جوسازی‌های مکرر علیه ایران در ژنو و ابهام در عملکرد هیأت ایرانی

حمله به ایران در بیانیه پایانی هفته گذشته شورای حقوق بشر سازمان ملل در حالی است که اساساً موضوع ایران در میان دستور کار ده‌گانه و اعلام شده این شورا وجود نداشت.

به گزارش رجانیوز، سه‌شنبه هفته گذشته شورای حقوق بشر سازمان ملل در مقر اروپایی این سازمان در ژنو، بیانیه ای را با ادعای نقض فاحش حقوق بشر در جمهوری اسلامی منتشر کرد.

این بیانیه در حالی صادر شد که اساساً موضوع ایران در دستور کار اعلامی شورا نبود و حمله به ایران بر خلاف آیین‌نامه بود، به طوری که نمایندگان مصر، پاکستان، نیجریه، کوبا و چین به انتشار این بیانیه اعتراض کردند و طرح آن را خلاف آئین نامه اجلاس دانستند.

اگرچه غرب در تلاش جدی است تا از مجامع مختلف جهانی به‌عنوان ابزار حمله به ایران استفاده کند اما معمولاً نمایندگان جمهوری اسلامی تلاش می‌کنند با استفاده از مزیت‌های نسبی و ارتباطات خود از اتهام‌زنی علیه ایران جلوگیری کرده یا از سطح آن بکاهند، به‌عنوان نمونه قطعنامه ضدایرانی 1929 در شرایطی علیه ایران صادر شد که آخرین قطعنامه ضدایرانی شورای امنیت سازمان ملل بیش از دو سال قبل از آن تصویب شده بود.

این در حالی است که در نشست‌های شورای حقوق بشر سازمان ملل معمولاً بیانیه‌هایی صادر می‌شود که مملو از اتهام‌زنی به ایران است و در این میان مشخص نیست که هیئت ایرانی در ژنو چه تلاشی برای جلوگیری از صدور این بیانیه‌های شدیداللحن و یا روشنگری در خصوص موارد متعدد نقض حقوق بشر در غرب انجام می‌دهد و اساساً چه برنامه مستمر و مدونی در این زمینه دارد.

از نکات دیگر قابل انتقاد به رفتار هیئت ایرانی، اعلام انصراف چندی قبل جمهوری اسلامی از نامزدی کرسی ثابت نمایندگی آسیا در این شورای جدیدالتاسیس سازمان ملل متحد و رقابت با چهار کشور آسیایی تایلند، قطر، مالزی، و مالدیو بود.

این در حالی است که ایران به‌عنوان کشوری که اولین منشور حقوق بشر را در تاریخ به ثبت رسانده باید با تمام قدرت در این شورا حضور می یافت و به‌عنوان یک عضو فعال از 47 عضو شورا، در مقابل توطئه های غرب در موضوع حقوق بشری علیه جمهوری اسلامی می‌ایستاد و دیدگاه انسانی امامان شیعه را به جهان عرضه و تبیین می‌کرد.

لازم بذکر است بیانیه‌ها در شورای حقوق بشر سازمان ملل که طبق قعطنامه 60/251 مورخ 15 مارس 2006 شورای امنیت سازمان ملل متحد رسمیت یافته است، براساس اجماع تصویب می‌شود و کارگروه‌های شورا اقدام به انجام مذاکرات در زمینه صدور بیانیه ها و دستور کار شورا می کنند.

در دستور کار اجلاس چهاردهم شورای همکاری حقوق بشر 10 مورد به‌عنوان دستور کار شورا در نظر گرفته شده بود که موقعیت حقوق بشر در فلسطین و دیگر مناطق اشغالی غرب و همچنین پیگیری نحوه اجرای بیانیه وین و همکاری‌های فنی برای ظرفیت سازی از جمله موارد مهم دستور کار این اجلاس بودند.

http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/docs/13session/Agenda5_1.pdf

اما در شرایطی که انتظار می‌رفت حضور هیأت ایرانی به ریاست محمدجواد لاریجانی در تقویت موارد فوق راهگشا باشد، ناگهان در بیانیه پایانی به بهانه سالگرد انتخابات، حمله‌ای علیه وضعیت حقوق بشر در ایران شکل گرفت.

یکی از اصلی‌ترین اهرم‌های فشار امریکا و غرب در مقابله با ایران از ابتدای انقلاب، موضوع حقوق بشر بوده است و متاسفانه عملکرد و راهکارهای انتخابی نهادهایی که باید عملیات پدافندی و آفندی جمهوری اسلامی را در این زمینه ترتیب بدهند، معمولاً سپر حفاظتی و دفاعی برای کشور ایجاد نکرده است.