ميرحسين وفوتبال

بنام خدا
وقتي که که صحبت از جوامع جهان سوم می شود معمولا اولین چیزی که به ذهن ما می آیدبی فرهنگی، ناشی گری و غیر حرفه ای بودن است.به عنوان مثال می گویند: کشورهای جهان سوم فرهنگ استفاده از وسایل حمل ونقل عمومی را ندارند-کشورهای جهان سو م در زمینه دموکراسی وشعور سیاسی رفتار غیر حرفهای دارند-کشورهای جهان سو م فرهنگ استفاده از منابع تجدید ناپذیر انرژی را ندارند و.. هزاران دست از این سخنان که بعضا همچون پتکی برسر جهان سومفرو می نشیندکه تو گویی جهان متجددخود اسوه کامل فرهنگ واخلاق است. البته این گونه اظهار نظرها معمولا از سوی کسانی بیان می شود که خود زاییده کشور ی به اصطلاح جهان سومی بوده و اکنون به قول خودش دچار روشنفکری شده و سعی در تحقیر مردم کشورش دارد. به یاد بیاورید اولین گروه فرنگ رفته های ما چه اراجیفی در مورد دین و دینداری مردم می گفتند.

رفتار های سیاسی نیز از این امر مستثنی ینستند. در سالهای اولیه دهه 70به مرور شاهد ورود جدی گفتمان مبتنی بر مدرنیته به فضای ادبیات سیاسی-دینی کشور می باشیم.به خوبی به خاطر دارید که با پیروزی آقای خاتمی در انتخابات دوم خرداد 76شاهد تقسیم بندی جناح های سیاسی کشور به 2 گروه خشونت طلب(جناح راست)و گروه قانون مدار( جناح چپ) بودیم. جناح حاکم همواره از ضرورت حاکمیت قانون سخن می گفت و استناد آنها به قانون بود. تا جاییکه حتی قانون را برتر از دین می دانستند و تئوریسین آنها یعنی سروش رسما اعلام کرد: قوانین حقوق بشر بر قوانین دینی ارجحیت دارند.

حالا وارد بحثی بنام فوتبال می شویم.شاید تعجب کنید، اما در ادامه به نتایج جالب توجهی می رسیم:

-در فوتبال حرفه ای که مخصوص کشورهای صاحب سبک وکلاس فوتبال است، شاهد رفتارهای اغلب حرفه ای ومنطقی از جانب بازیکنان ومربیان آنها هستیم. بازی فوتبال مبتنی بریکسری قوانین می باشد وهدف از انجام بازی برای یک مربی کسب نتیجه پیروزی می باشد. در زمین فوتبال داور حاکم وناظر بر قانون است. تیمهایی که وارد مسابقات رسمی فوتبال می شوند باید التزام خود به احترام وپذیرفتن قوانین فیفا را اعلام کنند. با تیم باشگاهی یا ملی خاطی نیز برخورد قانونی می شود.

