هیلاری کلینتون به آسیا آمد

پرونده هسته‌ای کره‌شمالی و ناارامی‌های سیاسی در میانمار محورهای اصلی گفتگو هیلاری با رهبران منطقه خواهد بود.

هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه دولت چهل و چهارمین رئیس‌جمهوری ایالات متحده برای دومین بار از زمان واگذاری این پست به او به آسیا می‌اید . این بار دیدار با همتاهای آسیایی در نشست آ سه آن است که پای خانم وزیر را به بلوک شرق کشانده است . هند هم از جمله کشورهایی است که هیلاری چند روزی را مهمان دولت آن خواهد بود . سفر نخست در ماه فوریه انجام گرفت. در همان نخستین دیدار هیلاری با توسل به زبان گفتگو تاکید کرد که دولت جدید دست دوستی به سمت همگان دراز کرده است . وزیر امور خارجه از آسیایی‌ها خواست تا با دیدی متفاوت به امریکا نگاه کنند. این سفر اما خطرناک‌تر از سفر نخست است. درست مانند راه رفتن بر بندی باریک. اصلی‌ترین چالش را دیگران برای خانم هیلاری که نماینده باراک اوباما در منطقه است از پیش نوشته‌اند. کره‌شمالی با آزمایش موشکی که انجام داد خود را تبدیل به یکی از محورهای دیدار وزرای امور خارجه آ سه آن کرد. میانمار هم به واسطه اصرار ارتشی‌ها بر تعقیب قانونی فعال سیاسی سان سو کی در راس گفتگوها قرار گرفته است .

با همه آنچه که در این چند هفته رخ داد دیگر نمی‌توان چندان به واژه موفقیت اطمینان داشت . ایالات متحده شاید گام‌هایی برای موفقیت در هر دو حوزه برداشت اما چیز زیادی عاید واشنگتن نشده است .تجربه نشان داده است که در خصوص کره‌شمالی و میانمار تک‌روی‌های ایالات متحده جواب نداده است .حالا واشنگتن باید دوشادوش سایر رهبران بایستد و از آنها بخواهد تا چاره‌ای برای بحرانی پیدا کنند به نام کره‌شمالی هسته‌ای.
ادامه تعقیب قضایی سو کی توسط مقام‌های دولتی میانمار خشم و نگرانی کشورهای همسایه مانند اندونزی ، سنگاپور، مالزی و تایلند را هم بر انگیخته است . حالا ایالات متحده باید با همسایگان میانمار نه تنها برای آزادی سو کی همکاری کند بلکه باید دولت نظامی برمه را به برگزاری انتخابات در سال 2010 هم متقاعد کند. برگزاری انتخابات در این سال وعده‌ای بود که نظامیان میانمار داده بودند . ایالات متحده و کشورهای آسیایی که از مجاورت با میانمار هم برخوردار هستند دست در دست هم باید شرایط برگزاری آرام انتخابات را فراهم کنند.
اندونزی به زبانی تنها متحد امریکا در این بازی است.اندونزی حالا یکی از بزرگترین دموکراسی‌‌های منطقه به حساب می‌اید . انتخابات ریاست جمهوری در این کشور هر دوره ارام‌تر از قبل برگزار می‌شود و در حقیقت نقطه پیوند دولت است با خواست مردمی که چند سالی است طعم دموکراسی را می‌چشند. هندوستان هم که دولتش سالهاست به دموکراسی برقرار شده در این کشور می‌بالد می‌تواند به واسطه مرز مشترکی که با میانمار دارد به ایالات متحده کمک کند.

اما از میانمار که بگذریم می‌رسیم به مشکل اصلی به نام کره‌شمالی. کیم جونگ ایل سیاستمدار بازیگوشی است که به نوعی محتاج توجه است. هیلاری در قبال پرونده هسته‌ای کره‌شمالی باید در دو جبهه عمل کند. یک آن که نظر مساعد تمامی کشورهای منطقه ای در خصوص توسل به استراتژی واحد در برابر پیونگ یانگ را جلب کند و دیگر انکه از جانب سایر کشورهای حاضر در مذاکرات شش جانبه هم مطمئن شود. چین و کره‌جنوبی هم باید در مسیر یکسان با ایالات متحده قرار گیرند. در غیر اینصورت چند پاره‌گی اعضا کره‌شمالی را جسورتر از پیش خواهد کرد.
هم در خصوص میانمار و هم در مورد بحران هسته‌ای کره‌شمالی دولتها نمی‌توانند از قدرت نظامی در فاصله زمانی اندک برای حل مشکل استفاده کنند. در چنین شرایطی راهی نیست جز توسل به نیرو دیپلماسی.ایالات متحده و متحدانش در منطقه باید گام‌های کوچک اما با اهداف بلندمدت بردارند. شاید بد نباشد اگر هیلاری سایر کشورهای منطقه را که تا کنون از مرکز همکاری‌ها دور بودندبرای نخستین بار وارد معادلات خود کند . به همه این مشکلات باید چین را هم اضافه کرد. چین از رابطه خوبی با آ سه ان برخوردار است و البته به دولت میانمار هم نزدیک است. در قبال کره‌شمالی هم چین هرزچندگاهی مخالفت خود با ایالات متحده را بعه تصویر می‌کشد.

در هندوستان هم هیلاری کلینتون با مشکلات خاص خود روبهَ رو است . در دوران ریاست جمهوری جورج بوش رابطه میان دهلی‌نو و واشنگتن پیشرفت‌های بسیاری داشته است . اما همه انچه که رخ داد روابط دو جانبه را در برگرفت. حالا باراک باید با حساب کردن بر کمک هندی‌ها انها را وارد معادلات منطقه‌ای کند.
هیلاری در جریان سفر خود به آسیا بی‌شک با سوال‌های فراوانی در خصو ص زمان سفر باراک به این منطقه روبه‌رو خواهد شد . پیش از این پیش‌بینی می‌شد که باراک در ماه نوامبر در اجلاس همکاری اقتصادی آسیا - اقیانوسیه شرکت کند . زمان برگزاری این نشست ماه نوامبر است. به نظر می‌رسد که چین، ژاپن و اندونزی از اصلی‌ترین اولویت‌های باراک در سیاستهای منطقه‌ای باشند . اما کم نیستند کشورهایی که مشتاق حضور باراک اوباما در پایتخت خود هستند . حالا باراک باید با زیرکی تمام کشورهایی را انتخاب کند که کمترین تبعات را برای او به دنبال خواهند داشت . علاوه بر این هیلاری باید در جریان این سفر به وعده‌هایی بیندیشد که در سفر نخست از متحدان منطقه‌ای گرفته است . در پکن هیلاری توانست نظر مساعد دولتمردان چینی را برای همکاری با واشنگتن در حوزه تغییرات جوی جلب کند .
عملکرد هیلاری در چند ماه گذشته در هیچ منطقه‌ای اگر مثبت نباشد در آسیا همه چیز به نفع خانم وزیر است. اوباما به مدد زبان دیپلماتیک هیلاری در آسیا مشتاق‌های فراوانی دارد .