ستاره اي بدرخشيد و ماه مجلس شد

محمد (ص) مي آيد تا آوازهاي شادي و شور، از حنجره خشک مکه پخش شود و جهان، طلوع تازه اي را بنگرد؛ طلوعي که هيچ آفتابي توان خلقش را ندارد.

بيش از هزار و چهارصد سال پيش در روز 17 ربيع الاول (برابر با 25 اوريل 570 ميلادي ) کودکي در شهر مکه چشم به جهان گشود. همه شاد و خندان شدند و بوي عطر محمدي همه جا رو پرکرد.

ميلاد نور است. غوغايي برپاست، همه گرد آمده اند تا سرور و شادي کنند، روز تولد محمد مصطفي (ص) پيامبر رحمت و صلح و دوستي است، روزي که خداوند او را فرستاد تا ناجي و هدايت کننده مسلمانان باشد.
جبرئيل امين، دستي در نور و دستي در آينه دارد. آفتاب حجاز، سر از مشرق روشنايي برمي آورد و شب بي سحر را فرمان هجرت مي دهد.

محمد مي آيد تا پرده از راز پنهان خلقت براندازد و لبانش، کلام خدا را به پهنه گيتي آواز دهد.
او مي آيد؛ با بشارت آفتاب و سخاوت مهر، تا سرشارمان کند از آيه هاي آبي آسمان، مي آيد، تا خورشيد نفس هايش، برف ظلم و جهل را به رودخانه هاي جاري ايمان و راستي بدل کند. او مي آيد تا آيين آفتاب، ماندگار شود.
نسيم بهاري، لابه لاي درختان انديشه وزيدن گرفته است، بوي بهار مي رسد، خورشيد در شبه جزيره نورافشاني مي کند، پرتوهاي هدايت، درخشيدن گرفته اند. اسوه انسان باوري آمده است تا قفل هاي خشکيده بر افکار و انديشه ها را بگشايد و به روح هاي زنداني شده در قفس خاک، صراط رهايي بياموزد.

محمد آمده است تا ظرف وجود آدميان را از مکارم اخلاق لبريز سازد، فضيلت هاي فراموش شده را به کوچه ها و خيابان ها بازگرداند، اشتياق هاي خاموش شده را دوباره برافروزد، براي شب هاي هجران نور بياورد، براي سفره هاي فقير نان بياورد. آمده است تا بر لب هاي يتيم، لبخند بکارد و بر دل هاي مريض، اميد.
آمده است تا شمع باشد و آيين دلبري کردن را به انسان ها بياموزد. برخيزيد که محمد مصطفي (ص) آمده است، مبارک باد، ميلاد روشني و نيکي، خجسته باد، قدم هاي نو رسيده انسانيت و يگانه پرستي.
آري، محمد متولد شد و نور وجود او هستي را فرا گرفت. امام صادق(ع) فرمود: خداوند متعال خطاب به رسول اکرم (ص) فرمود: «اى محمد؛ قبل از اين که آسمان‏ها، زمين، عرش و دريا راخلق کنم. نور تو و على را آفريدم.
محمدبن عبدالله (ص) در حريم عزت تولد يافت، حيا صفت او بود و سخاوت، طبيعتش. بر متانت‏ها و اخلاق نبوت سرشته ‏شده بود. پاکدامنى بى نظير و بى مانندى از اهل مکه بود که در خاندان شرافت،‏ اقامت گزيد.
خدا او را برگزيد، سپس کليدهاى دانش و سرچشمه‏هاى حکمت را به او داد. او را مبعوث کرد تا رحمت‏ بربندگان و بهار جهانيان باشد.
خداوند کتابى را بر او نازل کرد که بيان و توضيح هر مطلبي در آن است و آن را بدون هيچ انحرافى قرار داد و معارف آن را روشن ساخت، به ‏اميد اينکه مردم پرهيزکار شوند.