-در کشورایران(به هیچ وجه باتعاریف غربی ایران را کشوری جهان سوم نمی دانم.رفتارهای جهان سومی معمولا از سوی روشنفکرنمایان بروز می یابد) بررسی لیگ فوتبال و رفتار مربیان وبازیکنان به خوبی نشان از غیر حرفه ای بودن فوتبال و فاصله ما با حرفه ای شدن دارد. رفتارهای غیر حرفه ای معمولا از سوی خواص فوتبال صورت می گیرد. همان هایی که درمصاحبه های تلویزیونی و رسانه ای همواره جوانان را به رعایت اخلاق و جوانمردی دعوت می کنند ولی در عرصه عمل شاهد حرکات سخیف و غیر حرفه ای از آنها می باشیم. تاسالهای سال دغدغه ما این بود که تیمهای استقلال و پیروزی به دور از جنجال و حاشیه سازی به ارایه بازی زیبا بپردازند. در عوض بازیهای حساس جهان فوتبال همچون بارسلون-ریال مادرید/ اینتر میلان-آث میلان/بایرن مونیخ-دورتموند/منچستر-چلسی و... آنقدر زیبا و دلنشین است که وجهه جهانی پیدا کرده اند. یکی از عوامل زیبایی این بازیها رعایت قانون از سوی هر دوتیم واحترام به رای و نظر داور است. بارها دیده شده است که حتی از یک اشتباه بزرگ داوری که در نتیجه بازی نیز تاثیر گذار است به راحتی می گذرند و کار خود را انجام می دهند. بازهای آلمان را به خاطر بیاورید که چگونه باصبر وحوصله از بازی باخته یک پیروزی دلچسب می سازد( خودم طرفدار آلمان هستم). اما در بازی فوتبال ایران با هر به زمین افتادنی شاهد هجوم بازیکنان، سرپرست، مدیرعامل، تدارکات و.. به سمت داور مسابقه می باشیم. هر کسی قانون فوتبال را تا آنجا قبول دارد که به نفع تیمش باشد و در صورتی که کوچکترین اشتباه داوری پیش بیاید داور نگونبخت رامورد شدید ترین مواخذات قرار می دهند. اگر داور به نفع تیمی بگیرد آن تیم از داور تعریف می کند و اگر به ضررش بگیرد بر عکس. ملاک داور قانون خوب خود مربیان و بازیکنان هستند نه اصل قانون و قضاوت. بیشترین عامل بروز رفتارها و شعارهای غیر اخلاقی در ورزشگاه همین قانون گریزی مربیان و بازیکنان مطرح می باشد. اگر تیمی ولو با نتیجه 6 بر صفر هم ببازد، مربی تیم به جای بررسی نقاط ضعف تیم و ضعف در تاکتیک تیم، در اقدامی فرافکنانه و فرار به جلوبه انتقاد از زمین مسابقه، آب وهوا، هتل اسکان، برق ورزشگاه و...و بیشتر از همه داور و قاضی مسابقه را به باد انتقاد می گیرند. خوشبختانه با ساخت و پخش برنامه نود شاهدیم که بسیاری از ادعاهای مربیان در خصوص باختشان و مقصر بودن داور بی پایه واساس است واساسا مدرکی برای متهم نمودن داور مسابقه به عاملیت باخت در تصاویر آهسته وبررسی مدارک وادعاها ی بازنده!!! یافت نمی شود. حتی مواقعی مشخص می شود که قصور داور در باخت تیم مقابل بی تاثیر بوده است و بهتر است تیم بازنده عوامل باخت را در خود تشکیلات تیم جستجو کند وبس. اینگونه رفتارهاباعث می شود که همواره فوتبال ما دچار مسایل حاشیه ای بماند و نتواند برای رفع و جبران عقب ماندگی خود اقدام جدی کند.( البته نبایدمنکر وجود مربیان وبازیکنان اخلاقی وحرفه ای باشیم). این مطلوب در ردجه اول بستگی به قانونمداری بازیکنان و مربیان و درجه دوم نیز داشتن روحیه خودانتقادی وقبول شکست محقق می یابد

آیا فضای سیاسی ایران در روزهای اخیر گرفتار این گونه رفتارهای غیر حرفه ای نبوده است؟ جاییکه آقای کروبی که حضور ایشان هیچ تاثیری بردرصد حضور مردم نداشته است ادعای تقلب کند(به یادبیاورید بازی 6برصفر را)؟. به یا داشته باشیم چند سال پیش نیز در انتخابات امریکا با وجود تفاوت بسیار اندک جرج بوش و الگور ودر حالی که الگور مدارکی جهت تقلب و ضایع شدن حق خود داشت در نهایت به امر دادگاه قانون اساسی گردن نهاد.

آقایانی که سالهای سال غرب را مدینه فاضله می دانستند و ما را به تقلید والگو گیری از رفتارهای غرب توصیه می کردند اینک چه شده که این گونه ندای واتقلبا سرمی دهند؟ چه تفاوتی میان مهندس موسوی ومربی تیمی که عادت دارد بعد از هر باخت داور رامقصر جلوه دهد و در برنامه نود نیز هیچ دلیلی جهت مقصربودن داور ندارد؟ چرا مهندس موسوی حاضر نشد در برنامه گفتگوی خبری به عنوان نودسیاسی شرکت کند و از اتهامات خود دفاع کند؟ آیا در حالی که مربیان جناح دوم خرداد اینگونه داور این رقابت سیاسی را مورد نکوهش قرار می دهند از هواداران این تیم می توان انتظار داشت که جواخلاقی و آرام جامعه( به مثابه استادیوم) را حفظ کنند؟ آیا این رفتارها نمادبی تجربگی و ناشی گری سیاسی نیست؟ بهتر نیست به جای اینکه حجاب، فرایض و قوانین دینی،غیرت و عفت و... را نماد عقب ماندگی بنامیم اینگونه رفتارها را نشان عقب ماندگی سیاسی و ناشی گری بنامیم؟ آیا جامعه سیاسی ما تاوان ناپختگی و رفتارهای غیر حرفه ای ایشان را باید پس دهد؟ آیا این رفتارهای ایشان شبیه تماشاگرانی نیست که متاسفانه بعد از هر باخت تیمشان باید به جان اموال بیت المال و وسایل حمل و نقل عمومی می افتند؟

ایشان بی شک وارد مسابقه ای شدند که توان رقابت با حریف خود را نداشتند. وقتی ایشان به خوبی می دانست که تیم حریفش از هر لحاظ در موقعیت بهتری قرار دارد پس بهتر بود همچون یک مربی حرفه ای اپس از پایان بازی با اعضای تیم و کادر فنی به سمت نیمکت حریف رفته و پیروزی آنها را تبریک بگویند