تیم مذاکره کننده ایران با رفع این ابهامات به خوشحالی صهیونیست‌ها خاتمه دهد

گروه سیاسی ـ‌ روزنامه یدیعوت آحارونوت در یکی از مقالات خود در اینترنت به قلم افرائیم هالوی نوشت: سند تأیید شده در لوزان سوئیس نقایص زیادی دارد و بسیاری از جزئیات در آن دیده نمی‌شود.

بولتن نیوز، مواردی را که این روزنامه و نویسنده صهیونیستش به عنوان نشانه های پیروزی مقابل ایران بیان کرده است، منتشر می کند تا تیم مذاکره کننده ایران با دقت بسیار بیشتری در مذاکرات نهایی برای نگارش توافق جامع عمل کند و اجازه ندهد که بر اساس آرزوهای صهیونیستها و دولت امریکا، در عمل هم برنامه هسته ای ایران متوقف و به عقب رانده شود و هم در زمینه رفع تحریمها با بهانه گیری و استفاده از موارد مبهم و تفسیرپذیر، طرف مقابل بتواند دبه کند.

این روزنامه می نویسد:

هنوز پیش از تکمیل گفتگوها، کارهای خسته کننده بسیاری باید صورت بگیرد و باید در چند ماه آینده پیش از شکل‌گیری توافقِ نهایی، منتظر نبردهای دشواری باشیم. با وجود این، اوباما به علت هایی که در ذیل مطرح خواهد شد، حق داشت سند تنظیم شده را «تاریخی» بداند:

1-ایران تا ده ها سال، مطالبه جامعه بین المللی را برای هر نوع گفتگو در خصوص برنامه هسته ای خود رد می‌کرد. توافقنامه موقت حاصل شده در لوزان اثبات کرد که تهران تسلیم شده است، زیرا تهران پذیرفت که درباره برنامه ها و زیرساخت های هسته ای که در این سالها و عمدتاً به شکل مخفیانه ساخته بود، گفتگو کند.

2. ایران ناچار شد با محدود شدن برنامه های (هسته ای) خود، نابودی تجهیزات ارزشمند در برخی تأسیسات و کاهش چشمگیر شمار سانتریفیوژهایِ فعال، توافق کند. اکثر سانتریفیوژها از مراکز تولید برداشته و زیر نظارت بازرسان بین المللی در اماکن مشخص نگهداری خواهد شد. سانتریفیوژهای جدید نیز از تأسیسات موجود برداشته و تحت نظارت بین المللی، انبار خواهد شد.

3. برای تأسیسات فردو که بیش از 6 هزار سانتریفیوژ داشت، فقط هزار دستگاه سانتریفیوژ باقی می‌ماند و از سانتریفیوژهای باقی مانده نیز برای تحقیق و توسعه در راستای اهداف صرفاً غیرنظامی، تحت نظارت های بین المللی استفاده خواهد شد. هیچ گونه مواد شکافت پذیری در فردو باقی نخواهد ماند و تا 15 سال، عملیات غنی سازی اورانیوم در این مرکز صورت نخواهد گرفت.

4. ایران ناچار شد به نظام بی سابقه نظارت و بازرسی های بین المللی از تأسیسات هسته ای خود و برچیدن سیستم های حساس، تن دهد. تأسیسات نطنز، حدود 5 هزار دستگاه سانتریفیوژ قدیمی در اختیار خواهد داشت و هزار دستگاه سانتریفیوژ جدید از نطنز خارج شده و تحت نظارت های بین المللی نگهداری می شود. تولید پلوتونیوم در راکتور اراک متوقف، هسته اصلی راکتور نابود یا از ایران خارج خواهد شد و از این مرکز فقط برای برنامه های تحقیقات و توسعه، آن هم با گرفتن تأیید ابرقدرت ها استفاده خواهد شد.

5. ایران توافق کرده است دستکم تا 15 سال دیگر اورانیوم را با خلوص بیش از 3.67 درصد غنی سازی نکند. ایران همچنین توافق کرد ذخایر کنونی اورانیوم کم غنی شده خود را از 10 هزار کیلوگرم به 300 کیلوگرم کاهش دهد. اورانیوم اضافی از ایران خارج یا به شیوه دیگری مدیریت خواهد شد، اما دیگر در اختیار ایران نخواهد بود.

