر سينماي كشور است اما منتقدان به اين نكته توجه ندارند كه خاستگاه اصلي اين تصميم ها كجاست؟
شايد كمتر كسي به اين نكته توجه داشته باشد كه رويكرد باز و مديريت غير جناحي شمقدري سبب شده تا به مانند سياست هاي موسيقيايي اين وزارتخانه در پرورش موسيقي زيرزميني بومي، فيلمسازان داخلي كه تا همين دو سال پيش همه آمال خود را در جشنواره هاي خارجي، با قطع اميد از جشنواره هاي داخلي مي ديدند اين روزها هم و غمّ خود را مصروف ساخت فيلمي برتر براي نمايش در سالن هاي داخل كشور كرده اند.

از سوي ديگر عملكرد تشكيلات شمقدري در ماجراي حضور كيارستمي در جشنواره كن و معرفي وي به عنوان نماينده ايران، اصلي ترين عاملي بود كه با استناد به آن غائله جعفر پناهي و نيرنگ هاي پشت پرده آن در دشمني با نظام اسلامي بي اثر شد.

نبايد كمي و كاستي هاي معاونت سينمايي را ناديده گرفت اما از اين نكته نيز نبايد غافل شد كه هر سياستِ بازي سياست بي بند و باري و لجام گسيخته نيست. مديريت فضاي سينمايي كشور اين روزها بر خلاف تخريب هاي صورت گرفته نه تنها مملوّ از بي بند و باري نيست بلكه نشانه هاي قدرتمندي از مديريتِ همراه با آگاهي و همراه با سوق دادن سينماگرانِ در آستانه خطر به سمت و سوي اهداف فرهنگي و انقلابي مشاهده مي شود كه بي انصافي است اگر نگوئيم اين مديريت از جانب شمقدري نبوده است.