کاش مولوی به زندگی هایمان سر زند و جان خسته ما را نوازش کند

گروه فرهنگی - روز مولانا روز دل است ، روز هزار نکته عارفانه ، هزار ظرفت باریکتر ازمو ، هزار داستان زندگی ما ، هزار اشک ، هزار غم ،هزار شادی ،هزار عمق و هزار آسمان ...جهان مولانا جهان دیگریست ، نگاه او گوش او و حس او با عمق هستی با اساس خلقت رابطه بر قرار می کند و مست و محو آفرینش زیبا می شود .

به گزارش بولتن نیوز، او چون دهان سر را می بندد و دهان دیگری باز می کند ( این دهان بستی دهان دیگری باز شد ....) دیدگان را فرو می بندد و چشمان ضمیر خویش را می گشاید احساسش زبانه می کشد و به آسمان می رود دریافت ها و بازگوییهایش دیگر می شود و انسان را به ناشناخته های دنیا رهنمون می سازد .
او از در ودیوار و درخت و کوه و بیابان سخن می شنود و با مرغان آسمان وماهیان دریا هم سخن می شود ،در شب تاریک چون روز روشنا غیب می بیند و به پشت پرده جهان راه می یابد .مولانا مست هستی است ، ملای رومی چنان هست می شود ، چنان می ماند و چنان حس می کند که گویی میزان بودنش ولمس کردنش و راه رفتن و خوسبیدنش پر پر است . او بیش از همه ما هست شد چون اساس هستی را دریافت ، او از خود باده ومی هم مست تر می شود (باده از ما مست شد نی ما ز او قالب از ما هست شد نی ما زاو – باده در جوشش اسیر جوش ماست چرخ در گردش اسیر هوش ماست ) وزلال جانش گسترده تر از فکر و خیال ها می شود .ملای رومی در مثنوی معنوی وغزلیات شمس غوغا بپا می کند ، فریاد می کشد ، می گرید ، می خندد، می رقصد و شهر آشوب که نه جهان آشوب می شود .

جان مولانا آماده بود ، بکر بود ، فراخ بود او برای آتش فراهم بود ، برای انفجار و چون شمس را دید ناگهان شعله ور شد ، کسی نمی داند در آن دیدار عجیب ، در آن ملاقات آسمانی چه گذشت ؟شمس چه گفت و مولانا چه شنید اما چون برون آمدند دیگر مولانا در این جهان نمی گنجید ، مرغ جانش در چنگال رو ح عظیم شمس مرد واز دم ملکوتی او دوباره تولدی دیگر گرفت .عالم و مفتی شهر مجنون شد وسر به نا کجا آباد فکر و ذهن و ضمیر و احساس و عشق گذاشت . عشق سوزان و بنیان براندازشمس طوفان وار پرکاه جانش را سبک و ساده به هوا برد ودر آسمان لایتناها گم کرد .دراین سفر بی قاعده وبی راه و بی نشان حظ بودن و خواندن و سرودن و آزادی را برد و چون بازگشت میوه های شیرین معرفت و حکمت و نازک بینی و نازک خیالی را از بهشت آسمان ها ی رهایی به بشریت چشاند و خوراند ...

ما هنوز مولانا را نشناخته ایم و هنوز مروارید های پنهان در صدف های زبان ظاهرش را صید نکرده ایم ، بچه های ما داستانی از داستانهای بکر و ناشنیده اش را از بر می کنند ولی جانشان را با جان مولانا ارتباط نمی دهیم ، اگر ملای رومی آنچنان که هست و آنچنان که باید شناخته شود ودر آموزش و پرورش ما در دانشگا ه های ما ، در صدا و سیمای ما ودر روزنامه های همواره حضور داشته باشد جامعه ما دیگر می شود . آبشار نگاه انسانی و عمیق و الهی مولانا چون سرازیر در گفته ها وبرنامه ها و کتابها شود چون رودی خروشان و پاک و پاکسازآفات و بدی ها را می شوید واز جایی که تصورش را نمی کنیم به کمکمان می آید وآلودگی ها را از زاویه ای دیگر محو می کند.

ما نیازمند مولانا هستیم . نیازمند نگاه عظیم و سدشکنش هستیم تا سدهای وهم و دروغ و ناراستی و خود پرستی را در هم نوردد و رهایی از نفس سرکشمان را هدیه کند .مولانا گنجی است که هنوز به سراغش نرفته ایم و به همه نگینی و مرواریدی و زری از زرهایش تقدیم نکرده ایم . نباید روز مولانا به تعریفی و ستایشی خلاصه شود و دیگر هیچ .با مولانا باید زندگی کنیم و هر روز از هر جا سخنی از وگهری از دفاتر الهیش را بشنویم ، با مولانا در زندگی مهربانتر می شویم ، بخشنده تر ، شجاعتر ، کوشاتر و پاکتر می شویم . گنج های مولانا ثروت عظیمی است که هنوز فقط گاهی صندقچه ای از آن باز می شود و چشم ها را خیره نور افشانیش می کند، کاش صدا و سیمایمان می دانست که نگاه ونظر و لطف و ظرافت مولانا برای بینندگان و شنوندگانش عطر خوبی و معرفت و پاکی به ارمغان می برد و کاش مولوی باز بیاید و جان خسته ما را نوازش کند و به آسمان های صفا و سادگی برد.