هواشناسی ایران اسیر چشم کور رادارها و مدیریت غلط

به گزارش بولتن نیوز به نقل از خبرگزاری فارس؛ رضا که دانشجو و فرزند یک کشاورز است می‌گوید که هواشناسی، هشداری برای طوفان اخیر تهران صادر نکرد اما از فردای آن روز هر شب هشدار نارنجی صادر می‌کند و البته هیچ یک از طوفان‌ها به قدرت طوفان پیش‌بینی نشده نبود. 
سازمان هواشناسی ایران به‌عنوان متولی اصلی پایش و پیش‌بینی وضعیت جو، نقشی حیاتی در مدیریت بحران‌های طبیعی مانند سیل و طوفان‌های ویرانگر ایفا می‌کند.
با این حال، شواهد میدانی و اظهارات متخصصان نشان می‌دهد که این سازمان در ارائه پیش‌بینی‌های دقیق، به‌ویژه در بازه‌های کوتاه‌مدت و برای نقاط حساسی مانند کلانشهر تهران، با چالش‌های ساختاری و فنی عمیقی دست‌به‌گریبان است.
سازمان هواشناسی چشم ندارد
نخستین و شاید حیاتی‌ترین ضعف، وضعیت نامناسب شبکه رادارهای هواشناسی کشور است. 
رادارها مهم‌ترین ابزار برای شناسایی و هشدار به‌موقع مخاطرات جوی شدید مانند سیل‌های ناگهانی هستند. 
با این حال، بنا بر گزارش‌های موجود، از مجموع رادارهای کشور، تعدادی ماه‌هاست از کار افتاده‌اند. 
سازمان هواشناسی خود تأکید می‌کند که شبکه راداری کشور تنها قادر به تأمین ۳۰ تا ۵۰ درصد از داده‌های راداری مورد نیاز است.
جو بالا در ایران رصد نمی‌شود
علاوه بر رادارها، ضعف در شبکه مشاهدات جو بالا (رادیوسوند) نیز چشمگیر است.
در حالی که برای پیش‌بینی دقیق، دریافت داده از لایه‌های مختلف جو ضروری است، تنها ۲ تا ۳ ایستگاه رادیوسوند در سراسر ایران به‌طور فعال مشغول به کار هستند.
این کمبود شدید ایستگاه‌ها، تحلیل دقیق سامانه‌های جوی و پیش‌بینی تحولات آن‌ها را با مشکل جدی مواجه می‌کند.
مدل بومی، ضلع فراموش‌شده پیشبینی هوا در ایران
از سوی دیگر، سازمان هواشناسی فاقد یک مدل عددی بومی و منطقه‌ای است. اتکای محض به مدل‌های جهانی بدون ریزمقیاس‌نمایی و کالیبراسیون منطقه‌ای، یکی از دلایل اصلی خطاهای سیستماتیک در پیش‌بینی‌ها است.
به‌گونه‌ای که حتی برخی مدل‌ها تا ۳۰ درصد خطای بیش‌برآورد در پیش‌بینی بارش ۲۴ ساعته دارند.
این نارسایی‌ها در حوزه‌های حیاتی نمود پیدا می‌کند. سازمان هواشناسی در توجیه اشتباهات خود، به جای پذیرش مسئولیت، از واژه کلی «خطا» استفاده می‌کند. 
این در حالی است که اهمیت پیش‌بینی‌ها، نه در درصدهای کلی و بلندمدت، بلکه در رخدادهای مهم و مخاطره‌آمیزی است که با جان و مال مردم سروکار دارد. 
در مجموع، به‌روزرسانی و تجهیز زیرساخت‌های دیده‌بانی، سرمایه‌گذاری بر توسعه مدل‌های بومی و خروج از انفعال در برابر خطاها، ضرورتی است که تأخیر در آن می‌تواند تاوان‌های جبران‌ناپذیری به همراه داشته باشد.