رسول خدا (ص) رسالتش را تبليغ کرد، ماموريتش را آشکار ساخت، بارهاى سنگين نبوت را، به منزل رسانيد و به خاطر پرورگارش، صبر و در راهش، جهاد کرد و مردم را به سوى نجات و رستگارى فرا خواند تا مردم پس از او گمراه نشوند.
آري،"محمد" مي آيد، با تبر ابراهيم بر دوش، عصاي موسي در دست، قلب مسيح در سينه، عزم نوح در اراده، حکمت لقمان بر زبان و حکومت داوود و سليمان در سايه قرآن که "قرآن" پيام جاويدان است.
معمر بن راشد مى‏گويد: از امام صادق (ع) شنيدم که فرمود: روزي يک يهودى، خدمت رسول خدا(ص) رسيد و به دقت او را نگريست. پيامبر اکرم (ص) فرمود: اى يهودى،حاجتى دارى؟ يهودى گفت: آيا تو برترى يا موسى بن عمران، پيامبرى که خدا با او تکلم و تورات و انجيل را بر او نازل کرد و به وسيله عصايش‏ دريا را براى او شکافت و به وسيله ابر، بر او سايه افکند؟
پيامبر (ص) فرمود: خوش آيند نيست که بنده خودستايى کند ولي(درجوابت) مى‏گويم: حضرت آدم (ع) وقتى خواست از خطاى خود توبه ‏کند، گفت: «اللهم انى اسالک بحق محمد و آل محمد لما غفرت لى‏»، خدايا! به حق محمد و آل محمد، از تو مى‏خواهم که مرا عفو نمايى.
خداوند نيز توبه‏اش را پذيرفت.
حضرت نوح (ع) وقتى از غرق شدن در دريا بيم داشت، گفت «اللهم انى اسالک بحق محمد و آل محمد لماانجيتنى من‏الغرق‏»، خدايا به حق محمد و آل محمد از تو در خواست‏مى‏کنم. مرا از غرق شدن نجات بدهى. خداوند نيز او را نجات داد.
حضرت ابراهيم (ع) در درون آتش گفت: «اللهم انى اسالک بحق محمد وآل محمد لما انجيتنى منها»; خدايا! به حق محمد و آل محمد از تو مى‏خواهم که مرا از آتش نجات دهى. خداوند نيز آتش را براى اوسرد و گوارا کرد.
حضرت موسى(ع) وقتى عصايش را به زمين انداخت، در خود احساس بيم کرد و گفت: «اللهم انى اسالک بحق محمد و آل محمد لما امنتنى‏» خدايا! به حق محمد و آل محمد از تو در خواست ميکنم که مرا ايمن گردانى.
سپس پيامبر ادامه داد: اى يهودى، اگر موسى (ع) امروز حضور داشت و مرا درک مى‏کرد و به‏من و نبوت من ايمان نمى‏آورد. ايمان و نبوتش هيچ نفعى به حال او نداشت.
اى يهودى! از ذريه من شخصى ظهور خواهد کرد به نام مهدى (ع) که ‏زمان ظهورش، عيسى بن مريم براى يارى او فرود مى‏آيد و پشت‏ سر او نماز مى‏خواند.

خداوند متعال نيز در قرآن کريم، در وصف پيامبر (ص) مى‏فرمايد: «و ماارسلناک الا رحمه للعالمين‏» ما تو را جز براى رحمت جهانيان ‏نفرستاديم.
آنگاه که انسان در لحظه اي خود را در محضر فرستاده خدا حس مي کند، آنگاه که انسان در تنهايي خود به آرامش دست مي يابد، آنگاه که نسيم رحمت دوست هديه خود را بر بشر مي فرستند، لحظه زيبايي است و زيباتر از آن، ديدار اين فرستاده است که ما را به عرش مي برد و به فکر وا مي دارد.

سعدى با الهام از روايات، در اشعار زيبايى پيامبر گرامي را اينگونه توصيف مي کند:
ماه فرو ماند از جمال محمد، سرو نرويد به اعتدال محمد، قدر فلک را کمال و منزلتى نيست در نظر قدر با کمال محمد، آدم و نوح و خليل و موسى و عيسى آمده مجموع، در ظلال محمد عرصه گيتى مجال همت او نيست، روز قيامت نگر و مجال محمد.

ميلاد با سعادت پيامبر اعظم، ختم نبوت، رحمت اللعالمين، حضرت محمد مصطفي (ص) و فرزند بزرگوارشان، رييس مذهب تشيع، حضرت امام جعفر صادق بر همه دوستداران آن عزيزان مبارک باد.