6. گرچه هنوز جزئیات آن نهایی نشده، اما ایران توافق کرده است برای پاسخگویی در زمینه آزمایش های خود در زمینه سیستم های تسلیحات هسته ای، اقداماتی به عمل آورد.

7. سخنرانی اوباما پس از امضای چارچوب توافق به شکل زنده، آن هم بدون قطعی یا سانسور از تلویزیون دولتی ایران پخش شد. از زمان انقلاب اسلامی تاکنون، هرگز چنین تریبونی در اختیار رؤسای جمهور آمریکا، آن هم برای نطق درباره چنین موضوع حساسی قرار نگرفته بود؛ بنابراین، رئیس جمهور اوباما می تواند بگوید توافق حاصل شده جنبه تاریخی داشت. هر کسی که رخدادهای ایران را در ده ها سال اخیر پیگیری یا در این زمینه مطالعه کرده باشد، صادقانه اذعان می کند برایش باور کردنی نیست که ایران حاضر شود بر سر این مسائل گفتگو کند، چه رسد به اینکه با بندهایی که به آنها اشاره شد، توافق کند.

بر اساس مقدمه تفاهم حاصل شده، «مذاکره بر سر جزئیات مهم اجرایی هنوز ادامه دارد و تا زمانیکه بر سر همه چیز توافق نشده، توافقی در کار نخواهد بود».

این بیانیه در کنار دعوت اوباما از بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل برای ورود به مذاکرات فشرده، این فرصت را در اختیار اسرائیل قرار می‌دهد تا نسخه نهایی توافق (هسته ای با ایران) را بهبود بخشد. با وجود این، واکنش شتابزده اسرائیل و رد کامل سند تفاهم (بین ایران و 1+5) ظاهراً از آغاز تلاش های اسرائیل برای کارشکنی در مسیر دستیابی به توافق (نهایی) حکایت دارد. کنار گذاشتن توافق نهایی نیز قطعاً به معنای کنار گذاشتن همه تفاهم هایی است که تاکنون حاصل شده است.

نمی‌توان هر دو را یکجا داشت: نمی‌توان هم برای ناکام گذاشتن دستاورد تاریخی رئیس جمهور آمریکا، جنگ تمام عیار بر ضد او راه انداخت و همزمان برای بهبود نتیجه با او گفتگو کرد. افزون بر این، کشاندن مناقشه به کنگره آمریکا نیازمند مداخله گسترده تر اسرائیل در انتخابات پیش رو در آمریکا خواهد بود.

یکی از استدلال های مطرح شده در مخالفت با ادامه مذاکرات این است که ایران سابقه دارد و ممکن است بندهای توافق را نقض کند. به فرض اینکه ایرانی ها با از میان برداشتن همه سانتریفیوژها و تعطیلی همه تأسیسات هسته‌ای خود زیر نظر موساد هم توافق کنند، باز چنین احتمالی وجود دارد. نقایص همیشه وجود دارد، بنابراین چیزی به نام «توافق خوب» وجود ندارد. ایرانی ها نیز تنها زمانی حاضرند به توافق عمل کنند که از نظر آنها ارزشش را داشته باشد.

نتانیاهو مطالبه تازه ای را مطرح کرده است، مبنی بر اینکه چارچوب توافق باید ایران را ملزم کند که موجودیت اسراییل را به رسمیت بشناسد. روشن است که ایران موضع خود را تغییر نخواهد داد؛ بنابراین هر کسی که چنین خواسته ای را مطرح کند، نشان داده است که توافق نمی خواهد و به دنبال راهکار تهاجمی است. نتانیاهو به جای اینکه تصمیم خود را برای بر هم زدن توافق نشان دهد، باید پیشنهاد گفتگو آمریکا را بر سر توافق مقدماتی حاصل شده در لوزان سوئیس بپذیرد.

انتهای پیام/